Το τζίνι φέρθηκε τίμια: Γιατί η παιδική ηλικία εκδικείται όσους την περιφρόνησαν

Η γνώριμη, βιωματική επιθυμία που έχουμε όλοι ως έφηβοι: να μεγαλώσουμε γρήγορα για να γίνουμε ανεξάρτητοι, αγνοώντας την πραγματικότητα της ενηλικίωσης.

Parallaxi
το-τζίνι-φέρθηκε-τίμια-γιατί-η-παιδική-1439433
Parallaxi
Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

Λέξεις: Βασίλης Μάστορας 

Τόσα και τόσα παιδιά το έχουμε πει. Όταν, για κάποιο λόγο, το νεαρό της ηλικίας μας αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για μία μας επιθυμία: μία ταινία τρόμου, την είσοδο σε ένα κλαμπ ή την οικονομική μας ανεξαρτησία. «Μα πότε θα μεγαλώσω, να κάνω ό,τι θέλω;»

Θεωρούσαμε πως μόλις ενηλικιωθούμε τα προβλήματα θα λυθούν δια μαγείας, ή τουλάχιστον ότι θα είμαστε εμείς οι χειριστές τους. Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα, στη Γη του 2026, η λύτρωση θα έρθει μόνο όταν το κοντέρ γράψει δεκαοκτώ. Μέχρι τότε, νιώθουμε πως κάτι μας εμποδίζει από το να γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι, αυτάρκεις και αυτεξούσιοι.

Αλλά τελικά, όλο αυτό δεν είναι παρά μια δίψα. Μια λυσσασμένη δίψα για το μη έχον. Η προσμονή για το μεγάλο, το ιδεατό, το οποίο παρατηρούμε συνεχώς ως εξωτερικοί θεατές. Βλέπουμε τους ενήλικες να μην έχουν αρχαία και μαθηματικά, να μην έχουν γονείς να τους πρήζουν, να μην αγχώνονται όπως εμείς οι έφηβοι, να καθίστανται οικονομικά άνετοι, και θεωρούμε ότι καλοπερνάνε. Όμως, για κάποιο μυστήριο λόγο, δεν αναφέρουν τίποτα για αυτή την καλοπέραση. Σκεφτόμαστε πως την κρατούν μυστική και μόλις μεγαλώσουμε θα την ανακαλύψουμε και εμείς.

Έτσι, συνεχίζουμε να περιφρονούμε την παιδική ηλικία, αγωνιώντας για το πότε θα γίνουμε και εμείς μέλη αυτού του «κλειστού κύκλου», των ανεξάρτητων μονάδων. Τα παιχνίδια των συνομηλίκων; Τα βαφτίζουμε χαζά, άνευ ουσίας. Θέλουμε κάτι πιο σοβαροφανές εν τοιαύτη περιπτώσει. Δεν καταλαβαίνουμε τι χάνουμε και τι ζητάμε. Με τα γυαλιά του ενήλικα ίσως δεν ήταν τόσο ανυπόφορα τα αρχαία τελικά, δεν συμφωνείς; Μα γιατί, θα λέμε, θέλαμε να μεγαλώσουμε; Τι σκεφτόμασταν;

Το “γιατί”, στη μετέπειτα ζωή μας, θα μας τυραννά. Το τζίνι φέρθηκε τίμια φίλε μου, αλλά εμείς επιπόλαια. Και το ρολόι δεν κυλά ανάποδα.

*Ο Βασίλης Μάστορας είναι Φοιτητής Ψυχολογίας και Ποιητής 

Σχετικά Αρθρα
Σχετικά Αρθρα