Γιώργος Καραμίχος: Στην Ελλάδα έχουμε αλλεργία στο δίκαιο
O δημοφιλής ηθοποιός σε μία συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στην Parallaxi
Τον συνάντησα σε μία παραγωγική περίοδο, με γυρίσματα και παραστάσεις.
Ο Γιώργος Καραμίχος είναι ένας από τους πιο ταλαντούχος ηθοποιούς της γενιάς του, προβληματίζεται με ό,τι αφορά στην κοινωνία, εκφράζεται, και αντιδρά σε ό,τι τον ενοχλεί.
Από σήμερα Παρασκευή 16/1 μέχρι την Κυριακή 18/1 θα βρίσκεται στο θέατρο Aριστοτέλειο, για τον θεατρικό μονόλογο του Simon Stephens, “Vanya”. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Βέροια ωστόσο, δεν θα επέστρεφε ποτέ πίσω.
“Τα παιδικά μου χρόνια είναι ο θησαυρός μου, όπως είναι για κάθε άνθρωπο. 6 μήνες έμενα με την οικογένεια μου στην Βέροια και 6 στο χωριό, τους Γεωργιανούς, γιατί είχαμε ζώα και χωράφια οπότε ήταν αδύνατον να ζούμε στην πόλη όλο τον χρόνο. Οι συνθήκες στο χωριό ήταν πολύ γήινες, φύση, ελευθερία, απόγνωση και φόβος ταυτόχρονα. Πολλά θετικά και πολλά αρνητικά συναισθήματα μαζί στην υπερβολή.
Τα πιο βασικά συστατικά της ζωής εκεί ωστόσο, ήταν το παιχνίδι και ο χρόνος. Μου αρέσει πολύ η επαρχία, όμως, δεν θα γυρνούσα εύκολα στην Βέροια. Γιατί, όλα αυτά τα χρόνια έχει κακοπέσει σε χέρια πολιτικών που δεν νοιάζονται για τον τόπο, όπως συμβαίνει στο μεγαλύτερο κομμάτι της Ελλάδας. Αυτή την στιγμή εκεί, υπάρχει μία πολύ βαθιά μελαγχολία, μία παρακμή. Όταν ζούσα στην Βέροια, ήταν από τους πιο πλούσιους νομούς, γιατί εξάγαμε φρούτα, υπήρχε πολλή κίνηση και πολλή δουλειά για όλους, τώρα περνάω από τα χωράφια και με πιάνει η ψυχή μου.
Υπάρχουν 10 άνθρωποι που δουλεύουν κι αυτό γιατί οι Έλληνες δεν δουλεύουν την γη, δεν υποστηρίζουν τον πρωτογενή τομέα το έχουμε δει να συμβαίνει τώρα πρόσφατα. Μαραζώνω που βλέπω έναν τόπο, τόσο όμορφο και παραδεισένιο, τον οποίο οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να τον κάνουν, παρά μόνο να τον βρωμίζουν και να τον εκμεταλλεύονται με εντελώς λάθος τρόπο.
Η Βέροια θα μπορούσε να είναι ο νούμερο ένα νομός για βιολογικές καλλιέργειες και να τις εξάγουμε και σε όλο τον κόσμο τώρα φτάνουμε στο σημείο να εισάγουμε τα μισά από τα φρούτα που τρώμε πια.”
Η έλλειψη επαφής των νέων από την φύση και το παιχνίδι δεν τον σοκάρει, τον στεναχωρεί.
“Δεν συζητώ καν για τους νέους ανθρώπους που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν την ροδακινιά από την μηλιά. Στεναχωριέμαι να πηγαίνω πια στο χωριό και να βλέπω όλα τα παιδιά μπροστά από ένα κινητό ή ένα τάμπλετ, υπάρχουν πια ελάχιστες εξαιρέσεις που θα δεις με το ποδήλατο ή να παίζουν μπάλα όπως κάναμε εμείς παλιά.
Το κινητό δεν φταίει για την μοναξιά που βιώνουμε σήμερα, φταίει όμως η δική μας απόγνωση και η τάση μας προς την ευκολία. Είναι πολύ εύκολο να ασχολείσαι με κάτι που κάνουν οι άλλοι για εσένα, όταν δεν ισορροπείς τον χρόνο και δεν δίνεις αρκετό χώρο σε αυτό που ο εσύ ο ίδιος θέλεις να δημιουργήσεις και να εστιάσεις στο πώς εσύ βλέπεις τον κόσμο.
