Τα Τέμπη που λίγο έλειψε να μου στοιχίσουν τη ζωή: Η απόφαση της τελευταίας στιγμής
Το δυστύχημα των Τεμπών μέσα από τα μάτια μου, που τελευταία στιγμή επιβιβάστηκα στο προηγούμενο τρένο
28 Φεβρουαρίου 2023.
Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας τελειώνει. Δεκάδες άνθρωποι, κυρίως φοιτητές (ανάμεσά τους κι εγώ) επιστρέφουν στα σπίτια τους. Επιλέγουν τον πιο γρήγορο και ασφαλή -ως τότε- τρόπο μετακίνησης, το τρένο το οποίο κάνει την διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε μόνο τέσσερις ώρες.
Μια μέρα που είναι ταυτόχρονα πολύ κακή για τον ελληνικό σιδηρόδρομο και παρόλο που ήταν γνωστές οι παλιές, πρόχειρες υποδομές και οι χρόνιες παραλείψεις μεταξύ των αρμοδίων, τίποτα δεν είναι γνωστό στους πολίτες και φυσικά τίποτα δεν αλλάζει.
Κάθε μέρα υπάρχουν τρία δρομολόγια. Οι περισσότεροι, όπως κι εγώ αρχικά, επέλεξαν το τελευταίο, που αναχωρούσε στις 19:22 θέλοντας να εκμεταλλευτούν την μέρα.
Το πρώτο αναχώρησε στις 13:22 και έφτασε μέχρι την Λαμία, καθώς παρουσίασε βλάβη. Από εκεί λεωφορεία παρέλαβαν τους επιβάτες και τους μετέφεραν μέχρι την Θεσσαλονίκη.
Έχοντας δει την οικογένεια και τους φίλους μου στην Αθήνα (καθώς είμαι από εκεί και κατεβαίνω συχνά) και σκεπτόμενη να φτάσω όσο γίνεται νωρίτερα στην Θεσσαλονίκη ώστε να είμαι ξεκούραστη την επόμενη μέρα στην σχολή, αποφάσισα να φύγω νωρίτερα. Ευτυχώς άλλαξα το εισιτήριό μου αφού βρήκα θέση στο δεύτερο τρένο που αναχωρούσε στις 17:22. Έπειτα από πολλή ώρα καθυστέρηση, έφτασα στο σπίτι και κοιμήθηκα, χωρίς να έχω ιδέα τι ακολούθησε.
Περίπου στις 5:30 με ξυπνάει το τηλέφωνο, το οποίο χτυπούσε για πέμπτη φορά. Ήταν η κολλητή μου (την οποία δεν είχα ενημερώσει ότι τελικά έφυγα νωρίτερα) που με έντρομη φωνή με ρωτάει αν είμαι καλά. “Ναι, γιατί τι έγινε;” την ρωτάω. “Συγκρούστηκαν δύο τρένα μου απαντάει.”
Αμέσως πετάγομαι πάνω και αρχίζω να ψάχνω πληροφορίες στο ίντερνετ. Όλα τα sites έχουν βουίξει. Στην Λάρισα, ο σταθμάρχης ξέχασε να γυρίσει το κλειδί που καθορίζει την πορεία των τρένων κι έτσι το επιβατικό intercity 62 συγκρούστηκε με ένα εμπορικό στην κοιλάδα των Τεμπών. Ακολούθησε μεγάλη φωτιά, όχι από την σύγκρουση αλλά από τα εμπορεύματα του δεύτερου τρένου, όπως αναφέρεται.
Τι εύφλεκτα υλικά ή άλλες παράνομες ουσίες κουβαλούσε, άραγε;
Ο σταθμάρχης, μην έχοντας αντιληφθεί τι έχει συμβεί, κάνει πλάκα με τους συναδέλφους του μέσω ασύρματου, ενώ λένε ότι θέλουν να φάνε σουβλάκια. Σαφώς και η ευθύνη που φέρει είναι τεράστια αλλά δεν είναι ο μοναδικός που φταίει καθώς ήταν μόνος του σε πολύωρη βάρδια -πράγμα παράνομο- ενώ σύμφωνα με τους εργαζόμενους του ΟΣΕ, το δυστύχημα ήταν ζήτημα χρόνου αν δεν αντιμετωπίζονταν οι παθογένειες του ελληνικού σιδηροδρόμου.
Ο απολογισμός τραγικός. 57 νεκροί και δεκάδες τραυματίες, στην πλειοψηφία τους νέοι. Τα περισσότερα θύματα κάηκαν ζωντανά από την φωτιά ενώ άλλα διαμελίστηκαν από την σφοδρότητα της σύγκρουσης. Οι γονείς αναζητούσαν τα παιδιά τους στα νοσοκομεία, κάποιοι δυστυχώς μάταια.
Αμέσως έβαλα τους δικούς μου στην θέση τους, αφού λίγο έλειψε να βρίσκομαι σε αυτό το τρένο.
Ένα μέσο μεταφοράς που το χρησιμοποιεί καθημερινά χιλιάδες κόσμος για να μετακινηθεί και θα έπρεπε η ασφάλειά του εν έτη 2023 να θεωρείται δεδομένη. Ότι και να πεις είναι λίγο. Δεν μπορώ να φανταστώ πως νιώθουν οι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους τόσο άδικα αλλά και την ψυχική κατάσταση όσων επέζησαν, μερικοί από τους οποίους έχουν και μόνιμες σωματικές αναπηρίες.
Εγώ ήμουν τυχερή, κάποιοι άλλοι όμως δεν ήταν.
