Προς το Disneyfication του 1821
Ο μεγάλος ξεσηκωμός μετατρέπεται στην περιπέτεια κάποιων γενναίων όμορφων και καλοντυμένων πλασμάτων που δρουν σε ένα εξωιστορικό πλαίσιο
Λέξεις: Κώστας Μανωλίδης
Καθώς η Ελλάδα παριστάνει ότι γιορτάζει την Επανάσταση του 1821 (ενώ φανατικά ευθυγραμμίζεται με την σύγχρονη Ιερή Συμμαχία και με τους σημερινούς σφαγείς κάθε αντίστασης), κατακλυζόμαστε πλέον και από εικόνες σαν κι αυτές.
Φιγούρες της επανάστασης φτιαγμένες από τα γρανάζια της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία πολύ βολικά τις ωραιοποιεί και τις μελώνει σαν να βγήκαν από διαφημιστικά γυρίσματα ή από τα πλατώ του Σμαραγδή. Και λέω βολικά, γιατί αυτό το αισθητικό στρογγύλεμα και η σχεδόν ταυτόσημη επανάληψη ενός προσώπου, υποδόρια συμβάλλουν σε μια καρτουνίστικη απονεύρωση της Ιστορίας.
Έμμεσα, ο μεγάλος ξεσηκωμός μετατρέπεται στην περιπέτεια κάποιων γενναίων όμορφων και καλοντυμένων πλασμάτων που δρουν σε ένα εξωιστορικό πλαίσιο. Τέτοιου είδους αναπαραστάσεις είναι ένα δραστικό μέσο για την σταθερά επιδιωκόμενη σύνθλιψη του παρελθόντος σε κίβδηλες σχηματοποιήσεις.
Ο σπόρος του 1821 πρέπει να αποφλοιωθεί από κάθε επαναστατική και κοινωνική σημασία για να μείνουν μόνο τα εξευγενισμένα σάκχαρα ενός συναισθηματικού ψευτοπατριωτισμού κατάλληλου για πανηγυρικούς λόγους και ινσταγκραμική κατανάλωση. Οι διεθνείς κι οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί, οι κοινωνικές ρήξεις και συστημικές δολοπλοκίες, οι αντιφάσεις και προδοσίες της Επανάστασης, όλα εξαφανίζονται σε ένα θολό αφήγημα βγαλμένο από ηθικοπλασίες κατηχητικού ή από ταινίες Ντίσνεϋ.
Τελικά, το Α.Ι. μας εκπλήσσει συνεχώς με τους αναρίθμητους τρόπους που υποβοηθά ένα δυσοίωνο παρόν κι ένα τυραννικό μέλλον.
*Ο Κώστας Μανωλίδης είναι Καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
