Μέλος αδέσποτων ομάδων και είμαι σε απόγνωση
Πώς οι ομάδες αυτές έφτασαν πια να λειτουργούν σχεδόν εκβιαστικά
Πριν έναν χρόνο περίπου όταν βρήκαμε το δεύτερο γατί μας στον δρόμο έγινα μέλος σε δεκάδες ομάδες με αδέσποτα στο facebook. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δέχομαι δεκάδες αγγελίες για υιοθεσίες, για κακοποιήσεις, για άρρωστα ζώα. Έχει τύχει να δώσω χρήματα για να σωθεί ένας γάτος με καρκίνο, έχει τύχει να κοινοποίησω κι εγώ ένα τυφλό γατάκι που έψαχνε σπίτι, έχει τύχει να δω φωτογραφίες με σκοτωμένα ζώα από φόλα ή κακοποίηση. Όμως πια είμαι σε απόγνωση.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, τα αδέσποτα της κάθε γειτονιάς, επιβιώνουν μονάχα αν τα φροντίζουμε εμείς, αν βάζουμε νερό και φαγητό καθημερινά και τους προσφέρουμε λίγα χάδια. Οι εθελοντές σε κάθε περιοχή κάνουν πραγματικά μεγάλη προσπάθεια για να σώσουν όσα ζωάκια μπορούν, πολλές φορές ακόμη και με προσωπικό τους κόστος. Οι δημόσιες δομές δεν επαρκούν σε καμία περίπτωση για να περιθάλψουν όλα αυτά τα αδέσποτα ζώα και σίγουρα οι δήμοι δεν απαιτούν αρκετά γι’ αυτά.
Το θέμα όμως είναι πως κι αυτές οι ομάδες πια λειτουργούν εκβιαστικά. Ανοίγεις το facebook και βλέπεις αγγελίες υιοθεσίας και από κάτω δεκάδες καθωσπρέπει φιλόζωους να λένε, γιατί δεν το κρατάς εσύ, αν ήθελες θα το κρατούσες, δεν έχει σημασία αν έχεις 2 σκυλιά και ένα ακόμη γατί εγώ έχω 6, δεν έχει σημασία αν τα ζώα σου δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους θα τα βρουν, δεν έχει σημασία αν δεν είσαι καλά οικονομικά βρες χρήματα και κράτα το.
Και να κάτσεις να εξηγήσεις τι εσύ;
Ενώ ήδη αποφάσισες να υιοθετήσεις δύο και προσπαθείς να βοηθήσεις και άλλα πόσα, με στειρώσεις, με τροφή με φροντίδα πάλι κάνεις κάτι λάθος γι’ αυτούς.
Σα να σου επιβάλλουν πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος για τα ζωάκια μόνο αν ακολουθείς τους κανόνες τους, ακόμη και στις απορίες που μπορεί να έχει ένας άπειρος για ένα γατάκι.
Έγραψε μία κοπέλα τις προάλλες “το γατάκι μου έχει πρησμένη κοιλιά θα το πάω αύριο στον κτηνίατρο ξέρει κανένας από τι μπορεί να είναι;”
Γράφει μία κυρία στα σχόλια ότι “μπορεί να έχει καρκίνο και να μην το προλάβεις βρες αν εφημερεύει κάποιο κτηνιατρείο τώρα”.
Να σε πανικοβάλουν, να σε κάνουν να νιώσεις ενοχές για ζωάκια που βρίσκονται σε άλλη πόλη, πριν κοιμηθείς να ανοίγεις το κινητό και να βλέπεις εφιαλτικές συζητήσεις στα σχόλια και ακόμη πιο τρομοκρατικές εικόνες.
Όμως το πρόβλημα δεν είναι αν εσύ κι εγώ συνεισφέραμε λίγο ή πολύ, το πρόβλημα έχει τις ρίζες του στην παιδεία και στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Δεκάδες φορές έτυχε να δω παιδιά σε πάρκο να κυνηγάνε και να κλωτσάνε γάτες με τους γονείς παρόντες.
Χιλιάδες βίντεο κυκλοφορούν καθημερινά με ανθρώπους που πετάνε κουτάβια στα σκουπίδια ή στην θάλασσα για να πνιγούν, πολλά γαϊδούρια στα νησιά λιποθυμάνε από την υπερφόρτωση βαρέων αντικειμένων. Αυτό είναι το πρόβλημα από εκεί ξεκινάει, από αυτούς που επιβάλλονται σε πλάσματα που έχουν λιγότερη δύναμη από εκείνους.
Οπότε ναι μεν οι ομάδες αυτές κινητοποιούν όλους εμάς για να τα φροντίσουμε ή ακόμη και να βρούμε κάποιο ζώο που χάθηκε αλλά δυστυχώς λειτουργούν και εκβιαστικά με έναν τρόπο που δεν ταιριάζει σε κάποιον που απλώς θέλει να συνεισφέρει και να κάνει την ζωή αυτών των ζώων καλύτερη.
Δεν κρίνεις κάποιον που θέλει να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορεί, ούτε βγάζεις χολή για το πώς μπόρεσε να το κάνει ή αν δεν μπορεί να υιοθετήσει κι άλλο ζωάκι.
Στην τελική θα έπρεπε να ξέρεις πως οι μέρες που βιώνουμε είναι δύσκολες με το ζόρι βγάζουμε τον μήνα και είναι επιλογή μας να έχουμε ως μέλος της οικογένειας μας και ένα ζώο.
