Το μίσος τρώει τα σωθικά

Λέξεις: Γιώργος Μελιόπουλος

Οι κοινωνίες μας έχουν εμποτιστεί με φασισμό. Το αντιλαμβάνεσαι αυτό όπου κι αν κοιτάξεις. Όπου υπάρχει «τραγικό συμβάν», κατά το οποίο εκπρόσωποι του κράτους σκοτώνουν αθώους, η πολιτική εξουσία δεν εκφράζει πια, όπως παλαιότερα, την υποκριτική της θλίψη, δεν δίνει άδειες υποσχέσεις για αναζήτηση ευθυνών, δεν μιλάει καν για «δικαιοσύνη που θα λάμψει».

Από τον Πλεύρη μέχρι τον Τραμπ, δίνει συγχαρητήρια στους φονιάδες και κάνει victim blaming. Βλέπεις την κυριαρχία του φασισμού στην, απροκάλυπτη πλέον, απαξίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του διεθνούς δικαίου, των συνταγμάτων, των θεσμών. Κι αυτό που κάποτε λεγόταν ψιθυριστά, τώρα το φωνάζουμε: «εδώ φίλε υπάρχει το δίκιο του ισχυρού, κι άμα σ’ αρέσει».

Τέλος, αντιλαμβάνεσαι αυτή την κυριαρχία στην αποκτήνωση των ανθρώπων που σχολιάζουν στα κοινωνικά δίκτυα και βλέπουν τους νεκρούς ως αφηρημένες έννοιες: «μουσουλμάνος», «ξένος», «αφρικανός», «άραβας». «Σκοτώθηκαν 15 μετανάστες», διαβάζει ο άλλος και δεν μπορεί να νιώσει ότι ο «μετανάστης», ο «πρόσφυγας» δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό κατασκεύασμα, μια παράμετρος με αυτοσκοπό την ένταξη σε κάποια ιδεολογία.

Είναι ένας άνθρωπος που, όπως κι εσύ, έχει (είχε) ανθρώπους που αγαπάει και τον αγαπούν, έχει φίλους, συγγενείς, έχει όνειρα, φόβους, αναμνήσεις, μεράκια, σάρκα, κόκαλα, μύτη, μάτια… Όπως κι εσύ, όπως και το παιδί σου, όπως η μάνα σου, όπως ο πατέρας σου. Αν τα έφερνε αλλιώς η τύχη, μπορεί να ήσουν στη θέση του ή μπορεί και να μπεις στο μέλλον.

Δεν ξέρω. Με φοβίζει που δεν υπάρχουν ούτε τα προσχήματα πια.

*Ο Γιώργος Μελιόπουλος είναι υποψήφιος διδάκτορας κοινωνικής ανθρωπολογίας