No Kings, No Masters: Ο Bill Ayers αρθρογραφεί στην Parallaxi για το κίνημα αντίστασης στις ΗΠΑ

Λέξεις: Bill Ayers

Εικόνα: unsplash 

Οι πολιτικές και οι πρακτικές του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ έχουν εμπνεύσει ένα ευρύ και αναπτυσσόμενο κίνημα διαμαρτυρίας εντός των ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, υπό το ασαφές αλλά ελκυστικό σύνθημα: No Kings!

Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί τρεις διαδηλώσεις για την Ημέρα «No Kings», η πρώτη στις 14 Ιουνίου 2025, ώστε να συμπέσει με τα 79α γενέθλια του Τραμπ και την επιθετική, εθνικιστική παρέλαση που διοργάνωσε στην Ουάσιγκτον, με τίτλο «Μεγάλη Στρατιωτική Παρέλαση και Εορτασμός για τα 250α Γενέθλια του Στρατού των ΗΠΑ».

Καθώς άρματα μάχης και πύραυλοι διέσχιζαν τους δρόμους της πρωτεύουσας εκείνη την ημέρα μπροστά σε ένα ντροπιαστικά (για τον πρόεδρο) αραιό πλήθος — προκαλώντας ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων — πέντε εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και βγήκαν στους δρόμους σε πάνω από 2.000 πόλεις και κωμοπόλεις σε όλη τη χώρα, διαμαρτυρόμενοι για τον αυξανόμενο αυταρχισμό της κυβέρνησης Τραμπ.

Η τελευταία κινητοποίηση «No Kings» έλαβε χώρα στις 28 Μαρτίου 2026 και περιελάμβανε περισσότερες από 3.300 οργανωμένες εκδηλώσεις, συγκεντρώνοντας συνολικά οκτώ έως εννέα εκατομμύρια διαδηλωτές, αποτελώντας τη μεγαλύτερη μονοήμερη διαμαρτυρία στην αμερικανική ιστορία.

Υπήρξαν επίσης διαμαρτυρίες σε όλο τον κόσμο, και σε ορισμένα μέρη —όπως ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο, ακόμη και η πολιτεία της Χαβάης— η φράση «No Kings» άλλαξε σε «No Tyrants» για να αποφευχθεί η σύγχυση.

Οι διαμαρτυρίες ήταν ευρείες και χωρίς αποκλεισμούς —οργανώσεις γυναικών και πολιτικών δικαιωμάτων, φοιτητικοί σύλλογοι, υποστηρικτές της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης, εργατικά σωματεία (όπως η Αμερικανική Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών και η Διεθνής Ένωση Υπαλλήλων Υπηρεσιών) και οργανώσεις βετεράνων, όπως η Common Defense και η Veterans for Peace.

Όμως, η κινητοποίηση αποτελούνταν κυρίως από ανένταχτους πολίτες και κατοίκους που δεν ήταν συνηθισμένοι στις δημόσιες διαμαρτυρίες και ήταν εντελώς νέοι στην πολιτική δράση, αλλά ένιωσαν την ανάγκη να εκφραστούν τώρα.

Ο ενθουσιασμός ήταν διάχυτος —άνθρωποι σε κίνηση, άνθρωποι που διαφωνούν και αντιστέκονται, επίσης άνθρωποι ανοιχτοί σε νέες ιδέες και πρωτόγνωρες σχέσεις.

Έτσι, ενώ οι διοργανωτές του «No Kings» παρείχαν επίσημα πλακάτ, αυτό που χαρακτήριζε τις συγκεντρώσεις ήταν τα χιλιάδες αυτοσχέδια πανό και συνθήματα:

Power of Love, not Love of Power «Εξουσία της Αγάπης, όχι Αγάπη της Εξουσίας»,

Jesus was a refugee «Ο Ιησούς ήταν πρόσφυγας»

End US Imperialism from Venezuela and Cuba to Iran «Τέλος στον Ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ από τη Βενεζουέλα και την Κούβα ως το Ιράν»

People United to Save Humanity «Άνθρωποι Ενωμένοι για να Σώσουν την Ανθρωπότητα»

και

Stop US Sponsored Genocide  «Σταματήστε τη Γενοκτονία που στηρίζεται από τις ΗΠΑ»

Επρόκειτο για μια λαϊκή εκπαίδευση στην καλύτερη εκδοχή της και μια μοναδική ευκαιρία εκμάθησης για όλους τους συμμετέχοντες και τους θεατές.

Μεγάλο μέρος αυτής της μαζικής αντίδρασης οφείλεται στον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η αλαζονεία δεν γνωρίζει όρια και η πομπώδης συμπεριφορά του μπορεί να είναι ταυτόχρονα κωμική και τρομακτική.

Η κυβέρνησή του είναι πράγματι ένα φασιστικό καθεστώς που στηρίζεται από ένα μειοψηφικό φασιστικό κίνημα — αν και οι ΗΠΑ δεν είναι ακόμη μια φασιστική κοινωνία. Και εδώ είναι που ανακύπτει μια σημαντική σύγκρουση.

