Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα σας πάρουν τα πρόβατα…

Λέξεις: Χάρης Χεϊζάνογλου

Είναι 11, συν 2 και μέχρι μεθάυριο παίζει να είναι άλλοι 30… Δεν είναι ένοχοι, έχουν το τεκμήριο της αθωότητας, αλλά μπορούμε περίπου να συμφωνήσουμε, ακόμα κι αν διαφωνούμε ιδεολογικά, πολιτικά, κλπ, ότι σε οποιαδήποτε κανονική δημοκρατική χώρα η άρση ασυλίας θα γινόταν αυτόματα, όχι με ψηφοφορία στη βουλή, και η κυβέρνηση θα είχε παραιτηθεί εν μέσω αποδοκιμασιών από την κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Στην Ελλάδα φυσικά δεν θα συμβεί αυτό, γιατί η Ελλάδα δεν είναι ούτε κανονική χώρα, ούτε δημοκρατία.

Δεν είναι μόνο ότι παίζει να μην έχει υπάρξει πιο απροκάλυπτα διεφθαρμένη κυβέρνηση μετά την μεταπολίτευση, δεν είναι μόνο ότι ΜΜΕ και δικαιοσύνη στηρίζουν ανερυθρίαστα αυτό το πράγμα, είναι ότι και η εικόνα που αποτυπώνεται από τους φίλους και οπαδούς της κυβέρνησης είναι ότι όλο αυτό το γουστάρουν.

Βλέπεις κάτω από τις σχετικές αναρτήσεις και τα ρεπορτάζ που δείχνουν τη γίδα (τις γίδες; τον ελέφαντα;) στις γαλάζιες κυβερνητικές πλάτες, με πόσο ζήλο, όχι μόνο τα τρολ (που είναι πλέον πάρα πολλά) αλλά και “κανονικοί” άνθρωποι, τοξικολογούν κατά πάντων. Κατά της Καρυστιανού, των συγγενών, της Κοβέσι, της αριστεράς κλπ…

Ταυτόχρονα αυτοί που κάποτε τάχα ενοχλούνταν από το τσιγάρο του Πολάκη και από την εκφορά του λόγου του, σήμερα δεν έχουν μισή κουβέντα να σου πούν για την εκφορά του λόγου του Φλωρίδη και τις χυδαιότητες που εκστόμισε. Δεν έχουν κουβέντα να πουν για τα “φέρετρα” του Δένδια, για τα push backs, ούτε καν για τις παρακολουθήσεις και τις αστειότητες που λένε σήμερα οι παρακολουθούμενοι.

Προτιμούν να μη μιλάνε, και όταν μιλάνε να υποδύονται τους ηλίθιους, να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, μην τυχόν και πέσει ο Μητσοτάκης και έρθουν οι κομμουνιστές να τους πάρουν τα πρόβατα.

Στρατιές από τρολ, ακροδεξιούς ηλίθιους, και πρόθυμους να επικαλεστούν το “δικαίωμα τους στη σιωπή” μην τυχόν και δώσουν δίκιο σε οποιονδήποτε αριστερότερά τους, συγκροτούν τον δικό μας “Μητσοτραμπισμό”.

Η Ελλάδα πλέον είναι το πεδίο αναμέτρησης μιας διεφθαρμένης, μπετοναρισμένης μεταμοντέρνας και κακομασκαρεμένης ακροδεξιάς, που με την υποβοήθηση των ΜΜΕ, της δικαιοσύνης, και της εγχώριας ολιγαρχίας υποδύεται την “φιλελεύθερη” δημοκρατική κεντροδεξιά, με μια κοινωνία που στην πλειοψηφία της βρίσκεται σε έναν οικειοθελή πολιτικό λήθαργο, και με μια αριστερά η οποία, ακόμα κι όταν νομίζει ότι μιλάει για πολιτική και ότι παράγει πολιτική, παράγει σχεδόν αποκλειστικά ομφαλοσκόπηση.

Διάβασα σε ένα σχόλιο χθες, το πολύ αριστερό και με τρομερό τάιμινγκ: “η μάστιγα της κυβερνησιμότητας”!

Προφανώς, υπάρχει και αυτή η μερίδα ανθρώπων που πιστεύει ότι ο ρόλος της αριστεράς σε αυτή τη συνθήκη, είναι να κάθεται και να κοιτάζει την διάλυση του κοινωνικού κράτους και των θεσμών όπως η δικαιοσύνη, και την πιθανή εμπλοκή της χώρας μας σε πολέμους, και να συμμετέχει σε απεργίες και πορείες, και ότι αυτό, όχι μόνο είναι πιο αριστερό από το να διεκδικήσεις να κυβερνήσεις για να διαχειριστείς τα παραπάνω, αλλά ότι αυτό είναι “η αριστερά”!

Έτσι μόνο του, χωρίς να διεκδικείς να κυβερνήσεις. Ότι η αριστερά δηλαδή είναι μια διαρκής και διαρκώς επεκτεινόμενη άσκηση υπομονής (που είναι) που αντί να επιθυμεί να διεκδικήσει την εξουσία για να σώσει ότι μπορεί, προτιμά να καταλήγει σε μια μόνιμη και περίπου ναρκισσιστική απολογία της αδράνειας.

Και φυσικά είναι δικαίωμα του καθένα να πιστεύει ό,τι θέλει, αλλά όταν πιστεύεις σε αυτό, ότι δηλαδή δεν έχεις καμία ανάγκη να απευθυνθείς στην κοινωνία για να σε ψηφίσει να κυβερνήσεις (και να ανασυγκροτήσεις πχ τον θεσμό της δικαιοσύνης), δηλαδή να της γίνεις χρήσιμος, τότε για ποιο λόγο να σε επιλέξει η κοινωνία, και γιατί θεωρείς ότι έχει την πολυτέλεια να το κάνει;

Και στην τελική, τί ακριβώς είναι τόσο δύσκολο; Γιατί μέσα σε αυτό το σκηνικό απόλυτης θεσμικής παρακμής και διαφθοράς, δεν μπορούν να συμφωνήσουν δύο, τρία, πέντε κόμματα ότι απαιτούνται οι εξής πέντε, εφτά, δέκα τομές ώστε να έχουμε κοινωνικό κράτος και κράτος δικαίου και να μην κυβερνά η κλεπτοκρατία; Γιατί είναι τόσο δύσκολη μια προεκλογική προγραμματική συμφωνία και μια μετεκλογική συνεργασία γι’αυτά τα πέντε;

Γιατί οκ, η ιστορία πιθανότατα θα είναι αμείλικτη με τον Μητσοτάκη και την Νέα Δημοκρατία, αλλά μάλλον θα είναι αμείλικτη και με όλους τους υπόλοιπους και την αδιαφορία τους για τον κοινωνικά επείγον και τον κοινωνικά αναγκαίο.

*Ο Χάρης Χεϊζάνογλου  είναι αρχιτέκτονας