Εικόνα: Δώρα Τσιτσικλή
Η πόλη είναι οι άνθρωποι. Όσοι ζουν σε διαμερίσματα με θέα το Θερμαϊκό και όσοι αντικρίζουν ακάλυπτο σε ισόγειο στις παρυφές της Κασσάνδρου. Όσων η γειτονιά είναι γεμάτη επαύλεις με ιδιωτικούς κήπους στις πλαγιές του Πανοράματος αλλά και όσων τα βλέμματα αντικρίζουν ημιτελή σπίτια από τσιμεντόλιθα στις πλαγιές των Μετεώρων της Πολίχνης.
Η πόλη είναι βλέμματα που συναντιούνται στις σκάλες του νεότευκτου μετρό, όταν αυτές εργάζονται, είναι βλέμματα που χάνονται μέσα στα πλήθη που διασχίζουν βιαστικά το πολυσύχναστο φανάρι της Τσιμισκή με Αριστοτέλους.
Η πόλη είναι χωρική δικαιοσύνη και χωρική αδικία. Είναι μέρη που σχεδιάστηκαν για τους πολλούς χωρίς να λειτουργούν όμως υπέρ τους και μέρη που σχεδιάστηκαν για λίγους προσφέροντας τους την προσδοκώμενη ιδιωτικότητα.
Η πόλη πατάει μέσα σε λάσπες, στο Ελντοράντο των νέων οικοδομών που πουλιούνται σα ζεστό ψωμί στις προεκτάσεις της Θέρμης. Ξαπλώνει στα πάρκα της νέας παραλίας μια μέρα με λιακάδα. Χαζεύει την ιλιγγιώδη θέα των βιαστικών αυτοκινήτων πάνω από τις πεζογέφυρες του Περιφερειακού στα δυτικά. Σηκώνει το βλέμμα ανάμεσα σε νέες δεκαώροφες πολυκατοικίες στην Καλαμαριά και δεν βλέπει ουρανό. Ανεβαίνει με τις σκάλες σε παλιές πολυκατοικίες του κέντρου αφού ο ανελκυστήρας είναι διαρκώς χαλασμένος γιατί μεταφέρονται ολημερίς εντός του βαλίτσες τουριστών. Αδυνατεί να βρει σημεία αναφοράς με το χτες σε γειτονιές που έκλεισαν όλα τα καταστήματα και μετατράπηκαν σε Airbnb. Λέει ακόμα καλημέρα στην Παναγία Φανερωμένη που λίγο ως πολύ οι κάτοικοι γνωρίζονται. So far, so good. Περιμένει να δει ένα έργο τελειωμένο από όσα της τάζουν χρόνια. Θα περιμένει μάλλον και άλλο…
Η πόλη είμαστε εσύ και εγώ. Που την αγαπάμε και τη μισούμε. Που δεν αντιλαμβανόμαστε συχνά που τελειώνει η ανοχή και που αρχίζει η κατάχρηση στο δημόσιο χώρο.
Η πόλη είναι τα μικρά δωμάτια χωρίς παράθυρα, είναι και οι εκθαμβωτικά μεγάλες τζαμαρίες με θέα τον κόλπο. Είναι οι συναγερμοί στις βίλες του Ωραιοκάστρου και τα λουκέτα στα παράθυρα των υπογείων του Φαλήρου.
Η πόλη είναι τα έρημα βιομηχανικά κουφάρια της δυτικής εισόδου και οι οικοδομές που μοιάζουν με διαστημόπλοια φωτισμένα με led στα ανατολικά της πόλης. Είναι τα κορίτσια από την Αφρική που κάνουν πεζοδρόμιο στη Γιαννιτσών και τα παιδιά με τα ακουστικά στα αυτιά που περιφέρονται στους διαδρόμους του Cosmos.
Η πόλη είναι οι φοιτητές που την εξερευνούν διαρκώς και οι ηλικιωμένοι που αποσύρονται από την καθημερινότητα της.
H πόλη είναι οι αθέατες ζωές και οι ολόφωτες βιτρίνες. Είναι οι άλογες επεκτάσεις εκατέρωθεν των ορίων της και οι παλιοί λογικοί σχεδιασμοί του Εμπράρ. Η πόλη είναι τα μεγάλα λόγια και οι υποσχέσεις. Είναι οι διαψεύσεις και οι ματαιώσεις επίσης.
Είναι μεσοτοιχίες που χωρίζουν τις ζωές των ανθρώπων και ξέφωτα που συναντιούνται. Είναι εσύ και εγώ.
