Υποκλοπές: Ποιος κινούσε τα νήματα;

Η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι ιστορική.

Όχι μόνο γιατί καταδίκασε τους φυσικούς αυτουργούς που διαχειρίζονταν το παράνομο λογισμικό Predator με σκοπό την παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων υπουργών, πολιτικών προσώπων, στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και δημοσιογράφων.

Είναι ιστορική γιατί ανοίγει εκ νέου ο φάκελος ενός σκανδάλου εκεί όπου άλλοι τον είχαν κλείσει.

Είναι ιστορική γιατί είναι ένα βήμα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς τη Δικαιοσύνη.

Η σημασία της απόφασης μπορεί να συνοψιστεί σε τέσσερα σημεία.

Πρώτον, παρά το γεγονός ότι η υπόθεση είχε τεθεί στο αρχείο από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και κουκουλώθηκε στη Βουλή με ευθύνη της κυβερνητικής πλειοψηφίας, το δικαστήριο δεν περιορίστηκε σε μια τυπική εκδίκαση.

Με την καταδίκη των Γιάννη Λαβράνου, Φέλιξ Μπίτζιου, Ταλ Ντίλιαν και Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου, έστειλε μήνυμα ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα και να κρίνει επί της ουσίας.

Δεύτερον, η διαβίβαση των πρακτικών στην Εισαγγελία Πρωτοδικών ανοίγει τον δρόμο για έρευνα σχετικά με τους εντολείς. Μια εξέλιξη που αποτελεί ηχηρό ράπισμα για τον Άρειο Πάγο.

Το ερώτημα «για λογαριασμό τίνος;» έδρασαν οι καταδικασθέντες παραμένει κεντρικό. Αναφορές σε πρόσωπα όπως ο Γρηγόρης Δημητριάδης, πρώην γ.γ. του πρωθυπουργού, αλλά και η πολιτική εποπτεία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δημιουργούν ακόμη και στους πλέον ανυποψίαστους και καλόπιστους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, εύλογες απορίες που πλέον δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Πιστεύει αλήθεια κανείς ότι οι τέσσερις καταδικασθέντες επιχειρηματίες παρακολουθούσαν τηλεφωνικές συνομιλίες απλά γιατί ήθελαν να διασκεδάσουν;

Πιστεύει ακόμη κανείς ότι είναι σύμπτωση η ταύτιση των στόχων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών με εκείνους του Predator;

Γιατί υπουργοί της κυβέρνησης και ανώτερα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, που βρέθηκαν στο στόχαστρο, δεν κινήθηκαν νομικά και σιώπησαν τη στιγμή που ενδέχεται να έχουν διαρρεύσει κρατικά απόρρητα;

Ποια ήταν τα πραγματικά κίνητρα των παρακολουθήσεων;

Τρίτον, η ακροαματική διαδικασία έφερε στο φως ψευδορκίες, οικονομικές διαδρομές και ρόλους «αχυρανθρώπων», στοιχεία που δεν είχαν αξιολογηθεί επαρκώς στην αρχική έρευνα.

Το δικαστήριο, ουσιαστικά, έκανε ανακριτική δουλειά που άλλοι δεν έκαναν.

Τέταρτον, η υπόθεση δεν τελείωσε. Τώρα αρχίζει επί της ουσίας.

Αν η νέα εισαγγελική διερεύνηση κινηθεί σε βάθος, ενδέχεται να αποδοθούν ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα.

Δεν είναι τυχαία η σιωπή και η αμηχανία στο Μέγαρο Μαξίμου και στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, ούτε οι απειλές και τα εξώδικα που εκτοξεύει κατά τη συνήθη τακτική του ο πρωθυπουργικός ανιψιός Γρηγόρης Δημητριάδης.

Αν όχι, η απόφαση θα μείνει ως υπενθύμιση μιας χαμένης ευκαιρίας.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για στιγμή που εγγράφεται στην ιστορία ως δοκιμασία και μέτρο της αντοχής των θεσμών.