Μικρές σημειώσεις για μεγάλα πράγματα ΧΙΙ : Μια εν συντομία απογοήτευση

Οι παρακάτω γραμμές δεν θεωρώ ότι μπορούν να συγκαταλεχθούν ανάμεσα σε κοινωνικά φαινόμενα ή σ’ αυτό που θα αποκαλούνταν σημεία του καιρού μας. Ελλείψει μίας συλλογιστικής που θα μπορούσε να ομαδοποιήσει έναν αριθμό στοιχείων δεν δύναται να δημιουργηθεί ένα διακριτό κοινωνικό φαινόμενο.

Επίσης στην παρακάτω περίπτωση το κοινωνικό φαντασιακό δεν έχει ενεργοποιηθεί προς την κατεύθυνση δημιουργίας των αρμοζουσών σημασιών. Και αυτός είναι ο λόγος όπου αυτό που θα προσπαθήσω να περιγράψω στο παρόν σημείωμα, κινείται σε αχαρτογράφητα νερά καθώς δεν υπάρχουν αποσαφηνισμένα νοήματα, καταληκτικές σημασίες, ούτε ολοκληρωμένα συμπεράσματα που να ερμηνεύουν με τον τάδε ή δείνα τρόπο τα λεγόμενα.

Ειρήσθω εν παρόδω, θεωρώ πως το κοινωνικό φαντασιακό έπεσε σε λήθαργο, μη μεριμνώντας για τη νοηματοδότηση της κάτωθι περιγραφόμενης απογοήτευσης. Έτσι μπορεί κάποιος να αποδώσει αναφανδόν τα παρακάτω σε κανόνες που υπακούουν της οικονομικής/πολιτισμικής/ηθικής κρίσης. Κάτι τέτοιο θα άρμοζε σ’ ένα βαρετό τηλεοπτικό πάνελ με ανέμπνευστες σκέψεις.

Αρκεί αυτό όμως;

Το παρόν σημείωμα αφορά σε μια γενιά που κυκλοφορεί ως φαντάσματα ανάμεσα στα ερείπια των προηγούμενων και στην τρομακτική ορμή αυτών που έρχονται. Είναι εκείνοι δηλαδή που βρίσκονται σε μια από τις πιο -με καπιταλιστικούς και μαρξιστικούς όρους- παραγωγικές ηλικίες και κινούνται στο μεταίχμιο γιγαντιαίων αλλαγών, για τις οποίες αποτελούν μόνο παρατηρητές και πιστοί ακόλουθοι.

Δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο μετάλλαξης των πλαισίων ή δημιουργικής παρέμβασης, απλώς υπακούμε σε κοινωνικές και πολιτισμικές μεταβολές. Ο πρώτος πληθυντικός χρησιμοποιείται γιατί αναφέρομαι σε εμάς που βρισκόμαστε στην ηλικία των 40 ( +, – ).

Εμείς που βιώσαμε τη σκληρότητα του συστήματος το 2008, τότε που χαρακτηριστήκαμε με διάφορους τίτλους: εξεγερμένοι ήρωες, η νέα γενιά του πολυτεχνείου, μπαχαλάκιδες, ρομαντικοί, άμυαλοι, κωλόπαιδα, αλήτες κ.ο.κ. Ήταν σύντομη η περίοδος αυτή, αρκετή όμως για να νιώσουμε πως τουλάχιστον ρέει αίμα στις φλέβες μας, αλλά και το αφόρητο μίσος τόσο για το παλιό όσο και γι’ αυτό που πάει να ορθωθεί. Χαμένοι από χέρι, όπως λένε, σε βάθος χρόνου έμειναν μόνο μνήμες και μια μικρή φλόγα που ανατροφοδοτεί μίσος, αγανάκτηση και έρωτα για όσα δεν καταφέραμε.

Μετά από 18 χρόνια όμως μη έχοντας στις αποσκευές μας καμία νίκη, καμία ρήξη, κανένα πλάνο βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κρίσεις, φασισμούς, με ένα πλήρως διεφθαρμένο σύστημα, με δολοφονίες όπως του Κillah P, του Ζακ και ένα ακόμα δυσβάσταχτο φορτίο που ονομάζεται χρόνος.