Οπότε αναπόφευκτο ήταν πως θα συμβεί αυτή η εμμονή με το κινητό κι αυτό γιατί δεν υπάρχει παιδεία και εκπαίδευση. Θα δεις σπάνια κάποιους γονείς πια να είναι ευτυχισμένοι με τα παιδιά τους και να κάθονται σε ένα εστιατόριο περνώντας ποιοτικό χρόνο μεταξύ τους.
Οι περισσότεροι γονείς πλέον έχουν τα παιδιά “παρκαρισμένα” μπροστά από ένα κινητό γιατί είναι εύκολο. Αυτό το σκηνικό με τα κινητά όμως, είναι καθαρά θέμα παιδείας, υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη, στις οποίες πηγαίνεις και δεν βλέπεις κινητό πάνω στα τραπέζια ενός εστιατορίου, οι άνθρωποι τα έχουν στις τσέπες γιατί τρώνε. Εμείς εδώ, όταν δίνουμε ραντεβού το πρώτο πράγμα που κάνουμε όλοι είναι να ακουμπάμε τα κινητά μας στο τραπέζι και πολλές φορές ούτε καν μπρούμυτα για να βλέπουμε τις γνωστοποιήσεις.”
Η υποκριτική του επηρεάζει την αλήθεια του σε μία εποχή που η εικόνα υπερνικά την ουσία και συγκεκριμένα είναι ο κύριος τρόπος έκφρασης του με τον οποίο καταλαβαίνει τον κόσμο και αναλύει την ανθρώπινη φύση.
“Το να μπαίνω στην θέση των άλλων θεωρώ πως είναι κάτι που μου διδάσκει σε καθημερινή βάση την ενσυναίσθηση και την ανάγκη μου για βελτίωση και επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Και μου δίνει πολλή χαρά.
Βλέπω ανθρώπους να συνδέονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο με τους ρόλους μου, βέβαια αν δεν συνδεθώ εγώ δεν θα συνδεθεί κανείς, είναι λίγο περίπλοκη η σχέση του ηθοποιού με το κοινό και το έργο του, όσο πιο πολύ θυσιάζεσαι, όσο πιο πολύ επιτρέπεις στο σώμα σου να γίνει το άβαταρ για έναν άλλο άνθρωπο, μία άλλη ανθρώπινη ιστορία, τόσο πιο βαθιά είναι η δική σου η σύνδεση και τόσο πιο εύκολα αντιλαμβάνονται και οι άλλοι την ιστορία για την οποία μιλάς.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πια η προσωπολατρεία, το να έρθουν και να πουν “πόσο καλός ηθοποιός είσαι” με νοιάζει να φύγουν από το θέατρο και να μιλάνε για την ιστορία, γι’ αυτό που είδαν, να έχουν συνδεθεί με κάτι που προϋπάρχει και θα υπάρχει μετά από μένα. Κι αν εγώ μέσα σε αυτό μπορώ να είμαι το δια χειρός, το μέσο, ο καλός αγωγός, αυτό είναι το ιδανικό.
Η κοινωνία για τον Γιώργο Καραμίχο είναι ένα χαοτικό μεγάλο σύνολο που εντός της αυξάνεται και μειώνεται η πνευματικότητά της.
“Η κοινωνία για εμένα δεν ξέρει τι θέλει. Είναι ένα πολύ μεγάλο χαοτικό σύνολο, το οποίο ανάλογα με τις εποχές και ανάλογα με τις ποιότητες της κάθε κοινωνίας, αυξάνεται ή μειώνεται η πνευματικότητα. Συνήθως μετά τα μεγάλα εγκλήματα που διαπράττει ένα κράτος, αυξάνεται και η πνευματικότητα, ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα, ο χρυσός αιώνας του Περικλή που λέμε ήταν αποτέλεσμα πολλών πολέμων, έτσι γεννήθηκαν οι φιλόσοφοι.
Με το που αυξάνεται λοιπόν η πνευματικότητα, επειδή ο κόσμος σταματά να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τον πόλεμο και τους θεούς, αρχίζει και η παρακμή και θα έρθει κάποιος άλλος λαός, κάποια διαφορετική κουλτούρα, η οποία ζει ακόμη, σε πιο ζωώδη συνθήκη και θα θέλει να κατακτήσει.
