Στοχασμοί γύρω από ένα Άλφα
Σκέψεις του Βασίλη Μάστορα αν του δινόταν η ευκαιρία να γίνει ένα γράμμα
Λέξεις: Βασίλης Μάστορας
Λοιπόν, το αποφάσισα. Αν μου δινόταν η ευκαιρία να γίνω γράμμα, θα μεταμορφωνόμουν ασυζητητί σε Άλφα.
Αλλά ας μην παρεξηγηθώ· δεν διψώ για πρωτιές, για το «να προπορεύομαι» και άλλες τέτοιες αρλούμπες. Να, μια λέξη που θα ήθελα να την εκδιώξω αμέσως από το λεξιλόγιό μας: την Αρλούμπα. Δεν θα της έδινα απλώς έναν αντικαταστάτη παρμένο από τα βάθη του αλφαβήτου — εκεί όπου η άνοιξη του Άλφα δεν έχει διεισδύσει ακόμη. Θα την άφηνα να ξεθωριάσει οριστικά, μέχρι να χαθεί στο κενό.
«Και για ποιο Άλφα μιλάς, ρε ονειροπόλε;» ακούω να ρωτούν.
Μα φυσικά για το Άλφα της Αλήθειας, που τόσο λείπει σήμερα από τις κοινωνικές, τις πολιτικές, μα και τις συναισθηματικές μας σχέσεις. Για την Αλληλεγγύη, που θα αλυχτάμε εμείς οι ονειροπόλοι σαν άλλες αρχαίες αλώπεκες — δύο έννοιες που λείπουν εκνευριστικά πολύ από τον κόσμο μας.
Και ο Αλτρουισμός; Σήμερα κάθε πράξη ερευνάται για υστεροβουλίες. Εκεί έχουμε φτάσει.
Να όμως και μια λέξη που αγκαλιάζω: Αγκαλιά! Τι όμορφη λέξη, στοργική… την ασπάζομαι ανυπερθέτως. Είναι μπλεγμένη γλωσσικά, νοερά, μα κυρίως ηθικά με μια άλλη: την Αγάπη. Εκεί το Άλφα αποκτά χρώμα ζωηρό, παθιασμένο από τις μάχες που έχουν δοθεί για την ανάπτυξή της. Μονομαχίες που την κατέστησαν αεικίνητη· ένα χρώμα αναγκαίο για να ρέει σωστά ο συλλογικός μας οργανισμός.
Θα είμαι ένα Άλφα που δεν θα άρχει και, αντίστοιχα, αφέντες δεν θα έχει. Αφέντης! Τι βάρβαρη λέξη. Προτείνω να στείλουμε κι αυτήν στα βάραθρα της λήθης, καθώς εμείς οι ονειροπόλοι θα παραμείνουμε αυτεξούσιοι, ανεξάρτητοι, αυτόνομοι, αυτάρκεις.
Και το κυριότερο; Ο ενστερνισμός της Αιδούς ως προς τους άλλους. Γιατί και οι «άλλοι» έχουν πρόσωπα, ιστορίες, ζωές. Με μια λέξη; Ανεκτίμητοι.
Κι αν με ρωτήσεις: «Τι θα γίνει με τις λέξεις που υπονομεύουν το Άλφα σου; Είναι λύση να τις μεταφέρουμε και να επιβαρύνουμε άλλα γράμματα;».
Σου απαντώ: Όχι. Δεν τις μεταφέρουμε. Τις αφήνουμε απλώς πίσω, όπως αφήνουμε πίσω και τα άλλα γράμματα. Δεν χρειαζόμαστε λεξικά για να ορίσουμε το σκοτάδι, αρκεί να έχουμε φως.
Κρατάμε μόνο το Όμικρον για σκαλοπάτι. Αυτό το ταπεινό γράμμα.
Γιατί; Μα πώς θα φτάσουμε στα Άστρα εμείς οι ονειροπόλοι, αν δεν περάσουμε πρώτα από τους Ουρανούς;
*Ο Βασίλης Μάστορας είναι Φοιτητής Ψυχολογίας και Ποιητής