Η υπεροψία του Τραμπ γίνεται κάθε μέρα πιο επικίνδυνη, καθιστώντας τον ιδανικό στόχο για ένα κίνημα αντίστασης που κερδίζει έδαφος.

Όμως, το ερώτημα που τίθεται στους δρόμους – μέσω των πανό και των συνθημάτων, καθώς και των αμέτρητων διαλόγων – και σε ολόκληρη την κοινωνία είναι αν αυτή η αυξανόμενη λαϊκή ενέργεια θα διοχετευθεί αποκλειστικά στον εκλογικό στίβο από τους ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος, ή αν μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν πιο ουσιαστικό διάλογο και μια πιο ριζική προσπάθεια να επαναπροσδιορίσουμε, να επιδιορθώσουμε και να ξαναχτίσουμε την κοινωνία σε μια πιο θεμελιώδη και δίκαιη βάση.

Από αυτή την άποψη, ο κόσμος συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι οι κρίσεις που αντιμετωπίζουμε είναι το αποτέλεσμα δικομματικών πολιτικών δεκαετιών:

Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι έχτισαν μαζί έναν στρατιωτικό κολοσσό που απειλεί τον κόσμο· και τα δύο κόμματα απειλούν απεγνωσμένα άλλες χώρες με στόχο να διατηρήσουν τη φθίνουσα ηγεμονία των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία· και τα δύο κόμματα χρηματοδότησαν το Ισραήλ και παρείχαν διπλωματική κάλυψη για την ισραηλινή παρανομία· και τα δύο υποστήριξαν την αστρονομική αύξηση των φυλακών, τη στρατιωτικοποίηση των εγχώριων αστυνομικών δυνάμεων, τη μεταφορά δημόσιων πόρων σε ιδιωτικά χέρια και την κάθε αντίσταση σ’ ένα καθολικό, δημόσια χρηματοδοτούμενο σύστημα υγείας.

Η Μινεάπολη της Μινεσότα ήταν το επίκεντρο για τις διαδηλώσεις του Μαρτίου, επειδή εκεί η μαζική αντίσταση ενάντια στις ομοσπονδιακές δυνάμεις που έκαναν επιδρομές στους δρόμους και απειλούσαν τις κοινότητες μεταναστών, ανέτρεψε τελικά το κυρίαρχο εθνικό αφήγημα ότι οι δρακόντειες μεταναστευτικές πολιτικές του Τραμπ είχαν οποιαδήποτε σχέση με τον νόμο, την τάξη ή τη δημόσια ασφάλεια.

Πάνω από 100.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και διαδήλωσαν στο Καπιτώλιο της Πολιτείας. Ο Bruce Springsteen, η Joan Baez και ο Tom Morello τραγούδησαν, ο γερουσιαστής Bernie Sanders μίλησε στο πλήθος και όλοι απέτισαν φόρο τιμής στους δύο ανθρώπους, τον Alex Pretti και τη Rene Good, που δολοφονήθηκαν από μασκοφόρους ομοσπονδιακούς πράκτορες εβδομάδες νωρίτερα, ενώ διαμαρτύρονταν για τις ενέργειες των μεταναστευτικών αρχών.

Τέτοιοι καιροί, αν και επικίνδυνοι και σκληροί, μας προσφέρουν επίσης την ευκαιρία να οραματιστούμε πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά, σε τι είδους μέλλον θέλουμε να ζήσουμε και πώς θα μπορούσαμε να ενωθούμε τώρα για να εργαστούμε για έναν τέτοιο κόσμο.

Ένας από τους ηγέτες της συγκέντρωσης στη Μινεάπολη, ο Miguel Hernandez, εξέφρασε την αντίφαση και την ελπίδα για τις νέες δυνατοτήτες που αναδύονται:

«Πολλοί άνθρωποι ενώνουν τις δυνάμεις τους, διαδίδοντας όλες αυτές τις ιδέες ότι εμείς —ναι, εμείς-  πρέπει να σταθούμε απέναντι στους τυράννους. Αλλά επίσης πρέπει να δημιουργήσουμε καλύτερες κοινότητες».

• Ο Bill Ayers αποτελεί μια εμβληματική προσωπικότητα των ΗΠΑ, καθώς η πορεία του συνδυάζει την ακραία ριζοσπαστική δράση της δεκαετίας του ’60 ως ηγετικό στέλεχος των Weather Underground, με μια λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα ως διακεκριμένος Καθηγητής Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις. Αναγνωρίστηκε διεθνώς για το επιστημονικό του έργο στην κοινωνική δικαιοσύνη και τη σχολική μεταρρύθμιση, κατέχοντας πολυάριθμα πτυχία από κορυφαία ιδρύματα (όπως το Columbia) και τιμητικές διακρίσεις για τη συνολική προσφορά του στην εκπαίδευση. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Fugitive Days: A Memoir» (2001), «Public Enemy: Confessions of an American Dissident» (2013) και «When Freedom is the Question, Abolition is the Answer» (Beacon Press, 2025), Chicago, Illinois, USA.