Ο φόβος της αύξησης αυτής υπάρχει διότι επέρχεται μία εσωτερική ειρήνη στις μονάδες, το σύνολο δεν βρίσκει άξιο λόγου το να αμυνθεί, οπότε μοιραία παίζουμε το παιχνίδι που παίζει και το σύμπαν, όπως τα αστέρια που σβήνουν και ανάβουν και όλα αλλάζουν, όπως έχει πει και ο Ηράκλειτος.
Αν σκεφτούμε στην σύγχρονη ιστορία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, άνθισαν οι τέχνες στην Γερμανία, ειδικότερα μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου υπήρξε μία τεράστια στροφή και ανάγκη προς αυτές. Μετά τον πολύ πόνο και το πολύ σκοτάδι, έρχεται πάντα το φως και φυσικά μετά θα επιστρέψει το σκοτάδι. Τώρα ζούμε προφανώς σε έναν μεσαίωνα, είναι εμφανέστατο, μας κυβερνούν άνθρωποι τόσο παγκοσμίως, όσο και στην Ελλάδα, οι οποίοι έχουν το προσωπικό συμφέρον σαν στόχο και φυσικά έχουν ελάχιστη ενσυναίσθηση.”
«ΣΑΠΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ»
Ωστόσο, θεωρεί πως υπάρχει ένα είδος αφύπνισης της κοινωνίας.
“Μέσα στην λαίλαπα, μέσα στην φοβερή δίνη που ζούμε ο καθένας μέσα από τα δικά του έξοδα και το δικό του ψυχολογικό βάρος, δεν ασχολούμαστε με το κοινό καλό. Δεν βρίσκουμε τον τρόπο πια να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, που θα έπρεπε, γιατί έχουν περάσει τα χρόνια, έχουμε κάνει τις μάχες μας και έχουμε βρει τις μορφές επικοινωνίας. Παρ’ όλ’ αυτά, ακόμη δεν καταφέρνουμε να βρούμε τους τρόπους για να συνδεθούμε. Υπάρχει ένας ισχυρός φόβος και μία απειλή. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως η εισαγγελέας των Τεμπών, έχασε τον γιο της, έτσι λειτουργεί η μαφία.
Όταν υπάρχει φόβος, περνάνε οι νομοθεσίες που θέλουν οι ισχυροί, μοιράζουμε φόβο, παρουσιάζουμε σχολαστικά τους πολέμους, μία φορά να πέσεις πάνω στις ειδήσεις, τέλος, δεν θέλεις να ζήσεις μετά, γιατί μόλις θα δεις όλα αυτά που συμβαίνουν θα σκεφτείς “πάλι καλά είμαι εγώ, μην πω κουβέντα. Μπορεί να μην έχω να πληρώσω το ρεύμα αλλά σε σχέση με τους άλλους που τους βομβαρδίζουν, εγώ είμαι καλύτερα.”
Ο άνθρωπος είναι οι σχέσεις του, είναι οι σχέσεις που έχει με τον εαυτό του. Αν έχει αποκοπεί από αυτή την σχέση και κάνει αυτό που του υπαγορεύει το Tik Tok, το Instagram και η τηλεόραση, είναι ήδη σπασμένος. Ζούμε σε μία εποχή σπασμένων ανθρώπων.
Από τα παιδικά μας χρόνια, εκπαιδευόμαστε σπασμένοι, γιατί μας ταϊζουν υποχρεωτικά γνώση που δεν την ζητάμε, μας παρουσιάζουν ως επίκτητη ανάγκη τις ανάγκες που κάποιος άλλος έχει δημιουργήσει για εμάς, ό,τι πρέπει να μάθεις καλά μαθηματικά και μάλιστα θα κριθείς και σε σχέση με άλλους, αντί να σου προκαλέσουν το ενδιαφέρον να ανακαλύψεις εσύ πώς να μετράς.
Μιλάμε για ένα σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα, αν αυτό αλλάξει, μοιραία θα εμφανιστεί στην χαρά του κόσμου. Γιατί τα παιδιά, η επόμενη δηλαδή γενιά που θα βιώσει αυτή την αλλαγή, θα είναι συνδεδεμένη με την δημιουργικότητά της, άρα θα αρρωσταίνουν λιγότερο.
