Ορέστης Χαλκιάς στην Parallaxi: Η Θεσσαλονίκη είναι κατάνυξη αλλά τρώει τους ηθοποιούς της

Για τον Ορέστη Χαλκιά, η Θεσσαλονίκη είναι κάτι σαν κατάνυξη. Είναι οι βόλτες με το ποδήλατο στα παιδικά του χρόνια, οι δρόμοι που έμαθε απ’ έξω, οι πρώτες ελευθερίες. Είναι και οι μουσικές σκηνές της πόλης, εκεί όπου μεγάλωσε καλλιτεχνικά, παίζοντας live με την μπάντα του – μια αγάπη που, όπως λέει, θέλει να ξαναβάλει ενεργά στη ζωή του.

Το θέατρο τον πήγε μακριά. Μέχρι την Κίνα και το Χονγκ Κονγκ, μπροστά σε γεμάτες αίθουσες 2.000 θεατών και χειροκροτήματα που κρατούσαν λεπτά ολόκληρα. Μια εμπειρία σχεδόν αποστασιοποιημένη, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη – από έναν κόσμο τόσο διαφορετικό και τόσο ίδιο στη συγκίνηση.

Τον ρομαντισμό τον γνώρισε στα πλακάκια της Τούμπας, μεγαλώνοντας με τον ΠΑΟΚ και φανταζόμενος γιορτές γύρω από τον Λευκός Πύργος. Για εκείνον, το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς θέαμα – είναι μνήμη, ένταση και κοινότητα.

Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια ηθοποιών, η υποκριτική δεν ήρθε ως επιλογή της τελευταίας στιγμής. Ήταν πάντα εκεί, ως κομμάτι της καθημερινότητας και της ταυτότητάς του. Και κάπως έτσι, έφτασε να ξεχωρίσει μέσα από έναν από τους πιο έντονους ρόλους της πρόσφατης ελληνικής τηλεόρασης, στο Maestro του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.

Παρακολουθεί όσα συμβαίνουν γύρω του, επηρεάζεται από κοινωνικά φαινόμενα και δεν διστάζει να παίρνει θέση – είτε μέσα από τη δουλειά του είτε στον δρόμο, δίνοντας το «παρών» σε πορείες και συζητήσεις που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Ορέστης Χαλκιάς σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην Parallaxi

Με ποια ελληνική σειρά μεγάλωσες; 

Δεν θα έλεγα ότι μεγάλωσα βλέποντας σειρές. Μια ανάμνηση είναι να παίζει στην τηλεόραση το «Dolce Vita» ή το «Εκείνες και Εγώ», σειρές της εποχής, αλλά δεν τις έβλεπα απαραίτητα. Δε με ενδιέφεραν, αλλά όταν τύχαινε να βρίσκομαι στο σπίτι της γιαγιάς μου, έπαιζαν στην τηλεόραση, όπως σε πολλά σπίτια άλλωστε.

Έχεις δηλώσει πως έγινες ηθοποιός λόγω των γονιών σου. Είχες σκεφτεί κάποια εναλλακτική ή να ξεφύγεις από το μοτίβο αυτό; 

Δεν σκέφτηκα ποτέ να ξεφύγω από το μοτίβο αυτό. Αυτό που διαφοροποίησε λίγο τη διαδρομή μου ήταν η μουσική. Εκεί σκέφτηκα πρώτη φορά ότι αυτό θέλω να κάνω και ίσως έβαλα το θέατρο σε δεύτερη μοίρα, λόγω του ότι το είχα από μικρός. Από πάντα όμως αυτός ήταν ο στόχος και όταν ήρθε η μουσική, τα πράγματα λίγο ταρακουνήθηκαν.

Δεν σκέφτηκα σοβαρά ότι θα ακολουθήσω άλλον δρόμο, αλλά στο μυαλό μου είχα πως αν δεν ήμουν ηθοποιός θα μπορούσα να είμαι προγραμματιστής για video games ή να ασχοληθώ με την τεχνολογία, γιατί είχα – και έχω – μια σχέση με τους υπολογιστές. Οπότε αυτή θα μπορούσε να είναι μια διαδρομή, αλλά δεν έγινε.

Πώς διαχειρίζεσαι τα αρνητικά σχόλια που λαμβάνεις; 

Μέχρι ένα σημείο με επηρέαζαν και στεναχωριόμουν, αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε αυτό. Κατάλαβα ότι «πάει μαζί με το πακέτο». Είτε όταν κάποιος κάνει μια επιτυχία είτε όταν εκφράζει τη γνώμη του στο ίντερνετ. Εγώ μιλάω μετρημένα και για συγκεκριμένα πράγματα και ξέρω πως ακόμη κι έτσι, πάντα θα βρεθεί κάποιος να πει κάτι αρνητικό. Είναι σαν να ανοίγω το παράθυρο και να ακούω ανθρώπους να φωνάζουν τη γνώμη τους για κάτι που κανείς δεν τους ρώτησε. Τους αφήνω να φωνάζουν. 

