Περιφερόμενοι πολιτευτές, που ψάχνουν για μια βουλευτική έδρα

Σκεφτόμουν τις προάλλες για τους λόγους που η πολιτική έχει απαξιωθεί  τόσο πολύ στα μάτια των πολιτών.

Γιατί η πλειοψηφία του κόσμου βαρέθηκε να ακούει τα ίδια και τα ίδια, γιατί  δεν ελπίζει από κανέναν, γιατί τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι και γυρνάει την πλάτη στα κοινά.

Καταλληλότερος πρωθυπουργός παραμένει συχνά ο «κανένας», στις εκλογές η αποχή μπορεί να αγγίξει και το 50%.

Ένας από τους λόγους της απαξίωσης που μου ήρθε στο μυαλό, παρακολουθώντας παράλληλα την επικαιρότητα, είναι κι αυτός ο «επαγγελματίας πολιτικός».

Το μοντέλο -για να μην πω είδος – του ανθρώπου που βλέπει την πολιτική ως την κατάλληλη ευκαιρία για να μαζέψει χρήμα και δόξα.

Όχι ως το μέσον για να προσφέρει στον τόπο του, στην πατρίδα του, να προσθέσει ιδέες, να βελτιώσει  έστω και λίγο τα πράγματα, έτσι όπως τουλάχιστον πιστεύει αυτός, αλλά ως τον τρόπο να είναι στα πράγματα, να βγάζει χρήματα, να παίρνει  Υπουργεία ή βουλευτικές έδρες.

«Εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί», ακούω πολλές φορές στα πάνελ και  γελάω.

Όχι δεν θα το τσουβαλιάσω.

Όμως, βλέπω όλο και περισσότερο αυτό το «είδος» να κυκλοφορεί.

Ευδοκιμεί περισσότερο σε καιρούς πολιτικής ρευστότητας και αναταραχής. Εκεί που γίνονται τεκτονικές αλλαγές ή μετατοπίσεις. Εκεί που κόμματα αναφύονται ή πνέουν τα λοίσθια, μαζί με τις φιλοδοξίες και τις ματαιοδοξίες.

Εκεί βλέπεις και… ποντίκια να πηδούν από το καράβι, ψάχνοντας το επόμενο από το  οποίο θα «γαντζωθούν» για να επιβιώσουν.

Ούτε να τους περάσει από το μυαλό να  κάτσουν στην άκρη, να ξεκουραστούν, να ασχοληθούν με το επάγγελμα (;)  που σπούδασαν (;), να  ξαποστάσουν, να  πάρουν ανάσες, να απέχουν.

Μπορεί και να νομίζουν ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους. Ότι θα χάσει η βενετιά βελόνι, αν δεν κατέβουν στις επόμενες εκλογές.

Αισθάνομαι πως και σήμερα βιώνω ακόμη μια τέτοια εποχή. 

Που αυτή η ρευστότητα και η νέα κομματική γεωγραφία μπορεί να κάνει μερικούς επαγγελματίες πολιτικούς, με πρόσχημα  την πολιτική τους επιβίωση, να μεταπηδούν από χώρο σε χώρο, ζώντας στην εποχή του χρυσόψαρου και της φαιδράς πορτοκαλέας.

Να εξελίσσονται σε γυρολόγους που μόνη τους πατρίδα είναι το ατομικό τους συμφέρον. Αυτούς θα ακούσεις να μιλάνε συχνά για το λαό και τις ανάγκες του. Θα περιφέρονται στα τηλεοπτικά πάνελ, θα κουνάνε και το δάκτυλο καμιά φορά, αλλά  και θα χαμογελούν με γαλειφιά.

Και όχι δεν μιλάω για κάποιον συγκεκριμένα. Όποιος αναγνωρίζει τον εαυτό του  σε αυτό, καταλαβαίνει. Όποιος έχει τη  μύγα, ας τη φέρει πίσω.

Κι επίσης, όχι, δε θα μουντζώσω τη Βουλή. Μπορώ να τους μαυρίσω στην κάλπη. Δεν μου αρέσει στο πρόσωπό τους να απαξιώνω την Δημοκρατία.

Θα βάλω και να ακούσω τον «Πονηρό πολιτευτή» του Σαββόπουλου, ή το «Πολιτεύεσαι ρε και δεν ντρέπεσαι» από τα Υπόγεια Ρεύματα.