Συμπέρασμα αυτού, η υγεία θα αυξηθεί γιατί οι άνθρωποι που είναι δημιουργικοί, θα βρουν τρόπους, να θεραπεύονται. Αλλά μία θεραπευμένη κοινωνία, δεν αγοράζει, τα ψυγεία, τα πλυντήρια, τους νόμους, δεν συσσωρεύει το χρήμα σε συγκεκριμένες πηγές γιατί εκεί αισθάνεται προστασία.”
Πιστεύει πως η βία ανάμεσα στους ανηλίκους υπήρχε πάντα, απλώς κάποιες φορές φαίνεται περισσότερο από κάποιες άλλες, κάποιες φορές προβάλλεται επίτηδες περισσότερο από κάποιες άλλες.
“Θεωρώ πως η βία ανάμεσα στους ανηλίκους μπορεί και να είναι λιγότερη απ’ ότι παλιά. Τα ακραία περιστατικά που βλέπουμε τώρα παλιότερα δεν φαινόντουσαν, δεν τα μαθαίναμε, αντ’ αυτού υπήρξε περισσότερο μπούλινγκ.
Στην δική μου την γενιά και καλά δεν υπήρχε η βία των νέων στο σχολείο, αλλά δεν τολμούσε κανείς να ξεχωρίσει, μόλις ξεχώριζε έτρωγε βέργα. Θα πήγαινε κανένα κορίτσι στο σχολείο με παντελόνια; Ή κανένα αγόρι με μωβ μαλλιά; Ούτε για πλάκα.
Ούτε τώρα συμβαίνει, απλώς τότε δεν συνέβαινε καθόλου, τουλάχιστον τώρα υπάρχει μία ελευθερία, την βλέπεις, υπάρχουν κάποια σχολεία που αφήνουν τα παιδιά πιο ελεύθερα, εξαρτάται από τους γονείς και τους δασκάλους. Όμως, αν πας ως γονέας σε συνελεύσεις ελληνικών σχολείων, εκείνη την στιγμή θέλεις να πάρεις το παιδί σου και να μην ξαναβρεθεί ποτέ με τα παιδιά αυτών των γονιών.
Υπάρχουν γονείς ακόμη και τώρα που λένε “δεν γράφουν αρκετά διαγωνίσματα τα παιδιά” ή ό,τι δεν υπάρχουν αρκετές ποινές. Σοβαρά τώρα; εδώ δεν έχουμε βιβλία, πάρε ένα βιβλίο ιστορίας Τετάρτης και Πέμπτης Δημοτικού θα αυτοκτονήσεις, είναι ένα απαίσιο και άσχημο βιβλίο, δεν σου προκαλεί κανένα ενδιαφέρον να μάθεις κάτι από αυτό, είναι το ίδιο βιβλίο που είχε ο γιος μου 16 χρόνια πριν με αυτό που έχει η κόρη μου σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτε. Εδώ, οι περισσότεροι μαθητές δεν ξέρουν καν τι σημαίνει χούντα, νομίζουν πως ήρθαν κάποιοι ξένοι και δεν γνωρίζουν πως αυτή την στιγμή μέσα στην βουλή έχουμε απόγονους ταγματασφαλιτών.”
«ΧΑΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ ΟΠΕΚΕΠΕ»
Για την Ελλάδα του 2026, εύχεται να αποδοθεί δικαιοσύνη έστω σε όλα τα μεγάλα σκάνδαλα. “Νομίζω πως αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη τουλάχιστον για τα Τέμπη και τα υπόλοιπα μεγάλα σκάνδαλα όπως είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ, θα επέλθει πολύ άγριο χάος. Θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο η πόλωση, θα παρουσιάζονται συνεχώς κακοί. Μα βλέπεις κάτι πράγματα ακραία, διαβάζω ανθρώπους που κάποτε εκτιμούσα και την γραφή τους, να δηλώνουν “α η Καρυστιανού, δεν κάνει για πολιτική γιατί δεν προέρχεται από πολιτική οικογένεια.” Ευτυχώς δεν προέρχεται, αυτό γιατί το σχολιάζουν ορισμένοι ως αρνητικό; Άλλο το αν θα χρειαστεί ανθρώπους στον συγκεκριμένο τομέα, προφανώς και θα χρειαστεί, αλλά ουέ και αλίμονο αν χρησιμοποιήσει παλιά βρώμικα πολιτικά κουφάρια.
