Προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα

Εικόνα: Απόστολος Κεσίδης

Αν ζούσαμε σε μια κοινωνία και σε μια οργανωμένη χώρα που τα πάντα λειτουργούσαν βάσει κανόνων, λογικής, σεβασμού των νόμων, προφανώς κάθε μικρή παραφωνία, παραβίαση των αρχών κλπ. θα ενοχλούσε και θα ζητούνταν η τήρηση του νόμου απαρέγκλιτα.

Στην περίπτωση όμως της ελληνικής πραγματικότητας όλα αυτά είναι θεωρίες ουτοπίας.

Έχοντας καθημερινές κραυγαλέες περιπτώσεις, όχι μόνο ανοχής στην παραβατικότητα από την μεριά της Πολιτείας και των τοπικών αρχών, αλλά και σε πάρα πολλές περιπτώσεις εμπλοκής εγκληματικής, σε φαινόμενα διαφθοράς, των ίδιων των αρχών, όπως τα πρόσφατα φαινόμενα του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι παραχωρήσεις σε οικείους δημόσιας περιουσίας, οι σκανδαλώδεις περιπτώσεις μεταβολής καταστατικών νόμων του κράτους υπέρ επιχειρηματιών που εμφανίζονται ως πρέσβεις της ανάπτυξης, μοιάζει στα μάτια του κόσμου εξωφρενικός ο υπερβάλλων ζήλος της Πολιτείας, κεντρικής ή τοπικής, σε μικροπαραβάσεις ανθρώπων με τιμωρίες.

Τι εννοώ;

Όταν έχεις κατειλημμένο το δημόσιο χώρο σου από παντός είδους επιτήδειους, όταν δεν υπάρχει εκατοστό ελεύθερο σε πεζοδρόμια για να κινηθεί πεζός, όταν η ηχορύπανση για δεκαετίες δεν επιτρέπει ολόκληρες γειτονιές που φιλοξενούν εστίαση να κοιμηθεί τα βράδια, όταν μεγάλοι οργανισμοί διοργανώνουν τα καλοκαίρια συναυλίες εξωφρενικής ακουστικής που δεν επιτρέπουν ούτε το θέατρο Δάσους να λειτουργήσει ως τόπος παραστάσεων αρχαίας τραγωδίας, όταν κλείνονται ερμητικά παραλίες, ακτές, προσβάσεις σε μέρη μοναδικού κάλλους για τους πολίτες της χώρας από ιδιοκτήτες ξενοδοχειακών μονάδων, όταν απαιτείται είσοδος σε μέρη που ανήκουν στο ελληνικό κράτος αλλά τα διαχειρίζονται καρχαρίες των επενδύσεων, όταν δημόσιες υποδομές έχουν δοθεί μπιρ παρά σε ημέτερους και πληρώνουμε για τη χρήση τους τα μαλλιοκέφαλά μας την ώρα που δεν συντηρούνται καν, περιπτώσεις όπως του προστίμου των 300 ευρώ σε δυο έρμους μουσικούς του δρόμου που παίζουν στη νέα Παραλία ή εκείνο το εξωφρενικό περιστατικό της σύλληψης του καστανά στην Αριστοτέλους, είναι γεγονότα που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και ξεσηκώνουν διαμαρτυρίες.

Αν στη χώρα που ζούσαμε όλα λειτουργούσαν καλά τέτοιες πράξεις καταμερισμού ευθυνών θα περνούσαν απαρατήρητες. Όταν όμως όλα γύρω συνηγορούν στην ανοχή, στην ανομία, οι τιμωρίες μοιάζουν αστείες και εξοργίζουν. Τα πρόστιμα σε φτωχοδιάβολους εξοργίζουν…

Γνώμη μου…