Stranger Things: Ήταν τελικά ένα κακό φινάλε;

Η γενιά των ‘00s, που έχει γαλουχηθεί στα πρότυπα του binge watching, σπάνια δείχνει την υπομονή να (παρ)ακολουθήσει ανά τα χρόνια και με ακλόνητη προσήλωση, κάποια σειρά -πόσο μάλλον όταν χρειάζεται να περιμένουμε χρόνια για την επόμενη σεζόν.

Οι έφηβοι της δεκαετίας του 2010 (μία από αυτούς ήμουν και εγώ), ανακαλύπταμε τα δημιουργήματα της μικρής οθόνης, χαζεύοντας το κινητό, μακριά από τη λογική της τηλεόρασης, με την άνεση του pause και τη χρονική αφθονία, μιας και η πλειοψηφία αυτών είχαν ήδη ολοκληρωθεί, αφήνοντας πίσω πληθώρα τηλεοπτικών στιγμών.

Για πολλούς συνομηλίκους μου, η σειρά που μας εκπαίδευσε να αντιστεκόμαστε στη «λαιμαργία» της θέασης, κατανοώντας πως πολλές φορές, αποτελεί όντως προνόμιο να πατήσεις το play για «ακόμη ένα επεισόδιο», είναι το Stranger Things, που την Πρωτοχρονιά, κυκλοφόρησε το φινάλε του, με τίτλο «The Rightside Up».

ΠΡΟΣΟΧΗ, ακολουθούν SPOILERS

Παρόλο που άργησα μια μέρα να δω το τελευταίο επεισόδιο, ήμουν τυχερή που δεν έφαγα σπόιλερς -κάτι βέβαια που δεν θα είχα καταφέρει, αν δεν αποφάσιζα να αποφύγω τα social media, για λίγο. Και κάνω αυτήν τη μικρή παρένθεση, για να τονίσω πως πλέον είναι ακατόρθωτο  να ανοίξεις μια εφαρμογή, χωρίς να δεις κάτι άθελά σου. Μπορεί τα διαδικτυακά review να φιλοξενούνται εδώ και δεκαετίες σε φόρουμς, η διαφορά όμως εδώ, είναι πως ο αλγόριθμος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε αυτά δεν δείχνει κατανόηση. Θα σε παγιδεύσει και εσύ ούτε καν θα το καταλάβεις.

Αφού λοιπόν, μπόρεσα ξανά να περιηγηθώ άφοβα στο ίντερνετ -προσπαθώντας παράλληλα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου για το τελευταίο δίωρο- κατάλαβα αμέσως πως το φινάλε χώρισε τους θεατές στα δύο, οι οποίοι μέσω memes, βίντεο και μακροσκελών αναρτήσεων, εξηγούσαν τη δικιά τους οπτική.

Περιληπτικά, η δριμεία κριτική προήλθε κυρίως από φανς του Sci-Fi, που επικεντρώθηκαν αμιγώς, στο τρίπτυχο σύμπαν της σειράς. Οι ίδιοι προσδοκούσαν περισσότερη δράση, με μια ισχυρότερη μάχη στο Abyss (Dimension X), δυσκολότερες συνθήκες στο Upside Down και τουλάχιστον μια θυσία από πλευράς των πρωταγωνιστών. Επιπλέον, βρήκαν μεγάλη αστοχία την απουσία σκηνών από τη ζωή στο Hawkins (πραγματικός κόσμος), έχοντας κατά νου το ενδεχόμενο μιας ολικής καταστροφής του πλανήτη.

Από την άλλη πλευρά, οι υπέρμαχοι του τελικού επεισοδίου -ίσως πιο συναισθηματικά δεμένοι με τους ήρωες- εκτιμούν πως ο χρόνος ήταν ισάξια διαμοιρασμένος, ώστε να δοθεί ένας λυτρωτικός και ολοκληρωμένος επίλογος.