Μακάρι να πάρει επιστήμονες στον κάθε τομέα, μακάρι για το μεταναστευτικό να πάρει τους δικηγόρους που δουλεύουν στα κέντρα προσφύγων και όχι έναν ρατσιστή, στον τομέα υγείας να βάλει έναν γιατρό και να μην βάλει έναν τυχαίο βιβλιοπώλη. Εύχομαι στο κόμμα της να επιλέξει ανθρώπους για τα υπουργεία που θα έχουν σπουδάσει το αντίστοιχο αντικείμενο και το γνωρίζουν εκ των έσω.
Πολύ σπάνια στην Ελλάδα είχαμε τους κατάλληλους ανθρώπους, στα κατάλληλα υπουργεία, μας είχε τύχει η Μελίνα Μερκούρη, ο Αντώνης Τρίτσης αλλά πια στην Ελλάδα έχουμε αλλεργία στο δίκαιο, γιατί μόλις έρχεται λες “ωχ αυτό τώρα θα φωτίσει όλους τους άλλους προβληματικούς τομείς, άστο κάτω από το χαλί καλύτερα.”
«ΔΙΟΙΚΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΟΥΛΕΥΩ 8 ΩΡΕΣ ΓΙΑ 30 ΕΥΡΩ»
Πριν λίγο καιρό έδωσε μάχη με τον καρκίνο, όπως λέει ήταν πολύ τυχερός γιατί έτυχε να έχει μία υπέροχη ασφαλίστρια και με το που γύρισε από την Αμερική τον ασφάλισε με το ζόρι.
“Είχα ιδιωτική ασφάλιση, άρα δεν περίμενα σε ουρές. Το γεγονός πως έχουμε ακόμη τον ΕΟΠΥΥ είναι σημαντικό γιατί τα χάπια μου, τα έπαιρνα δωρεάν. Το κράτος όμως, άρα κι εγώ μέσα σε αυτό ντρεπόμουν γιατί το κάθε κουτί των φαρμάκων μου κόστιζε μόλις 6.000 ευρώ, είναι όλα υπερεκτιμημένα κι εκεί βέβαια περίμενα σε ουρές για να τα πάρω.
Έχουμε καταπληκτικούς γιατρούς-επιστήμονες, κάνουμε ολόκληρο αγώνα και με την Fair Life και με όλους τους ιδιωτικούς φορείς, θέλω να πω πως καλούμε τους υπουργούς και δεν έρχονται στα συνέδρια και στις δράσεις μας κι όταν έρχονται μιλούν μία ξύλινη γλώσσα που βαριέσαι και λες τώρα θα το συζητήσουμε σοβαρά ή θα έρθεις να πεις το τι ΘΑ κάνεις;
Είμαστε ακόμη στο θα, κάποια βήματα γίνονται εκ των οποίων τα περισσότερα είναι της Ευρώπης και απλά επιβάλλονται κι εδώ, όμως, η υπόλοιπη συνθήκη, είναι ελεεινή, το να πηγαίνει ένας άνθρωπος ως επείγον περιστατικό στο νοσοκομείο και να πρέπει να κάνει αξονική τομογραφία και να του λένε πως υπάρχει διαθέσιμο ραντεβού σε τρεις μήνες ενώ τα χρήματα έχουν δοθεί, δεν είναι φυσιολογικό.
Η κατάσταση είναι τρομακτική, αντί να μαθαίνουμε από τις χώρες πρότυπα στην υγεία και την παιδεία, δυστυχώς προσπαθούμε να μιμηθούμε τα αμερικανικά πρότυπα, πας στις ΗΠΑ για θέμα υγείας που έχει την χειρότερη περίθαλψη στον κόσμο και σε πετούν στον δρόμο να ψοφήσεις.
Εδώ και χρόνια ζούμε με κυβερνήσεις που δεν ακούν τους πολίτες γιατί δεν ξέρουν τους πολίτες. Διοικούν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει, πάω στην δουλειά μου 8 με 5 για 30 ευρώ. Αυτή την στιγμή ο μέσος Έλληνας βγάζει 30 ευρώ την ημέρα για 8ωρο.“
«ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΞΩ»
Νομίζει πως αλλάζει η αίσθηση της επιτυχίας στο πέρασμα τον χρόνων. “Μεγαλώνοντας κάτι που το θεώρησες πολύ σημαντικό, αρχίζει χάνει την δύναμη του μέσα στην δίνη της ζωής. Το ότι πέρασα στην σχολή του Εθνικού Θέατρου με την πρώτη, με τόσο ανταγωνισμό ήταν μεγάλη επιτυχία, αλλά ταυτόχρονα αυτό ήταν το μεγάλο μου βάσανο, διότι θεωρούσα πως αυτό ήταν μεγάλη ευλογία και τύχη, οπότε έγινα ένας ακόμη μαθητής που υφίστατο κακοποίηση.
