Πατσάς. Ένα ακόμα ένα αγκάθι στα ελληνοτουρκικά
Ο πολιτισμός δεν χωρίζει, ενώνει. Ο πολιτισμός είναι δημιούργημα ανθρώπων και ανήκει σ ’αυτούς
Δεν μας έφταναν λοιπόν οι γαλάζιες πατρίδες, η υφαλοκρηπίδα, η αμφισβήτηση των διεθνών συνθηκών, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου κλπ κλπ και να σου το νέο αγκάθι στις σχέσεις μας με τους γείτονες.
Θέλει, λέει, η Ελλάδα να τους κλέψει την πατρότητα του πατσά, λες και για το νόστιμο έδεσμα να διεκδικούμε πιστοποίηση ονομασίας προέλευσης.
Ας εξηγήσουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Είναι γνωστό, ότι το Υπουργείο Πολιτισμού συντάσσει εδώ και χρόνια ένα ευρετήριο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς για προϊόντα πολιτισμού, δράσεις, έθιμα, χορούς, τέχνες και τεχνικές που δεν είναι επίσημα καταγεγραμμένα αλλά διασώθηκαν μέσα στο χρόνο με την παράδοση, προφορική ή πρακτική.
Με αφορμή, λοιπόν, το βιβλίο μου τα ΠΑΤΣΑΤΖΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ και σε συνεργασία με τον Δημήτρη Τσαρούχα, του γνωστού και ιστορικού πατσατζίδικου και τη σύμφωνη γνώμη των υπόλοιπων πατσατζήδων της πόλης, που δυστυχώς είναι πλέον λίγοι, συντάξαμε έναν φάκελο και τον υποβάλλαμε στο ΥΠΠΟ με σκοπό να εγκριθεί η ένταξη του “πατσά” στο ευρετήριο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.
Δε γνωρίζω πώς η «κρυψίβουλη και υπονομευτική» αυτή ενέργεια μας έφτασε στα αυτιά των γειτόνων. Στη συνέχεια πολλά τουρκικά μέσα έσπευσαν με δημοσιεύματα να καταγγείλουν τη χώρα μας ότι θέλει να τους «κλέψει» τον παραδοσιακό τους πατσά.
Ψυχραιμία γείτονες!! Ο πολιτισμός δεν χωρίζει, ενώνει. Ο πολιτισμός είναι δημιούργημα ανθρώπων και ανήκει σ ’αυτούς , δηλαδή σε όλους. Γύρω μας υπάρχουν σοβαρά και κρίσιμα ζητήματα για να κουβεντιάζουμε αν «η τρίχα είναι τριχιά». Είναι κρίμα ένα τόσο νόστιμο και διατροφικά πολύτιμο έδεσμα να γίνεται αφορμή – ακόμα χειρότερα αιτία – για συζητήσεις «περί όνου σκιάς».
Κανείς δεν θέλει να κλέψει κανέναν. Ο πατσάς είναι δικός σας και δικός μας, ο πατσάς ανήκει σε όσους τον απολαμβάνουν.
Εξάλλου στο βιβλίο μου η λέξη Ανατολή υπάρχει στον τίτλο και στα περιεχόμενα γίνονται εκτενείς αναφορές για τα πατσατζίδικα της Κωνσταντινούπολης με φωτογραφίες και ιδιαίτερες τεχνικές.
Τώρα αν ο πατσάς προέρχεται από τα βάθη της ελληνικής ιστορικής παράδοσης ή από τα βάθη της Ανατολής και τη νομαδική ζωή των κατοίκων της, ίσως δεν αποσαφηνισθεί ποτέ, ούτε και έχει τόση σημασία. Εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει είναι να διατηρηθεί στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη γαστρονομική κουλτούρα με τις ποικίλες επιρροές ως είδος υψηλής και αυθεντικής καθαρότητας μαγειρική.
Αφιέτ ολσούν.
