Το αθώο μου ψέμμα

Μόλις τέλειωσα τις Εξετάσεις για την Εισαγωγή μου στο Πανεπιστήμιο πήγα να δουλέψω στο εργοστάσιο του Ραδόπουλου (βελέντζες, κουβέρτες, χαλιά).

Το εργοστάσιο βρισκόταν επί της Λαμπράκη, δίπλα στα χωράφια τότε, εκεί που τώρα είναι η αρχή της συνοικίας των Κωνσταντινοπολίτικων. Με σύστησε η συνοικιώτισσα Ρένα που δούλευε εκεί ως γραμματέας.

Ο λόγος που πήγα προσωρινά να εργαστώ ήταν για να μαζέψω χρήματα να πάω να δω τον καλό μου στη Σουηδία. Οι γονείς μου έκαναν διακοπές και όταν γύρισαν και βρήκαν την καλομαθημένη τους εργάτρια! έπεσαν από τα σύννεφα. Ο πατέρας μου μού είχε δηλώσει ορθά-κοφτά ότι δεν θα χρηματοδοτούσε το ταξίδι μου και δεν θα έβαζε την υπογραφή του να βγάλω διαβατήριο. Βλέπετε, τότε ενηλικιωνόμασταν στα 21.

Βλέποντάς με να δουλεύω ως εργάτρια κατάλαβε ότι δεν αστειεύομαι.

Στου Ραδόπουλου δίπλωνα κουβέρτες και βελέντζες και έκανα θελήματα. Δεν τόλμησα να πω τον λόγο που ζήτησα δουλειά εκεί και είπα το αθώο μου ψέμμα ότι θα σταματούσα εάν περνούσα στο πανεπιστήμιο!

Δύο ανθρώπους θυμάμαι: την Πόντια γαζώτρια κυρία Μάρθα που με κοίταζε με απορία όταν ερχόταν η Ραδοπούλου να της επιβεβαιώσω ότι η αμοιβή της με τις υπερωρίες είναι η σωστή. Ήμουνα η «μορφωμένη». Η άλλη εργάτρια που θυμάμαι ήταν η Ζιζή που δούλευε στα χαλιά. Χειριζόταν πολύπλοκες μηχανές αλλάζοντας κλωστές. Με εκκωφαντικό θόρυβο. Όταν κατέβαινα στης Ζιζής να της πάω κάτι, φρόντιζα να φεύγω όσο πιο γρήγορα γινόταν γιατί ο θόρυβος από τις μηχανές ήταν ανυπόφορος. Θα θυμάμαι πάντοτε με πόση γλύκα η Ζιζή μου ευχήθηκε πολύ ανθρώπινα και πολύ συντροφικά να περάσω στο πανεπιστήμιο και να μην μείνω εκεί για πάντα! κάνοντάς με να ντρέπομαι ακόμη πιο πολύ για το ψέμμα μου.

Την ώρα που δούλευα είχα την αίσθηση της αιωνιότητας. Θυμάμαι ότι τραγουδούσα τα τραγούδια του Επιτάφιου και μετρούσα πόσες φορές θα μου έπαιρνε μέχρι να τελειώσουμε.

Κάποια μέρα, μπήκε η Ρένα και ανακοίνωσε εις επήκοον όλων: «Ελένη, τηλεφώνησε ο πατέρας σου και είπε ότι πέρασες στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης»! Και τότε έγινε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ και που με έκανε να ντραπώ όσο δεν παίρνει άλλο! Η κυρία Μάρθα σηκώθηκε όρθια και είπε σε μισοελληνικά-μισοποντιακά: «Ελενάκι μου, τους δείξαμε πάλι» και με έβαλε στη γενναιόδωρη αγκαλιά της.

Την τελευταία μέρα που δούλευα στο εργοστάσιο πήγα κατευθείαν στο πρώτο μάθημα του Μαρωνίτη. Δύο ώρες να καπνίζει, να πηγαίνει πέρα-δώθε στο αμφιθέατρο και να αναγιγνώσκει την εισαγωγή στον Ηρόδοτο.

Ο πατέρας μου τελικά υπέγραψε για να βγάλω διαβατήριο και εγώ ως φοιτήτρια πλέον, με μηδενική εμπειρία ταξιδιών, έκανα ένα πολύπλοκο ταξίδι τα Χριστούγεννα στη Στοκχόλμη.