Στις περισσότερες δραματικές σχολές της Ελλάδας, οι συνθήκες είναι κακοποιητικές. Εκπαιδευτήκαμε με έναν τρόπο που δεν αναγνωρίζαμε το τέρας της κακοποίησης. Εμένα προσωπικά, μου πήρε χρόνια και πηγαίνοντας σε ξένες σχολές να συνειδητοποιήσω τι σημαίνει σεβασμός.
Στην Ελλάδα, σε αυτές τις σχολές, δεν υπάρχει χώρος για να εκφραστεί ο μαθητής, πρέπει να βγάλει μία συγκεκριμένη ύλη. Βία, τότε υπήρχε και ρατσισμός και ανταγωνισμός και σεξισμός. Αυτό που μάθαινες είναι ό,τι δεν υπάρχει χώρος για την δική σου ψυχοσύνθεση, πρέπει να έχεις γερό στομάχι, τελεία και παύλα. Οι πρώτες δουλειές που έκανε η γενιά μου, ήταν καθαρά κακοποιητικές απλά δεν το ξέραμε γιατί ήταν έτσι για όλους.
Είναι τραγικό το να μην έχει έναν χώρο ένας ηθοποιός να καθίσει στο γύρισμα για να συγκεντρωθεί για την δουλειά του ή για να αλλάξει ρούχα και αναγκάζεται να αλλάξει στον δρόμο ή στο αμάξι, ή να μην έχει καλό φαγητό, έχω σπάσει δόντι σε γύρισμα πριν 20 χρόνια, είχε πέτρα μέσα το φαγητό μου, αλλά ‘ντάξει, μόνος μου το πλήρωσα, δεν ενδιαφέρθηκε κανείς.
Μετά τις καταγγελίες για το MeToo, έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα στον χώρο μας, όχι όμως γιατί βγήκε η αλήθεια στο φως, μην ξεχνάμε πως δεν έχει επιβληθεί δικαιοσύνη. Οι βιαστές είναι ακόμη έξω. Στο σύστημα της ελληνικής δικαιοσύνης, επετράπει σε δικηγόρους να ρωτήσουν θύμα βιασμού τι φορούσε κι εκείνη την στιγμή ο δικαστής δε διέκοψε.
Και γυμνό να είναι ένα κορίτσι απαγορεύεται κάποιος να το βιάσει, αυτή η αίσθηση ό,τι προκαλούσε, ποιον και τι προκαλούσε, ό,τι γουστάρει θα κάνει ένα παιδί, ειδικότερα όσο πιο μικρό είναι, πρέπει να δοκιμάσει τα όρια του, μεγαλώνει το σώμα του, αλλάζουν οι ορμόνες του, ακόμη κι αν ψήνεται που λέμε στην γλίτσα του τσομπάνη, εσύ που είσαι μεγαλύτερος, δεν οφείλεις να βάλεις το όριο;
Kαι συζητάμε ακόμη πράγματα αυτονόητα;
O άλλος έβαζε πράγματα στο σώμα παιδιών κάτω των 18 ετών και είναι εκτός φυλακής ακόμη, χρησιμοποιόντας εξουσία. Όταν δεν επιβάλλεται το δίκαιο, έρχονται τα κινήματα. Το metoo σαφέστατα έκανε καλό γιατί κάποιοι φοβήθηκαν, αλλά η επανάσταση στα γυρίσματα, έγινε καθαρά από πρόσωπα που εργάζονται και νοιάζονται για τους ηθοποιούς εντός των εταιριών παραγωγής και όχι σε όλες.”
«ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙ ΣΕΞ ΤΟ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ, ΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΒΟΥΒΑ»
Οι σχέσεις μεταξύ παιδιών και γονιών πρέπει να αλλάξει ειδικά για τα κορίτσια που μεγαλώνουν σε ένα πολύ δύσκολο πλαίσιο.
