Τα αβέβαια καλοκαίρια

Υπάρχει ένα στοιχείο στα καλοκαίρια που λειτουργεί προς όφελος τους. Το στοιχείο της νοσταλγίας. Σε όποια γενιά και αν ανήκει κανείς, η λυτρωτική επιστροφή στον τόπο της μνήμης, μοιάζει με το θεαματικό, ανακουφιστικό καταφύγιο που χρειαζόμαστε για να αποδράσουμε νοητικά από το ασφυκτικό πλαίσιο του σημερινού αβέβαιου θέρους.

Σαφώς και περισσότερο από τις άλλες εποχές του χρόνου, το καλοκαίρι του χθες ενδύεται νοητικά το μανδύα της ξεγνοιασιάς, του ονείρου, της απόδρασης, μετατρέπεται με τη δύναμη της επιλεκτικής συχνά μνήμης σε τόπο που αναζητούμε τη γαλήνη κόντρα στη θύελλα της αβεβαιότητας που βιώνουμε.

Ξεκινά ένα καλοκαίρι που διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία της πίεσης που δεν συνάδουν με την ξεγνοιασιά της εποχής.

Η παγκόσμια ρευστότητα που επικρατεί σήμερα είναι ο μεγάλος αντίπαλος του καλοκαιριού, ακόμα και του ελληνικού που θεωρείται διαχρονικά ως ένα από τα ωραιότερα του κόσμου.

Έχοντας βιώσει έναν πιεστικό χειμώνα οδεύουμε σε μια εξαιρετικά ρευστή θερινή εποχή που δεν διαθέτει σταθερές που θα μπορούσαν να τονώσουν την αισιοδοξία. Με τα καύσιμα στο θεό, τα καταλύματα απλησίαστα, τα εισιτήρια για το Αρχιπέλαγος να μοιάζουν πονοκέφαλος, το ελληνικό καλοκαίρι έχει απωλέσει από χέρι τις εφεδρείες του.

Τα ανέφελα καλοκαίρια, που λειτουργούσαν στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τα τραγούδια, τις ταινίες, τις παρέες και τις φωτογραφίες των παιδικών μας χρόνων ως η φωτεινή πληθωρική ονειροπαγίδα που δικαιούμασταν όλοι να χωθούμε εντός της, σαν να ξεθώριασαν.

Είναι δύσκολο στην παρούσα συνθήκη να επανεφευρεθούν, ακόμα πιο δύσκολο να λειτουργήσουν ως παρηγοριά.

*Το editorial του τεύχους 305