Στην κρύα θάλασσα των Θεοφανίων

Λέξεις: Στέργιος Μήτας 

Μου αρέσει να κολυμπάω τον χειμώνα. Μόνος σε μια θάλασσα, να βυθίζομαι αργά στο παγωμένο νερό. Είναι όμορφη η θάλασσα τον χειμώνα, δεν έχει κόσμο, έχει ησυχία, είναι γλυκιά και καθαρή. Θέλει όμως να την αντιμετωπίσεις με μια άλλη επαφή, άγνωστη ίσως για τον πολύ κόσμο.

Το πρόβλημα δεν είναι το κρύο νερό – το σώμα σου θα αντέξει. Το πρόβλημα είναι να αφεθείς στη στιγμή, να μην πιστέψεις ότι δεν μπορείς να μπεις στο κρύο νερό.

Μόλις μπεις, θα χαλαρώσεις σιγά σιγά. Θα σε τυλίξει μια ζεστή αίσθηση ότι τα κατάφερες, ότι είσαι καλά και μπορείς να κολυμπήσεις. Η συνέχεια είναι μαγική. Το σώμα σου απολαμβάνει το κρύο νερό, οι μυς σφίγγονται αλλά δουλεύουν, το δέρμα κοκκινίζει και κάτι λεπτές βελονίτσες ευτυχίας το διαπερνούν. Οι ενδορφίνες απογειώνονται και η ευχαρίστηση είναι πρωτόγνωρη και πολύ βαθειά, σαν τότε που ήσουν ψαράκι και κολυμπούσες ευτυχισμένο λίγο πριν βγεις στην στεριά.

Πλησίαζαν τα Θεοφάνια – ήταν η γιορτή της μητέρας μου. Θυμάμαι να μου λέει: «Kολυμπάς όλο τον χειμώνα και αντέχεις στο κρύο νερό γιατί δεν πέφτεις να πιάσεις τον σταυρό;»

Κομμουνίστρια και χριστιανή η μητέρα μου, τι περίεργος συνδυασμός – άργησα να τον καταλάβω. Ανέβαζε τρόφιμα στους αντάρτες στο βουνό και πάτησε μια νάρκη. Την μάζεψαν ημίγυμνη και μισοπεθαμένη, την τύλιξαν σε μια κουβέρτα και την έφεραν στο χωριό. Ξύπνησε και έζησε για να μαλώνει και με τους κομμουνιστές και με τους παπάδες.

Ποτέ δεν βούτηξα να πιάσω τον σταυρό. Βουτάω στο κρύο νερό και προσπαθώ να πλησιάσω τον δικό μου σταυρό – αυτόν της λύτρωσης και της απελευθέρωσης. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ακόμη κολυμπάω μόνος στο κρύο νερό.

*Ο Στέργιος Μήτας είναι σκηνοθέτης