Πριν το τέλος…

Τον έφεραν σε κώμα και πολυοργανικη ανεπάρκεια, καρκινοπαθης τελικού σταδίου. Οι ογκολογοι σταμάτησαν τη θεραπεία γιατί δεν έχει νόημα πια. Λέμε στους δικούς του ότι ήρθε η ώρα του… όμως, με την υποστηρικτικη αγωγή μας, ο άρρωστος ξυπνά σιγά σιγά και μετά από 4 μέρες μπορούμε να κουβεντιασουμε κανονικά.

Μας ρωτάει για την πορεία του, τις εξετάσεις του, ποιο είναι το πλάνο μας κι έτσι πως πάει να βολευτεί στο κρεβάτι, λυγίζει τα γόνατα του με ανοιχτά πόδια κάτω απ την κουβέρτα. Κι ενώ του εξηγούμε, μας σταματά και λέει: “Γιατρέ, συγνώμη για την στάση…” δειχνοντας τα ανοιχτά του πόδια.

Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που στο τέλος της διαδρομής του, νοιάζεται να μην φανεί “αγενής”;

Ποιος είναι αυτός που έχει στο νου του μήπως σχηματίσουμε λάθος εικόνα, λίγο πριν πεθάνει; Τι ιεραρχει για το σωστό, πως αντέχει την διαρκή έκθεση του κορμιού του τώρα που έμεινε ένα λειψανο; Πως καταφέρνει να μένει ευγενής μπροστά στην άβυσσο;

Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι είναι αυτός για τον οποίο πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να τον ανακουφισουμε και να του εξασφαλισουμε ενα αξιοπρεπές τέλος.