Ο Άγιος Ψηλός ή «Πατσάς»

Από την γενέτειρά του, την Κίο της Μικρασίας είχε ζυμωθεί ο Γιαννάκης με τον ανθρώπινο καημό.

Θέριζε κλωτσώντας τη μπάλα τις αλάνες και του΄ριχνε μπερντάχι η κυρα-Χρύσα στην προσφυγογειτονιά, στις Τζιτζιφιές, κι εκείνος την πάλευε τη ζωή με το γινάτι του, με τα μεροκάματα, με όπλο το κουράγιο του και την αγάπη, το’ριξε στο μπαγλαμά και στο “ζητιανόξυλο” -το μπουζούκι έχει, θαρρείς, προϋπόθεση την τυραννισμένη νιότη- για να χτίσει με τις πενιές και την συναισθηματική υψηλής κλάσεως ευφυία του μια τέχνη πλήρη, πάμπλουτη, ακέραια, με τεράστια γκάμα αλησμόνητων τραγουδιών, να μας μαλακώνει, με το ‘Σβήσε το φως να κοιμηθούμε”, να ρομαντζάρουμε με το “Πριν το χάραμα”, να κάνουμε ασκήσεις αυτογνωσίας με το ‘Βαδίζω και παραμιλώ”, να φτερουγίζει η ψυχή μας, όταν ακούμε το ‘Ένας σατράπης θηλυκός”, με την Σωτηρία ή με την Ρίτα ή με τον ίδιο που η χροιά της φωνής του μας “πεθαίνει, καθώς βγαίνει απ’ την βαθιά του σπηλιά, και μας κάνει να “φτιαχνόμαστε άγρια.

Αυτός ο χρυσόκαρδος άνθρωπος που όλη η ρεμπετιά, η γειτονιά κι οι αγαπημένοι του ορκίζονταν στο όνομά του, ο ‘Ψηλός” ντερμπεντέρης ψαράς που έσμιξε με την “Πειραιώτικη κομπανία” , έδωσε γρήγορα το ξεχωριστό του στίγμα στη λαϊκή μας μουσική κι ανέβασε την ποιότητά της στα ύψη, που” μόνο το —Άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω— να είχε γράψει, θα έφτανε για να φανεί η αξία του” είπε ο Χατζιδάκις, όταν τόσο νωρίς και άδικα κάποιο χάραμα τον χάσαμε, που κάθε πρόγραμμα στα ωραία μαγαζιά τελειώνει με το αριστούργημά του “Πως θα περάσει η βραδιά, που όλοι τον νιώθουμε σαν πατέρα μας, -όχι βέβαια οι φλωρογκουρμέδες- μα όσοι εννοούμε από Ανατολή, δεινοπαθήματα του λαού μας και συμπόνια, που μόλις δούμε φωτογραφία του, μας πιάνει αποθυμιά και μας κατεβαίνουν ατόφια δάκρυα, κι έρχονται στο νου μας τα πιο ελεγειακά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ στη γλώσσα μας, σα να γεννήθηκαν απ’ τα αρχαία επιτύμβια ‘Πέντε Έλληνες στον Άδη’ και “Βγήκε ο Χάρος να ψαρέψει με τ’ αγκίστρι του ψυχές”,, ο μπαρμπα-Γιάνννης μας, που ήρθε στον κόσμο μας σαν σήμερα, 18 του Γενάρη, -ημερομηνία θανάτου του άλλου τρισμέγιστου Βασίλη Τσιτσάνη- κι έφτασε με το σπαθί του να γίνει μια απ’ τις ψηλότερες κορυφές στο Πάνθεον της λαϊκής μας τέχνης, και που την μνήμη μας συνοδεύουν πάντα δυο τραγούδια αναφοράς στον πόνο της απουσίας του, το συγκλονιστικό “Μπάρμπα Γιάννη, φίλε μου” του Νικολόπουλου και του Πυθαγόρα με την φωνή του Καζαντζίδη -που ο Παπαϊωάννου τον ανέδειξε- και το θρηνητικό αριστούργημα του φίλου του Τσιτσάνη ” Ένα τραγούδι για τον Γιάννη”, που τόσο σπαραχτικά ερμηνεύει η Πόλυ μας……………