Ποιος τη ζωή μας κυνηγά;
Ο Νίκος Ρωμανός είναι το εξιλαστήριο θύμα ενός συστήματος που δείχνει την πυγμή του στους αδύναμους, η αιώνια απόδειξη πώς για κάποιους η κατασκευή ενόχων για αποπροσανατολισμό θα είναι πάντα το αγαπημένο τους παιχνίδι
Η αθώωση σήμερα ενός ανθρώπου, που η ζωή του καταστράφηκε στην κυριολεξία, εξαιτίας μιας εμμονής του συστήματος να ικανοποιήσει στην αρένα της ανθρωποφαγίας, ένα κομμάτι της κοινής γνώμης που πιστεύει ότι όποιος δεν είναι μαζί τους είναι εναντίον τους, αυτό το απίστευτο ”δεν μπορεί κάτι θα ‘κανε”, δίνει μια μικρή ανακούφιση.
Πώς έστω και στην πίεση ενός μεγάλου μέρους των ανθρώπων, μπροστά στην αδικία που συντελείται με τις ευλογίες της Δικαιοσύνης, την ύστατη στιγμή μπορεί να αντιστραφεί το πράγμα και να δικαιωθεί ένας αθώος που του φέρθηκε το σύστημα σαν να ήταν αιμοσταγής serial killer.
Ο Νίκος Ρωμανός αποτελεί την κορυφαία περίπτωση προσπάθειας εξόντωσης ενός ανθρώπου που έτυχε να πέσει στα χέρια μιας ομάδας θυτών που ψάχνουν διαρκώς εχθρούς του κράτους, ακόμα και στα πρόσωπα νέων ανθρώπων που απλά διαφωνούν με τις πρακτικές τους.
Όλοι αυτοί που είχαν στήσει πάρτι όταν συνελήφθη άδικα αυτός ο νέος άνθρωπος, που έσκιζαν τα ιμάτια τους όταν ο ίδιος έδινε τη μάχη της ζωής του για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι δεν θα καταρρεύσει η αστική δημοκρατία από την δράση του, ότι η εξάντληση της αυστηρότητας σε βαθμό διαστροφής πάνω σε έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο που βάλθηκε να του διαλύσει την ύπαρξη, το παρόν και το μέλλον της νιότης του ένας μηχανισμός κατασκευής εχθρών, όλοι αυτοί σήμερα λουφάζουν.
Είναι μια Παρασκευή ανοιξιάτικη που απλά ένα δικαστήριο αποφάσισε πώς ότι είχε συμβεί ήταν άδικο. Και τα χρόνια της ζωής του που κλάπηκαν βίαια και χωρίς γυρισμό δεν χρειάζεται να του τα επιστρέψει κανείς. Συμβαίνουν αυτά…
Ο Νίκος Ρωμανός είναι το εξιλαστήριο θύμα ενός συστήματος που δείχνει την πυγμή του στους αδύναμους, είναι η αιώνια απόδειξη πώς για κάποιους η κατασκευή ενόχων για αποπροσανατολισμό θα είναι πάντα το αγαπημένο τους παιχνίδι. Κανείς δεν θα λογοδοτήσει ποτέ για αυτή τη νιότη που χάθηκε, για αυτή τη ζωή που έγινε θρύψαλα…
«Με απαγάγετε από τη ζωή μου και με πετάξατε στη φυλακή; Αυτό πρέπει να λήξει σήμερα, αλλά το μετά που θα πάω; Θα συνεχίσω το διδακτορικό μου; Περάστε μια μέρα από τις φυλακές να δείτε τί συμβαίνει… τί σημαίνει να είστε έγκλειστος. Καλούμαι να πληρώσω κάτι που δεν έχω κάνει και είναι άδικο. Καλύτερα να μου πείτε ότι είμαι ένα πρόσωπο που δεν συμπαθείτε και γι’ αυτό με βάζετε φυλακή. Είναι πιο τίμιο απ’ αυτό με τη σακούλα». Νίκος Ρωμανός.
Ο Νίκος Ρωμανός πέρασε 7,5 χρόνια της ζωής του στις φυλακές. Είναι 33 χρόνων. Η ιστορία του θα μείνει στα δικαστικά χρονικά ως ”ένα αποτύπωμα σε πλαστική σακούλα”. Μια μαύρη κηλίδα στο νομικό πολιτισμό μας…
Οι στίχοι του Ναζίμ Χικμέτ από τον Μικρόκοσμο για φινάλε:
Και να, τι θέλω τώρα να σας πω Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας, φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο. Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε. Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα. Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.