Η αλήθεια είναι πως μόλις η Joyce (Winona Ryder) εξολόθρευσε για τα καλά τον Vecna (Jamie Campbell Bower) -δεν νομίζω να υπήρξε άνθρωπος που δεν ευχαριστήθηκε αυτήν τη σκηνή- αυθόρμητα αναρωτήθηκα και εγώ: «αυτό ήταν όλο και όλο;».  Γέλασα επίσης, με τις AI εικόνες που δείχνουν τα Demogorgons να κάνουν ρεβεγιόν, την ώρα που τους χρειάζεται πιο πολύ από κάθε άλλη στιγμή ο κύριος εχθρός της σειράς και μπορώ να καταλάβω απόλυτα, όσους περίμεναν να νιώσουν περισσότερη αδρεναλίνη, ωστόσο δεν το θεωρώ αρκετό, ώστε να χαρακτηρίσω το φινάλε αδύναμο.

Ναι, το Stranger Things είναι μια Sci-Fi νερντουλίστικη νοσταλγική eightίλα, με ένα επικά συναρπαστικό universe -για αυτό το αγαπήσαμε άλλωστε και αναδείχθηκε σε σειρά-φαινόμενο. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραμελούμε πως σημαντικό μέρος της πλοκής και επομένως όλων των μαχών που είδαμε, από την πρώτη κιόλας σεζόν, στηρίζεται στη ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών.

Αυτό που μοιράζονταν όλα τα θύματα των «κακών» ήταν η συναισθηματική τους ευαλωτότητα, το σημείο αδυναμίας τους που τους καθιστούσε στόχους. Τα Demogorgons, ο Mind Flayer και ο Vecna κυνήγησαν μανιωδώς τους χαρακτήρες που βρίσκονταν στα πιο σκοτεινά τους, παγιδευμένοι σε πλήρες αδιέξοδο. Εξάλλου, και ο τελευταίος παραδέχθηκε πως επιλέγει να αρπάζει παιδιά, ακριβώς επειδή τα θεωρούσε αδύναμα και εύκολα χειραγωγήσιμα. Παράδοξη σκέψη, αν αναλογιστούμε ότι, όπως αναδεικνύει και η σειρά, τα παιδιά είναι πιο ικανά και ανθεκτικά όσο νομίζουμε.

Ίσως άρα, ο πραγματικός λόγος που είδαμε τον Vecna να αφανίζεται πιο εύκολα από ό,τι περιμέναμε, να είναι επειδή αποδυναμώθηκε, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει το δικό του παιδικό τραύμα και τις ενοχές, την ίδια ώρα που παλεύει να αντισταθεί στη φωνή του Will (Noah Schnapp) που εισβάλλει στη συνείδησή του.

Όσον αφορά τις σεναριογραφικές τρύπες για τον «μύθο» και τα αναπάντητα ερωτήματα που αφήνουν οι Duffers, κατά τη γνώμη μου δεν οφείλονται σε πρόχειρο ή ελλιπές γράψιμο. Εν αντιθέσει, οι δημιουργοί μας έχουν χαρίσει, όλα αυτά τα χρόνια, απίστευτες λεπτομέρειες και ψαγμένα easter eggs. Δεν πιστεύω πως χρειάζεται να έχουμε πάντα και για όλα απαντήσεις. Πόσο μάλλον, όταν το βασικότερο σημείο -για το οποίο πολλοί είχαμε μια λανθασμένη εντύπωση όλο αυτόν τον καιρό- σχετικά με το Upside Down, έγινε επιτέλους κατανοητό. Πιθανό επίσης, εάν είχαμε στη διάθεσή μας μαζεμένα όλα τα επεισόδια του πέμπτου κύκλου, πολλοί να είχαν διαφορετική άποψη, όντας πιο εξοικειωμένοι με τη συνεχόμενη ροή θέασης.

Η επόμενη μία ώρα που ακολούθησε της μάχης, ήταν απαραίτητη για να χωνέψουμε πως όντως, ήρθε το τέλος. Κανένα τέρας, κανένας θάνατος, καμία απειλή, κανένας άλλος κόσμος. Με άλλα λόγια, καμία ένδειξη για την εξέλιξη κάποιας μελλοντικής περιπέτειας. Όμως, η ασφάλεια δεν σηματοδοτεί αναγκαστικά ένα happy ending. Για πρώτη φορά, το Hawkins φαίνεται φυσιολογικό, ωστόσο η παρέα των παιδιών προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της και να διαχειριστεί μια μεγάλη απώλεια, την ώρα που κάνει τα πρώτα βήματα προς την ενηλικίωση.

