Ζούμε στην χειρότερη εποχή και της δημοσιογραφίας και της ενημέρωσης

Λέξεις: Γιάννης Κέμμος

Ήταν το 1997 όταν για πρώτη φορά εργάστηκα ως δημοσιογράφος, η πρώτη μου δουλειά ήταν στο ελεύθερο ρεπορτάζ σε εφημερίδα και τότε η δημοσιογραφία ήταν μία εντελώς διαφορετική υπόθεση.

Θυμάμαι ότι καθημερινά έλεγαν στον αρχισυντάκτη μας πόσες σελίδες θα είχε διαθέσιμες να γεμίσει με ειδήσεις για το αυριανό φύλλο ανάλογα με την επικαιρότητα και την θεματολογία των άλλων τμημάτων.

Και κάθε μέρα έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δεκάδες ειδήσεις και ρεπορτάζ που είχε μπροστά του, τι θα γέμιζε τελικά τις σελίδες που θα τυπώνονταν τελικά και θα κατέληγαν στους πολίτες που θα αγόραζαν την εφημερίδα.

Τότε για να καταλήξει μία είδηση να δημοσιευτεί, έπρεπε να είναι σημαντική, έπρεπε να απασχολεί, έπρεπε να ενδιαφέρει.

Τότε δεν βομβαρδίζαμε τους πολίτες, τους αναγνώστες με ότι βλακεία υπήρχε διαθέσιμη, όσο αδιάφορη κι αν ήταν, απλά για να γεμίσει η ροή σε μία ιστοσελίδα και να κρατήσουμε απασχολημένο και κολλημένο τον αναγνώστη πάνω από μία οθόνη.

Τότε δεν ήταν κανονικότητα να κρατάμε την κοινωνία σε μία κατάσταση ετοιμοπόλεμη, σε μόνιμη εγρήγορση λες και την επόμενη στιγμή θα τελειώσει ο κόσμος ή θα διαβάσει το επόμενο άρθρο για Πούλιτζερ.

Ούτε απασχολούσαμε κάθε τρεις και λίγο με τίτλο «ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ» για να γράψουμε από κάτω «σεισμός 2 ρίχτερ στο κάτω Περτούλι» ή «Μποτιλιάρισμα στον Κηφισό» ή «Τροχαίο με μικρές υλικές ζημίες».

Τότε υπήρχε ιεράρχηση. Υπήρχε διαβάθμιση και μία στοιχειώδη σοβαρότητα.

Ήξερε ο πολίτης ότι στην πλειοψηφία τους οι ειδήσεις που θα διάβαζε ήταν αυτές που άξιζαν να διαβαστούν.

Προφανώς υπήρχαν και τότε ειδήσεις που προβάλλονταν υπερβολικά ή χωρίς να το αξίζουν και άλλες που κρύβονταν αλλά αυτό συμβαίνει και τώρα και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Η ουσία είναι ότι τότε ο στόχος ήταν η ενημέρωση και όχι το δέσιμο του αναγνώστη με αλυσίδα πάνω από τη σελίδα ενός ΜΜΕ απλά για να τον κρατάμε απασχολημένο μην τυχόν και ξεκολλήσει από την οθόνη και τον χάσουμε.

Αυτό που έχει καταντήσει η δημοσιογραφία και η ενημέρωση στην σημερινή ηλεκτρονική εποχή, είναι οτιδήποτε άλλο, εκτός από δημοσιογραφία και ενημέρωση.

Απλά χώνουμε στο στόμα της κοινωνίας ειδήσεις με το ζόρι μέχρι να μπουκώσει, κι όταν μπουκώσει συνεχίζουμε να τις χώνουμε στο στόμα.

Και μαζί με τις σοβαρές ειδήσεις τον ταΐζουμε και χιλιάδες άλλα σκουπίδια, τόσα πολλά που οι πραγματικές ειδήσεις, οι σημαντικές ειδήσεις, χάνονται σε μία θάλασσα από σκατά. Σε μία θάλασσα από ανούσιες, αδιάφορες ειδήσεις που απλά γεμίζουν τον κενό χώρο του διαδικτύου και τον κενό χρόνο που διαφορετικά θα τον αξιοποιούσε ο κόσμος διαφορετικά.

Ζούμε στην εποχή που μία πραγματικά σημαντική είδηση εξαφανίζεται και σταματά να απασχολεί λίγες ώρες ως λίγες μέρες μετά. Για να ακολουθήσει η επόμενη που αν δεν είναι σοβαρή και άξια να απασχολήσει, θα την κάνουμε με την υπερβολή και με την υπερπροβολή γιατί στόχος είναι να ταΐσουμε την κοινωνία με περισσότερες ειδήσεις. Με νέες ειδήσεις. Να μην χαλαρώνει. Έχουμε μία δημοσιογραφία και ενημέρωση TikTok.

Ειδήσεις των τριάντα δευτερολέπτων και στον κουβά, στη λήθη της ιστορίας, μετά πάμε στην επόμενη είδηση που 99% θα είναι μια αδιάφορη βλακεία που τις περασμένες δεκαετίες δεν θα άξιζε ούτε το μελάνι που θα καταναλώναμε για να τη γράψουμε.

Είναι πολύ κρίμα που οι σημερινές γενιές δεν θα μπορέσουν να γνωρίσουν την αξία της πραγματικής ενημέρωσης. Και ούτε καν θα το καταλάβουν. Σήμερα ότι γράφεται, ότι λέγεται, χάνετε το επόμενο δευτερόλεπτο σε ένα ποταμό πληροφοριών που στην πραγματικότητα έχουν μηδενική αξία.

ΥΓ. Το ίδιο ίσχυε και για την τηλεόραση. Τότε υπήρχαν λίγα δελτία ειδήσεων με συγκεκριμένο χρόνο και κάποιες λίγες ενημερωτικές εκπομπές. Αυτό το τσίρκο συνεχόμενων δελτίων και δήθεν ενημερωτικών εκπομπών που αναμασούν τις ίδιες ειδήσεις, που αναμεταδίδουν τις εκπομπές των άλλων εκπομπών, αναπαράγουν και παρουσιάζουν κουτσομπολιά ως ειδησεογραφία και που έχουν αναγάγει την ανούσια συζήτηση μεταξύ άσχετων με τη θεματολογία πίσω από τα πάνελ ως ενημέρωση, δεν υπήρχε.

Ζούμε στην χειρότερη εποχή και της δημοσιογραφίας και της ενημέρωσης. Στην εποχή που κάτι δημοσιεύεται και αναπαράγεται όχι γιατί χρειάζεται, όχι γιατί είναι σημαντικό, όχι γιατί ενδιαφέρει, αλλά γιατί έτσι…

*Ο Γιάννης Κέμμος είναι φωτογράφος