“Σε 50 χρόνια από τώρα θα γελάμε με όλα αυτά που ζούμε τώρα, θα λέμε το 2025 υπήρξε βουλευτής που έθεσε θέμα κατά της άμβλωσης; Τίθεται θέμα το αν έχει η γυναίκα δικαίωμα στο σώμα της; Αηδιάζω, με όλες τις παπάτζες του καθενός που θέτει τα αγέννητα παιδιά στο τραπέζι; Κράτα τα στο σπίτι σου αν μείνεις έγκυος, στο σώμα της αλληνής όμως δεν έχεις δικαίωμα. Είναι φρικτό να είσαι γυναίκα σήμερα, έχω μεγαλώσει κόρη και πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να δεχθεί ένας ελληναράς πως το κορίτσι του έχει σχέση και δεν είναι παντρεμένο ή αρραβωνιασμένο.
Το αγόρι όταν κάνει σεξ το γιορτάζουμε, το κορίτσι όταν κάνει σεξ βούβα, από εκεί ξεκινούν όλα. Δεν έχουν σχέσεις οι γονείς με τα παιδιά τους, δεν μπορεί το παιδί να πει “μαμά ερωτεύομαι, πεθαίνω.” Όταν οι γονείς ακούν και δείχνουν την αγάπη τους στα παιδιά, τα παιδιά θα μάθουν να αγαπάνε όχι με το σύμβολο του γραμματόσημου που είναι όσο με φτύνει ο άλλος τόσο κολλάω γιατί αυτό είναι μία κακοποιητική σχέση, όταν έχεις μία σχέση με τους γονείς σου που βασίζεται στην ειλικρίνεια και τον σεβασμό, δεν θα πας στα δύσκολα θα πας εκεί που υπάρχει αμοιβαιότητα.”
Πηγαίνει στο Gay Pride γιατί είναι μία παρέλαση αγάπης. “Εσύ γιατί πας και χειροκροτείς τα τανκς που σείεται ο τόπος όταν περνάνε; Γιατί γιορτάζεις μία ελευθερία, το ίδιο κι εγώ που πάω στο Pride. Μακάρι ωστόσο, να μην υπάρξει ανάγκη τα οχήματα της παρέλασης να χρησιμοποιηθούν. Όταν ξεκινάει μία επανάσταση, είναι extreme από μόνη της κι αυτό μας ενοχλεί.
Όταν θα σταματήσει να κοιτάζει ο θείος και η θεία το παιδάκι που φοράει 15 σκουλαρίκια, έχει τατουάζ και επιλέγει σκισμένο τζιν, όταν δηλαδή θα ασχολούμαστε με τον εαυτό μας και όχι με τους άλλους, τότε δεν θα υπάρχουν επαναστάσεις και δεν θα υπάρχουν και πόλεμοι, δεν θα υπάρχει ξένος και διαφορετικός, ο καθένας θα έχει τον εαυτό του και θα κοιτάει μόνο αυτόν.
Αν δεν θέλεις να γίνεις gay, μην γίνεις, αλλά αν αισθάνεσαι απειλημένος από τον άλλον που είναι ομοφυλόφιλος, εσύ πρέπει να το ψάξεις με τον ψυχολόγο σου, εσύ κάτι καταπιέζεις μέσα σου.
Σε κάποια χρόνια θα λέμε γιατί συζητούσαμε για το πόσα φύλα υπάρχουν. Ο καθένας έχει γεννηθεί, όπως έχει γεννηθεί και επιλέγει να είναι ό,τι γουστάρει, αυτό για εμένα είναι αυτονόητο, αντικειμενικό και όμορφο αν το δεις απ’ έξω, γιατί ο καθένας πρέπει να είναι και να νιώθει ο εαυτός του. Αν ο άλλος δεν θέλει να τον λες Βαγγέλη, μην τον λες Βαγγέλη, εσύ τι ζόρι τραβάς και πρέπει να τον πεις Βαγγέλη επειδή βαφτίστηκε όταν ήταν βρέφος;
Ενώ από την άλλη μια χαρά πας και προσκυνάς έναν άντρα που φοράει φούστα και έχει μακριά γένια και μετονομάστηκε όταν πήγε στην εκκλησία και έγινε από Γιώργης πάτερ Ιουστινιανός γιατί έτσι τον βάφτισαν στην εκκλησία, μια χαρά τον πάπα δέχεσαι να τον λένε Φραγκίσκο ενώ τον έλεγαν Σαν Λουίς.”
