Όσα δεν θα ζήσουν ποτέ τα παιδιά του σήμερα
Το μόνο που βλέπεις πια είναι άδειες γειτονιές, άδεια πάρκα, αλάνες που έγιναν πολυκατοικίες και ήχους από tik-tok
Επέστρεψα πριν λίγο καιρό στη γειτονιά που μεγάλωσα, στην πιλοτή όπου εγώ και τα 10 παιδιά της πολυκατοικίας κάθε απόγευμα μόλις τελειώναμε τα μαθήματα δίναμε ραντεβού για να παίξουμε κρυφτό, κυνηγητό, ψείρες, μήλα, τζαμί, παιχνίδια που τώρα πια αποτελούν απλώς μία απλή ανάμνηση και οριακά είναι είδη προς εξαφάνιση.
Η πιλοτή αυτή πια είναι άδεια ενώ η πολυκατοικία έχει νέο αίμα, πιτσιρίκια που προτιμούν να κάθονται μόνα μπροστά από την οθόνη που δεν έμαθαν να παίζουν όπως παίζαμε εμείς, ούτε να λειτουργούν ομαδικά με άλλους συνομηλίκους.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πως μας έδιναν διορία μέχρι τις 10 το βράδυ, μετά ενοχλούσαμε οπότε οι μαμάδες φώναζαν είτε από τα μπαλκόνια είτε από τα θυροτηλέφωνα να ανέβουμε σπίτι “κορίτσια ανεβείτε πάνω”. Αν ο καιρός δεν ήταν καλός, μαζευόμασταν σε ένα σπίτι και παίζαμε επιτραπέζια ή playmobil, ακόμη και παιχνίδια φαντασίας που δίναμε ρόλους ο ένας στον άλλον για το πως θα έμοιαζε η ζωή μας αν ήμασταν μεγάλοι, κάποιος έκανε τον δικηγόρο, άλλος τον γιατρό, άλλη την δασκάλα, όλοι ήμασταν μεγάλοι με μία ιδανική ζωή, ασχέτως που αυτή η ιδανική ζωή σίγουρα δεν αντικατοπτρίζει την ζωή που ακολουθήσαμε στο παρόν.
Μεγαλώσαμε μέσα στην ασφάλεια της γειτονιάς, μας ήξεραν όλοι, μαλώναμε γιατί μας έκαιγαν στα μήλα και θέλαμε να παίξουμε κι άλλο, ποτέ κανένας δεν έκανε πέρα τον άλλον. Πάντα όλοι μαζί και κανένας μόνος. Τα αγόρια με σκισμένα γόνατα από το ποδόσφαιρο στα πάρκα και τις αλάνες, τα κορίτσια χορευτικά με τα soundrack της εποχής. Οι γονείς μας δεν ερχόταν ποτέ μαζί μας, υπήρχε μία νοητή ασφάλεια στο πεζοδρόμιο. Η βία για τη γενιά μας έφτανε μέχρι το σπρώξιμο για πολύ κουλά πράγματα. Το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν να έχουμε καθαρές φόρμες για το απόγευμα.
Σήμερα, τα παιδιά της γειτονιάς μου είναι ξαπλωμένα στο κρεβάτι με ένα tablet στο χέρι, να βλέπουν αντανακλάσεις από τα απέναντι παράθυρα άλλων παιδιών που μαραζώνουν στην μοναξιά τους και για καλύτερο τους φίλο να επιλέγουν την μοναξιά. Οι γονείς τους δεν έχουν χρόνο, επιστρέφουν εξοντωμένοι από την δουλειά και δεν τους πάνε πια στο πάρκο -δεν υπάρχει πια η αίσθηση της ασφάλειας για να πάνε μόνα τους- στις ειδήσεις η έξαρση της βίας των ανηλίκων παίζει κεντρικό θέμα καθημερινά. Τα παιδιά σήμερα έχουν χάσει την παραμικρή σπιθαμή αθωότητας.
Το περασμένο Σάββατο, πέρασα από την Πλατεία Αριστοτέλους, εκεί όπου κάποτε στο Λύκειο καθόμασταν κι εμείς κουκουλωμένοι με μπουφάν για να ανταμώσουμε τους φίλους μας από άλλες περιοχές της πόλης. Ήταν η έξοδος του Σαββάτου εκεί που σου δίνανε χαρτζιλίκι πέντε ευρώ για να φας πατάτες από το patafritas.
Σήμερα όμως τα παιδιά δεν είναι έτσι, βιάζονται να μεγαλώσουν, οι κοπέλες βαμμένες με τα καλύτερα προϊόντα της αγοράς και με extentions βλεφαρίδας, εμάς μας άφηναν οι μανάδες μας να βαφτούμε μονάχα στους σχολικούς χορούς. Τα αγόρια με ξυρισμένα κεφάλια και άγριο βλέμμα. Κι εμείς καπνίζαμε, και οι γονείς μας για να το ξεκαθαρίσουμε όλοι γύρω στο Λύκειο ξεκινήσαμε, τώρα όμως τα παιδιά από το Γυμνάσιο έχουν ηλεκτρονικό τσιγάρο στο ένα τους χέρι και στο άλλο το καλύτερο κινητό που κυκλοφορεί .
Τα ακούς να μιλάνε στους μεγαλύτερους και στους ηλικιωμένους με θράσος και θυμάσαι πως εσένα σου φαινόταν αδιανόητο να μην σηκωθείς στο λεωφορείο για να κάτσουν εκείνοι, να βρίζουν με μανία σε κάθε πρόταση, να φτιάχνουν με λεπτομέρεια την εμφάνιση τους σαν να περιμένουν πως κάποιους θα τους κρίνει γι’ αυτήν.
Είναι τόσα πολλά αυτά που μας χωρίζουν από τα παιδιά του σήμερα και που δυστυχώς, δεν θα ζήσουν ποτέ…Μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο ανασφάλειας και βίας την οποία την συναντούν καθημερινά από το άγγιγμα της αφής στο κινητό τους, που είναι πια ακατόρθωτο να γυρίσουμε στις εποχές που ζήσαμε (και ήμασταν οι τελευταίοι) κάποτε.
Το μόνο που βλέπεις πια είναι άδειες γειτονιές, άδεια πάρκα, αλάνες που έγιναν πολυκατοικίες και ήχους από tik-tok. Χάθηκε το “στις δέκα να είσαι σπίτι αν αργήσεις έστω και 10 λεπτά είσαι τιμωρία για όλη την εβδομάδα”, “με ποιον θα είσαι; στείλε μου τα τηλέφωνα τους”, “μπάλα θα φέρεις εσύ ή εγώ;”, “αν μάθει η μάνα μου ότι πήρα λεωφορείο χωρίς να της στο πω δεν θα ξαναβγώ από το σπίτι” “να δοκιμάσουμε ένα redbull;”, “να προσέχεις μην σου ρίξουν στάχτη στο ποτό σου”.
