Με εκνεύριζε, αλλά τελικά δεν είναι κι άσχημα που δεν έχει σήμα στο Μετρό Θεσσαλονίκης

Εικόνες: unsplash

«Σε λίγο φτάνω στο μετρό, οπότε λογικά θα με χάσεις. Τα λέμε σε 15 λεπτά», λέω πολύ συχνά σε συνομιλητές μου στο τηλέφωνο λίγο πριν φτάσω στο σταθμό.

Με εκνεύριζε αρχικά που δεν έχει σήμα. Πώς θα με βρουν αν γίνει κάτι σημαντικό σε αυτό το διάστημα; Αν χρειαστεί να στείλω κάτι, να με ζητήσει κάποιος δικός μου, αν, αν, αν.

Σκέψεις βεβιασμένες, κατεβαίνοντας τις σκάλες.

Σε λίγο δε θα έχω ίντερνετ, οπότε δε θα μπορώ να ενημερωθώ, ούτε να χαζέψω τίποτα.

Τόσο δύσκολο πια θα ήταν να υπάρχει δωρεάν Wi-fi στους σταθμούς; Μπορεί να είναι πολύ σημαντικό και να χρειάζεται σε τόσο κόσμο…

Κατεβαίνοντας προς την αποβάθρα όμως η σκέψη διαφοροποιείται.

Δεν βλέπεις παρά ελάχιστους να κοιτούν τα κινητά τους τηλέφωνα. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν.

Το σήμα χάνεται.

Μαζί και η συνήθεια του σκρολαρίσματος.

Οκ, καταλαβαίνω πως δεν είναι και πολύ πρακτικό να βρίσκεσαι κάπου και να μην έχεις ίντερνετ σήμερα.

Είναι όμως και εθιστικό να είσαι online. Aισθάνεσαι μια… έλλειψη και μια ανασφάλεια όταν έχεις κλειστό το ίντερνετ.

«Πόσες ειδοποιήσεις θα έχω», «πόσοι θα μου έχουν στείλει» «λες να έχει γίνει κάτι σημαντικό;».

Σκέψεις ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες κι ενώ το έχεις πιάσει ήδη στα χέρια σου και παρακολουθείς το σήμα της κεραίας.

Κι όμως.

Το ξανασκέφτεσαι. Πέρασαν 14 λεπτά χωρίς κινητό. Χωρίς δυνατότητα να μιλήσεις με κάποιον στο τηλέφωνο και να δεις τα «σπουδαία» νέα της ημέρας. Ε, και;

Είχες όμως τη δυνατότητα να ξεφύγεις λίγο από την οθόνη. Όχι επειδή το επέλεξες, αλλά επειδή δεν μπορείς. Ακόμη καλύτερα.

Τουλάχιστον δεν ήσουν σκυμμένος κάτω.

Σκέφτηκες. Παρατήρησες. Χαμογέλασες. Αναστέναξες. «Χάθηκες». Άκουσες μόνο τους ήχους της αποβάθρας, του τρένου στις ράγες, του φρεναρίσματος, τη μονότονη φωνή που ενημερώνει για την εναλλαγή των στάσεων, το άνοιγμα και το κλείσιμο της πόρτας.

Έρχεσαι σε μια ιδιότυπη επαφή με τους ανθρώπους.

Πιο εκλεπτυσμένη από το λεωφορείο, σε μια διακριτική απόσταση, σπάνια κολλάει κανείς πάνω σου. Είναι σε απόσταση αναπνοής.

Βλέπεις τα αγχωμένα μάτια των φοιτητών που ρίχνουν μια τελευταία ματιά στο βιβλίο ή στις σημειώσεις στην περίοδο της εξεταστικής.

Τον γραβατωμένο κύριο που πάει στο επαγγελματικό ραντεβού και «καλύτερα να μην κατεβαίνει με το αμάξι στο κέντρο».

Τη μαμά με τον ζωηρό μικρό που κάνει συνέχεια ερωτήσεις ή παίζει με το κάθισμα και του λέει «ήσυχα» με ένα κρυφό χαμόγελο που υποδηλώνει ικανοποίηση ότι «τουλάχιστον δεν είναι κάνα χαϊβάνι να κάθεται σε μια οθόνη».

Την κομψή μεσήλικη κυρία που αποφάσισε να πάει για έναν καφέ με τις φίλες της για να «πουν τα δικά τους».

Τα 15χρονα με τις μαύρες ζακέτες και τις κουκούλες να κάνουν την πιο πολλή φασαρία, να γελάνε και να λένε συνέχεια «bro».

Τα 12χρονα ψαρωμένα που άρχισαν να κατεβαίνουν κέντρο και προσπαθούν να μάθουν απ΄έξω τις στάσεις για να μην κάνουν κάνα λάθος και κατέβουν αλλού.

Τους ταλαιπωρημένους 40αρηδες που γι΄αυτούς το μετρό μπορεί να είναι και το πιο ευχάριστο διάλειμμα της καθημερινότητας.

Τα 20χρονα κορίτσια που συναντώνται «σκόπιμα κατά λάθος» αφού πάνω κάτω ξέρουν η μία την ώρα της άλλης.

Διακρίνεις και κάτι «κλεφτά» βλέμματα, με λίγη περιέργεια, φαντασία, ενίοτε και διάθεση φλερτ, αλλά και… πόρτες που κλείνουν απότομα.

Ή τύπους που μπαίνουν την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή πριν κλείσει η πόρτα.

Κι άλλους που βιάζονται στην κυλιόμενη για να προλάβουν. Ακόμη κι εκεί, ρε φίλε.

Μα είναι φορές που και να μην βιάζεσαι στην κυλιόμενη, πάλι θα προλάβαινες.

Το θέμα δεν είναι μόνο τι ώρα θα είσαι εκεί, αλλά τι ώρα θα έρθει ο συρμός. Τάιμινγκ λέγεται.

Τελικά  δεν είναι κι άσχημα που δεν έχει σήμα στο Μετρό Θεσσαλονίκης.