H παράσταση Vanya, είναι ανάμεσα στις παραστάσεις που τον έχουν σημαδέψει. Εκείνη που του έχει αλλάξει την ζωή όμως είναι “η ζάλη των ζώων πριν την σφαγή” στο Θέατρο Αμόρε σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Από την άλλη οι σειρές που τον άλλαξαν ήταν το “Μία νύχτα του Αυγούστου” και η “Οικογένεια Ντάρελ”.
Το θεατρικό έργο Vanya βασίζεται στο έργο του Τσέχωφ και παρουσιάζει τη σύγχρονη, ελληνική, εκδοχή του.
“Το έργο έχει στιγμές νοσταλγίας, ο ίδιος ο Vanya αναπολεί το πως ήταν και το όνειρο του που ζούσε με την αδερφή του. Η διασκευή του Stephens έχει ελάχιστες διαφορές από το Θείο Βάνια του Τσέχωφ, εγώ περίμενα πως θα έχει τεράστιες αλλαγές όταν το είδα, όμως δεν έχει τίποτα, είναι κανονικά το έργο, δεν υπάρχουν οι πλούσιες περιγραφές του Τσέχωφ ενδιάμεσα, έχουν αλλάξει τα επαγγέλματα, τα ονόματα και έχει έρθει στο σήμερα και οι αναφορές είναι τα τοπία της Ελλάδας. Η δομή του έργου και οι ρόλοι είναι οι ίδιοι.
Δεν είναι τυχαίο που παίζονται κάθε χρόνο στα ελληνικά θέατρα έργα του Τσέχωφ, υπάρχει λόγος πίσω από αυτό, ο Τσέχωφ είναι κλασικός και διαχρονικός. Τα ερωτήματα του είναι πολύ βαθιά, στον Θείο Βάνια, ο γιατρός, μιλάει για το περιβαλλοντικό πρόβλημα, ήδη 120 χρόνια πριν. Αντί να απομακρυνόμαστε δυστυχώς από τα βαθιά ερωτήματα του Τσέχωφ, αυτή την στιγμή συμβαίνει το αντίθετο, είναι ακόμη πιο έντονα. Αυτό το έργο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, στο πώς 8 άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε ένα κτήμα και δεν μπορούν να είναι καλά, αισθάνεται ο καθένας ότι είναι αδικημένος από κάποιον άλλον, πόσο μάλλον στην εποχή του σήμερα που είμαστε αντικειμενικά αδικημένοι. Βλέπεις τους ανθρώπους που είναι μέσα στην Βουλή που λένε, “ναι εγώ σε έκλεψα και επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής”. Ένας άνθρωπος απειλεί έναν άλλον άνθρωπο μέσα στην Βουλή και δεν συλλαμβάνεται αυτόφωρο εκείνη την στιγμή γιατί κάποιον καλύπτει.
Στην αρχή όταν μου έστειλε μήνυμα ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος, ήμουν έτοιμος να πω όχι, σκεφτόμουν πως θα παίξω 8 ρόλους μαζί και μόνος μου. Ύστερα ξαφνικά μπήκα σε αυτή την ωραία ιστορία του παραμυθιού. Ο Τσέχωφ έχει ένα πολύ περίεργο μαγικό ραβδί και ενώ δεν γίνεται τίποτα, γίνονται όλα μέσα στα έργα του, οπότε το να αλλάζω οπτική γωνία, το να μπαίνω στην θέση του άλλου και να υποστηρίζω τα καινούρια δίκαια, το δικαίωμα της άλλης φωνής να ακουστεί, της άλλης ιστορίας να υπάρξει, έγινε γοητευτικό μέχρι που τώρα πια μου έγινε εθιστικό δεν ξέρω πως θα παίξω σε άλλο έργο μόνο έναν ρόλο. Δεν νοιώθω να είμαι μόνος στην σκηνή γιατί κάθε φορά που παίζω έναν ρόλο αισθάνομαι πως είναι και όλοι οι άλλοι γύρω μου, αντίστοιχα, έχω νοιώσει πολύ μόνος όταν έχω υπάρξει με αρκετό κόσμο επί σκηνής.
Στον 20χρονο Γιώργο Καραμίχο, θα ήθελα να πω να είναι περισσότερο ο εαυτός του, να μην προσπαθεί να αρέσει στους άλλους. Για τα παιδιά που θα αρχίσουν τώρα να ασχολούνται με την υποκριτική θα συμβούλευα να κάνουν ψυχανάλυση.”
*Vanya, Θέατρο Αριστοτέλειον, 16-17-18/1 στις 21:00
