Ο εφιάλτης του κέντρου είναι το parking

*Η εικόνα δείχνει διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα στην Βενιζέλου

Μένω στο κέντρο τα τελευταία δύο χρόνια και συγκεκριμένα μεταξύ Βενιζέλου και Ίωνος Δραγούμη, σε μία περιοχή που το τελευταίο διάστημα γνωρίζει την ανάπτυξη, με καταστήματα εστίασης να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο (και καλά κάνουν γιατί δίνουν ζωή πάνω από την Εγνατία που για τη γενιά μου τουλάχιστον ήταν απαγορευμένη περιοχή) και τους κατοίκους βέβαια να βαρυγκομούν. 

Το τελευταίο διάστημα, η δημοτική αστυνομία έχει βγει στους δρόμους και μοιράζει πρόστιμα σε μέρες ωστόσο που είναι σχετικά νεκρές για την περιοχή.

Πριν περίπου 10 μέρες τους πλησίασα και τους είπα «σας παρακαλώ περάστε να δείτε τι γίνεται ένα Σάββατο βράδυ που τα διπλοπαρκαρισμένα στην Βενιζέλου φτάνουν μέχρι την Εγνατία».

Μου απάντησαν «δεν μπορούμε να είμαστε παντού κάθε μέρα, πρέπει να δείχνετε κι εσείς επιείκεια  για τα μαγαζιά».

Επιείκεια σε έναν δρόμο ο οποίος 30% αποτελείται από φορτοεκφορτώσεις μαγαζιών που έχουν κλείσει, μηχανάκια που καλύπτουν θέσεις parking, διπλοπαρκαρισμένα που κλείνουν κενές θέσεις κατοίκων, περαστικούς που πετάγονται χωρίς να κοιτάνε διαβάσεις και αυτοκίνητα τα οποία παρκάρουν μισά πάνω σε πεζοδρόμια και σε στροφές.

Επιείκεια που προσπαθούμε να αλλάξουμε όχημα στο κατοίκων δύο μήνες, καλούμε την δημοτική αστυνομία πρωινές ώρες και μας πάει από το ένα “θα σας ειδοποιήσουμε” στο άλλο.

Επιείκεια που φοβόμαστε να ξεπαρκάρουμε Παρασκευή και Σάββατο γιατί θα ξοδέψουμε βενζίνη από τους γύρους που θα κάνουμε μέχρι να βρούμε θέση.

Επιείκεια που πρέπει να μαλώσουμε με τους περαστικούς και να διευκρινίζουμε κάθε φορά πως η Βενιζέλου και η Ολύμπου είναι κατοίκων και δεν παρκάρουν οι θαμώνες των καταστημάτων. Δύο δρόμοι μόνο, με πόσα σπίτια, τέλος πάντων προχωράμε.

Επιείκεια που υπάρχει θέση αναπήρου επί της οδού Ζαλίκη και δύο χρόνια τώρα δεν έχουμε δει το όχημα με τις αντίστοιχες πινακίδες, ίσα-ίσα η θέση παραμένει άδεια και το ίδιο συμβαίνει και σε άλλη οδό στα συγκεκριμένα τετράγωνα. Επιείκεια που ενώ είμαστε παρκαρισμένοι στην κατοίκων, δεν μπορούμε να κουνήσουμε το αυτοκίνητο γιατί κάποιος που πήγε να φάει σε ένα μαγαζί και μας έχει κλείσει. Δύο χρόνια τώρα επιείκεια δείχνουμε και κάνουμε υπομονή και είναι και ο βασικότερος λόγος που εγκαταλείπουμε αυτή την στιγμή το κέντρο, να έχεις αυτοκίνητο και να μην μπορείς να το κουνήσεις μαγεία, να γυρνάς σπίτι σου μέσα στα νεύρα γιατί έφαγες 40 λεπτά να ψάχνεις parking, ευημερία.

Και θα μου πείτε, δεν ήξερες πως επικρατεί αυτή η κατάσταση στο κέντρο;

Φυσικά και το ήξερα, αλλά σκοπός είναι να βρεθεί μία λύση και όχι να επαναπαυόμαστε στη στασιμότητα.

Στην γειτονιά μου τα Σάββατα, οι κάδοι αλλάζουν θέση και τους ψάχνουμε για να πετάξουμε τα σκουπίδια. Αυτός είναι ο πολιτισμός μας, να κόβουμε και να ράβουμε τους δρόμους όπως μας συμφέρει. Στην Ευρώπη πάντως πόλεις ολόκληρες εδώ και χρόνια απαγορεύουν το parking στο κέντρο, οι Δήμοι προσφέρουν κτίρια και κενά οικόπεδα για να παρκάρει τόσο ο επισκέπτης όσο και ο κάτοικος.

Εδώ; τι λέει, όλα καλά;

*Υ.Γ. Επεκτείνετε τις θέσεις κατοίκων, λες και εφαρμόζονται…