Όταν αφήνεις ένα σπίτι, είναι σαν να εγκαταλείπεις έναν άνθρωπο

Ο αγώνας δρόμου για να βρεις ένα σπίτι να νοικιάσεις σε αυτή την πόλη, σε καλή σχετικά κατάσταση, σε καλή περιοχή είναι γνωστός. Μετά από 1 εβδομάδα συνεχόμενων ραντεβού σε απελπιστικά σπίτια, που η σκουριά και η υγρασία επικρατούσαν, μπήκαμε σε αυτό το σπίτι που ζούσαμε μέχρι τώρα. Με το που το είδα, του είπα “αυτό θα γίνει το σπίτι μας, μην το σκεφτούμε άλλο ας το κλείσουμε τώρα.” και έτσι κι έγινε.

Έτυχε να έχουμε εξαιρετικό μεσίτη και ιδιοκτήτη, διαμορφώσαμε το σπίτι μας όπως το φανταστήκαμε, ακολούθησαν δεκάδες ωραία βράδια με παρέες και συζητήσεις βαθιές που πάντα θα παραμείνουν χαραγμένες στους τοίχους και θα τις αφηγούνται στους επόμενους, δάκρυα με αναφιλητά από το άγχος των καιρών, δάκρυα από χαρά για μικρές επιτυχίες, άπειρες ταινίες και συζητήσεις μετά από αυτές στους καναπέδες, γρατζουνιές στις καρέκλες από τα γατιά, καμβάδες που ζωγραφίζαμε στο πάτωμα για μέρες, τα αγαπημένα μας μαξιλάρια που έκλεψαν την μυρωδιά μας για πάντα, μακαρονάδες με πέστο στην κουζίνα, η σχέση με τους ηλικιωμένους γείτονες, τις ταμίες στα σούπερ μάρκετ, το καλημέρα στο φαρμακείο, τις τυρόπιτες από την κυρία Νεφέλη στον φούρνο, τα λουλούδια από το λουλουδάδικο παρά δίπλα, τα ποτά της Τετάρτης στο συνοικιακό μπαρ, η αλλαγή δύο χρόνων και τα πυροτεχνήματα από την ταράτσα, και μία πρόταση γάμου. Ξέραμε πως σε δύο χρόνια θα το αποχωριστούμε, όμως καταφέραμε να το κάνουμε σπίτι μας, να δεθούμε τόσο πολύ με αυτό και να φτάνουν οι μέρες της μετακόμισης και να το καθυστερούμε.

Το χειρότερο συναίσθημα είναι όταν ξεκινάει το πακετάρισμα, αδειάζεις ράφια, τυλίγεις πιάτα, βάζεις τα τελευταία πλυντήρια, βλέπεις ξαφνικά ένα σπίτι σε αποσύνθεση, να παίρνει τον αρχικό του χαρακτήρα, οι στιγμές να να μπαίνουν σε κούτες, σαν να μην ζήσατε ποτέ εκεί μέσα, σαν να μην το αναγνωρίζεις πια, εκείνος ο τοίχος με τα κάδρα ντύνεται και πάλι λευκός, το κρεβάτι γδύνεται από τα πολύχρωμα σεντόνια, στην κουζίνα τα ντουλάπια είναι άδεια, ένας απλός χώρος που τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το safe place σου, έγινε το αγαπημένο σου μέρος στον κόσμο, σου τράβηξε όλες τις πίκρες, σου δημιούργησε χώρο να οραματιστείς, να ονειρευτείς, να σχεδιάσεις ταξίδια, να σε αγαπήσεις και να αγαπήσεις ακόμη περισσότερο τον άνθρωπο σου.

Κάθεσαι πάνω σε μία κούτα και αναρωτιέσαι πως γίνεται να στεναχωριέσαι τόσο που αφήνεις ένα σπίτι. Για εμένα η εξήγηση είναι απλή, όταν αφήνεις ένα σπίτι, είναι σαν να εγκαταλείπεις έναν άνθρωπο, δεν θα ξαναμπείς ποτέ εκεί μέσα, δεν θα το ξαναδείς ποτέ, θα αναφέρεσαι πάντα σε αυτό αλλά δεν θα μπορείς να επιστρέψεις, θα έχετε πάντα κάτι που να σας δένει αλλά δεν θα μπορέσετε να ξανασμίξετε. Θα έχει ένα κομμάτι της ζωής σου το οποίο δεν θα το έχει κανένας άλλος κι αυτό από μόνο του είναι συγκινητικό.