Χαωμένοι σε ένα κυκεώνα νέων συνθηκών με φανατικές πλέον αντιλήψεις σχετικά με τη διαφορετικότητα, τη σεξουαλικότητα, την επιτάχυνση της αντίληψης του ορατού και της σκέψης ή της μη σκέψης (βλέπε reels και ΑΙ) και την εξύψωση της ατομικότητας σε πρωτεύον δικαίωμα, καθόμαστε αποσβολωμένοι νέο-πρεσβύωπες να κυνηγάμε έστω επιφανειακά τις μεταπτώσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η κριτική όμως παραμονεύει και το «Ε! και εσείς τι κάνατε;» δεν θα αργήσουμε να το ακούσουμε, και δεν θα έχουν άδικο αυτοί που θα το ρωτάνε.

Εμείς δεν κάναμε τίποτα. Ζούμε χειρότερα από ότι ζήσαν οι προηγούμενοι μας και τα αίτια μπορεί να τα εντοπίσει κανείς εύκολα, αλλά αυτό δεν απαλύνει το πόνο της διπλής απογοήτευσης. Η πρώτη για εμάς του ίδιους και η δεύτερη για τους επόμενους που θα αντικρίσουμε και θα αφήσουμε αναπάντητα τα ερωτήματα τους. Τουλάχιστον οι προηγούμενοι παραδέχονταν πως «ναι, μπορεί να βγάλαμε λεφτά με όποιον τρόπο, αλλά το κάναμε για εσάς, τα παιδιά».

Απομακρυνόμενοι από μια ρομαντική, μποέμικη λογική φαίνεται να έχουμε παραμείνει παιδιά γιατί η ενηλικίωση δεν επήλθε ποτέ καθώς οι διαβατήριες τελετές για μας τελούσαν υπό καθεστώς απεργίας.

Δεν αποπειρώμαι να χαρακτηρίσω μια ολόκληρη γενιά, αλλά επισημαίνω πως εκτός από τις ονομασίες της (Υ, Millennials ή ακόμα καλύτερα γενιά του MTV) εκλείπει η νοηματοδότησή μας ως μέρος του όλου. Παλεύουμε να βρούμε την ιδιότητα μας ως πολιτικά όντα καθώς η κλεψύδρα γέρνει, μην αναπολώντας μια παλαιότερη καλύτερη κατάσταση γιατί αυτή δεν υπήρξε ποτέ.

Η ισοπεδωτική οικονομική κρίση από το 2009 βύθισε στο σκότος τα όποια σχέδια, μας εγκλώβισε σε επισφαλείς καταστάσεις όπου το μόνιμο μέλημα είναι η εύρεση μίας πρόσκαιρης σωσίβιας λέμβου, ενώ κάθε φόρα που τη βρίσκουμε ένα άλλο κύμα έρχεται να την αναποδογυρίσει (καραντίνα, σκάνδαλα κοκ). Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με πορτοκαλί και ξανθούς παράφρονες σε μια παρακμιακή από όλες τις απόψεις Ευρώπη. Πλήρως απροετοίμαστοι και αδύναμοι.

Τα εφόδια μας τελειώνουν ενώ οι ελπίδες μας για το ομαλότερο αύριο έχουν πεθάνει εδώ και καιρό και δεν οφείλεται στην πτώση του πολιτικού/κομματικού συστήματος καθώς αυτό πάντα ήταν παρακμιακής φύσεως.

Αυτό που εν τέλει μένει είναι η πικρή γεύση της μελαγχολίας και της αδικίας που δεν μπορούμε να βιώσουμε τη χαρά της ενδιάμεσης ηλικίας. Δεχθήκαμε τα βάρη του 50αρη στα 20 μας και στα 40 (+, – ) πλέον έχουμε την αβεβαιότητα του 20αρη. Παρ’ όλα αυτά, η δημιουργία δεν θα πάψει να αναδύεται και είμαι σίγουρος πως αυτή ενδυναμώνεται από τα πιο σκληρά και κακοτράχαλα ψυχικά μονοπάτια.

Μην την κρίνετε λοιπόν αυστηρά, έχουμε κριθεί ήδη αρκετά και έχουμε αντιληφθεί πως αν όντως είμαστε η χειρότερη γενιά αφήστε μας τουλάχιστον να το χαρούμε για όσο ακόμα…