Michael: Μια μουσική βιογραφία με ρυθμό, αλλά χωρίς βάθος
O Γιάννης Γκροσδάνης γράφει για τη νέα βιογραφική ταινία για τον θρύλο της pop μουσικής
Όσοι μεγαλώσαμε στα 80s και στα 90s ξέρουμε πως ο Μάικλ Τζάκσον υπήρξε ένα ξεχωριστό μέγεθος στα μουσικά πράγματα, ένας μύθος με φοβερή δυναμική καθώς τα 45άρια, οι κασέτες και οι αφίσες του δεν έλειπαν από κανένα παιδικό και εφηβικό δωμάτιο εκείνα τα χρόνια.
Σε σχέση με άλλους μουσικούς αστέρες της εποχής (όπως η Μαντόνα που υπήρξε πολύ πιο ώριμη, πιο τολμηρή και πιο έξυπνη και για αυτό είχε και περισσότερη διάρκεια) ο Τζάκσον ξεχωρίζει κυρίως γιατί βούτηξε στα βαθιά από πολύ νωρίς κάνοντας ήδη μια καριέρα από παιδί μαζί με τα αδέρφια του και παρά την φοβερή ενσυναίσθηση που απέκτησε, υπήρξε απελπιστικά μοναχικός, δεν ωρίμασε ποτέ εσωτερικά και αυτό υπήρξε πηγή πολλών δεινών για την μετέπειτα προσωπική του διαδρομή.
Έχοντας αυτά χοντρικά στο μυαλό πηγαίνοντας προς την αίθουσα προβολής καταλαβαίνει κανείς ότι το εγχείρημα για τον Αντουάν Φουκουά ήταν δύσκολο, πολύ περισσότερο αφού πίσω από την παραγωγή κρύβονται μέλη της οικογένειας Τζάκσον και εκτελεστικοί παράγοντες που υπήρξαν καθοριστικοί για το χτίσιμο της φοβερής καριέρας του στα 80s.
Για αυτό και είναι κατανοητό που ο Φουκουά επέλεξε τον ασφαλή δρόμο μιας γραμμικής επίπεδης αφήγησης που γλυτώνει τις κακοτοπιές ακόμα και στα ενδοοικογενειακά ή τα σοβαρά υπαρξιακά του Τζακσον (τα οποία δεν τα κρύβει, τα χρησιμοποιεί κάπως σχολιάζοντας τα επιδερμικά και με «αφέλεια» αλλά δεν στέκεται κιόλας σε αυτά), όπως επίσης δεν μας λέει σχεδόν τίποτα για το κοινωνικό υπόβαθρο της εποχής (Ρηγκάν), και πως λειτούργησε ο Τζάκσον σαν αντίβαρο ή έστω σαν στοιχείο αναφοράς της εποχής, πέρα από το κομμάτι που αφορά την ρατσιστική επιλογή του MTV να μην παίζει μαύρους καλλιτέχνες μέχρι να σπάσει το άβατο από τον ίδιο τον Τζάκσον ή την παρουσία των λευκών παραγόντων (δικηγόροι, ατζέντηδες, σκηνοθέτες βιντεοκλίπ, διευθυντές δισκογραφικών), που κοιτούν τον Μάικλ κυνικά σαν μηχανή επιτυχίας και χρήματος μέχρι να ξεφτίσει.
Ξεκινώντας από το 10χρονο αγόρι, που ξεκίνησε μαζί με τα αδέρφια του στο βιομηχανικό Γκάρι της Ιντιάνα μια πολλά υποσχόμενη καριέρα, εστιάζει κυρίως στα μουσικά μέρη – που είναι σχεδόν όλα (αν όχι όλα) ευχάριστα και καλογυρισμένα – καλύπτει την πορεία του Μαικλ και των Jackson 5 στα 70s και φυσικά την στροφή της σόλο καριέρας και της κορύφωσης της μέχρι τα τέλη των 80s αφήνοντας στο φινάλε της ταινίας υποσχέσεις για ένα δεύτερο μέρος.
Άξιο απορίας βέβαια πως θα καταπιαστεί με την δύσκολη περίοδο του Τζάκσον όταν τα ψυχολογικά προβλήματα, οι καταγγελίες για παιδική κακοποίηση και φυσικά η αμήχανη και κατιούσα πορεία της καριέρας και της ζωής του είχαν ήδη ξεκινήσει. Στο υλικό πάντως που έχουμε στα χέρια μας υπάρχει σαφής διάθεση προστασίας του μύθου – αποφεύγοντας τα δύσκολα που αναφέραμε – και κατανόησης των σοβαρών προβλημάτων που του προξένησε η επαφή του με το star system από μικρή ηλικία στερώντας του τα πολύτιμα παιδικά και εφηβικά χρόνια που ποτέ δεν έζησε όπως έπρεπε. Ακόμα και για τον άκαρδο πατέρα – που ο Κόλμαν Ντομίνγκο παίζει γενικά ικανοποιητικά και σε κάποιες στιγμές ίσως και κάπως γραφικά – η προσέγγιση είναι αρκετά προσεκτική και μονότονη.
Τι κρατάμε όμως από το Μάικλ; Φυσικά όπως είπαμε τις εξαιρετικές σκηνές που αφορούν τα τραγούδια και τα live action επί σκηνής του Τζαφάρ Τζάκσον, που είναι σίγουρα σχεδόν όμοιος με τον θείο του, είναι πολύ καλός στο moonwalking ως Μάικλ και παρ’ ότι… βουγιουκλακίζει ( για να γίνει κατανοητό : μιμείται σε απελπιστικό βαθμό) ίσως για αυτό να έχει ελαφρυντικά τόσο από την διεκπεραιωτική σκηνοθετική καθοδήγηση και πολύ περισσότερο από την σεναριακή ανεπάρκεια καθώς δεν βρίσκει τα σωστά πατήματα για να ξετυλίξει το βάθος του χαρακτήρα του αφού οι δραματικές σκηνές ανάμεσα στα μουσικά μέρη είναι ουσιαστικά κινηματογραφικές αφηγηματικές βινιέτες που δεν σκάβουν βαθύτερα.
Οι σκηνές για τα Billie Jean και Thriller ωστόσο είναι πραγματικά απολαυστικές και κερδίζουν και τον πιο δύσκολο θεατή. Ειδικά οι τρελοσαραντάρηδες και πενηντάρηδες σίγουρα θα δυσκολευτούν να μείνουν ακούνητοι στο κάθισμα τους και φυσικά αν έχουν πάρει και τα παιδιά τους στην προβολή (κάτι που συνέβη με αρκετές περιπτώσεις στην προβολή που προσωπικά παρακολούθησα) θα τους μείνει και η χαρά ότι τους σύστησαν τα παιδικά τους χρόνια αλλά και φυσικά το καμάρι ότι «αυτά ζήσαμε».