Ο τρομερός λόγος του Dustin (Gaten Matarazzo) στην τελετή αποφοίτησης που φέρνει τα πάνω-κάτω, το τρυφερό φιλί της Max (Sadie Sink) και του Lucas (Caleb McLaughlin), η συγκινητική συζήτηση του Hopper (David Harbour) και του Mike (Finn Wolfhard) στο παγκάκι, το άραγμα των μεγαλύτερων στην ταράτσα με την υπόσχεση να μην χαθούν, μία πρόταση γάμου και ένα τελευταίο παιχνίδι, είναι όλες οι στιγμές που μας υπενθυμίζουν ότι αν καταφέρεις και επιβιώσεις από οποιονδήποτε δαίμονα -πραγματικό ή πνευματικό- οφείλεις να κοιτάξεις μπροστά και να συνεχίσεις.

«Αυτό ήταν; Ανέσεις και ευτυχία; Είσαι τέρμα κοινότοπος. Νόμιζα πως ήσουν ιδιοφυής αφηγητής», λέει με ένταση η Max στον Mike, καθώς παίζουν D&D στο υπόγειο όπου όλα ξεκίνησαν. Αυτές οι λέξεις της, ήταν σαν να βγαίνουν από τα στόματα όσων «διαβάζουν» ένα «και ζήσαμε εμείς καλά» τέλος, εκφράζοντας τον εκνευρισμό τους προς τα αδέρφια Duffer.

«Την ευτυχία τη βρίσκεις σε πολλά μέρη», της απαντά εκείνος εξιστορώντας το «μέλλον» των πρωταγωνιστών μας, δίνοντας όμως και μια ελπίδα· Την κρυφή ιστορία της «μάγισσας», που θέλει την Eleven (Millie Bobby Brown) ζωντανή, κάπου μακριά, σε ένα τόπο ονειρεμένο, με δύο καταρράκτες. Σε πολλούς, όπως και στην υπόλοιπη παρέα, η θεωρία του Mike χαράζει μια διέξοδο. «Δεν πιστεύω» πως η Eleven κατάφερε να επιβιώσει. Αναγνωρίζω όμως, την ανάγκη των παιδιών να ελπίσουν, προσπαθώντας με όπλο την φαντασία, να διαχειριστούν το πένθος τους, ώστε κάποια στιγμή να μπορέσουν πραγματικά να προχωρήσουν.

Αυτά λοιπόν τα τελευταία λεπτά «άνεσης και ευτυχίας» ήταν η παράταση ενός γλυκόπικρου αποχαιρετισμού. Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με αυτά τα παιδιά, όντας πάνω-κάτω στην ηλικία τους. Πήγαμε σχολείο, μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο, πήραμε πτυχίο, πιάσαμε δουλειές, φάγαμε ήττες και ζήσαμε νίκες, αλλάξαν οι ζωές μας τελείως.

Το πολυδιάστατο σύμπαν του Hawkins μπήκε στη δικιά μου ζωή, λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα του Stranger Things, στα τέλη του 2016. Πέντε Πρωτοχρονιές πριν από αυτήν, χρονιά πανελληνίων, θυμάμαι πως ξημερώθηκα πάνω από το κινητό μου περιμένοντας την ανακοίνωση της τρίτης σεζόν. Και όταν έρχεται το τέλος της αγαπημένης σου εφηβικής σειράς, ξέρεις πως όντως μεγάλωσες, και αυτό «χτυπάει» περισσότερο.

Ήταν όμως, όντως ένα κακό φινάλε; Σίγουρα δεν ήταν τέλειο. Και ούτε χρειαζόταν να είναι. Προσωπικά, νομίζω πως δεν θα υπήρχε ούτως ή άλλως, κάτι τελικά, που να με ευχαριστούσε πλήρως. Ίσως, γιατί καμιά φορά, απλά δεν θες να έρθει το τέλος.