Πότε κατάλαβες ότι δε σε νοιάζουν άλλο αυτά τα σχόλια;

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ποια πράγματα είναι πραγματικά σημαντικά και πως βρισκόμαστε σε ένα χαοτικό περιβάλλον, όπου το ίντερνετ και τα social media είναι ένας χώρος στον οποίο μπορεί να εκφράζεται ο οποιοσδήποτε. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον έρχεσαι αντιμέτωπος με κάθε είδους άποψη. Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει τι λέω, δεν ξοδεύω χρόνο για να τον κάνω να καταλάβει. 

Τι είναι αυτό που μπορεί να σε εξοργίσει; 

Πολλές φορές μπορεί να ακούσω κάτι που θα με εξοργίσει και όχι μόνο για εμένα αλλά δε μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Για τις γυναικοκτονίες, για τα: «ας πρόσεχε με ποιον ήταν, τι φορούσε» αυτά με εξοργίζουν και ας μην έχουν να κάνουν με εμένα, έχουν να κάνουν με το πως οι άνθρωποι εκφράζονται, τι έχουν δεδομένο και τι αξίες έχουν.

Υπάρχει ένας οχετός. Δε γίνεται να έρχεσαι σε επαφή με αυτόν. Εγώ προσπαθώ να συνευρίσκομαι με ανθρώπους που λειτουργούν σαν εμένα και αυτό επεκτείνεται στους υπόλοιπους. Μόνο αυτό μπορώ να κάνω.

Γυναικοκτονίες, Γρηγορόπουλος, ομοφοβία, Ελλάδα και πατριαρχία

Αυτό που περιγράφεις τώρα θυμίζει την υπόθεση της Μυρτώς στην Κεφαλονιά. Η κοπέλα πέθανε και υπάρχουν άνθρωποι που σχολιάζουν το τι φορούσε και το πως βαφόταν… Πιστεύεις θα φύγουμε από αυτό το σκεπτικό ως λαός ποτέ; 

Είμαι πολύ απαισιόδοξος… Ενώ έχουν γίνει τόσα και συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να υποδείξουν σε μια νεαρή κοπέλα πως να περνάει καλά. Οι άλλοι την παράτησαν στη μέση του δρόμου. Δεν υπάρχει καμία λογική… Όταν ακούω και βλέπω τέτοια σχόλια νιώθω ότι προσπαθούν να με πείσουν πως ο ουρανός είναι κόκκινος… Δεν είναι κόκκινος! Είναι μπλε. Το θύμα έχει πάντα δίκιο.

Παρακολουθείς τις παγκόσμιες εξελίξεις; Σε επηρεάζουν όλα αυτά και σε βάζουν σε σκέψεις; 

Ό,τι έχει να κάνει με τον άνθρωπο με απασχολεί. Εννοείται ότι παρακολουθώ τι συμβαίνει στον κόσμο… Πλέον όμως μας έχουν να μη μας κάνει τίποτα εντύπωση, για παράδειγμα δε μου κάνει εντύπωση πως χειρίζεται ο Τραμπ τα πράγματα. Μου κάνει εντύπωση ότι τον ψηφίζουν! Δε μου κάνει εντύπωση ότι ένα Ισραηλινό lobby ελέγχει τα πάντα και κατατροπώνει ένα λαό…

Το μόνο που μπορώ εγώ να κάνω για αυτό είναι να πάω σε μια πορεία διαμαρτυρίας και μέσω της τέχνης μου να μιλήσω για αυτά. Δεν μπορώ να πάρω ένα όπλο και να κατέβω στο μέτωπο… Με θλίβει να χάνονται ανθρώπινες ζωές για καπρίτσια αλλωνών. Με θλίβει να γίνονται πόλεμοι για να καλύψουν τα αίσχη τους. Όσο πιο ενεργός είσαι ως άνθρωπος, τόσο περισσότερο θλίβεσαι.

Σε στεναχωρεί και πόσο σε στεναχωρεί που μπορεί – πολύ πιθανόν – σε πολλές οικογένειες να υπάρχει ένας Χαράλαμπος (σ.σ. Τσορτέκης ως πατέρας του Μπένου στο Maestro) που δεν αφήνει το παιδί του να είναι αυτός που θέλει πραγματικά να είναι; Θα έλεγες ότι 5/10 οικογένειες κρύβουν έναν τέτοιο πατέρα; 

Δε θέλω να πιστεύω πως είναι 5 στους 10. Βασικά θέλω να πιστεύω πως δεν υπάρχει κανείς αλλά δυστυχώς, αυτό δε γίνεται. Θεωρώ πως είναι 3 στους 10 έτσι αλλά θα έπρεπε να ήταν 0 στους 10.

Η ελληνική κοινωνία είναι τρομερά συντηρητική. Έχει μεγαλώσει μέσα στον Χριστιανισμό, στο τι θα πει ο παπάς. Κάποιος που πιστεύει πως είναι νοικοκύρης, προσεύχεται στο Θεό ενώ στο σπίτι βαράει τη γυναίκα του και μετά πιστεύει πως συγχωρέθηκε. Παράλληλα παίζει ρόλο η έλλειψη εκπαίδευσης και παιδείας. Κάποιες φορές είναι η έλλειψη δυνατότητας για την παιδεία λόγω φτώχειας ή συνθηκών. 

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μην είχαν διάθεση να γίνουν «κακοί» αλλά η ζωή να τους οδήγησε σε αυτό αλλά αυτό δε τους δικαιολογεί. Όλο αυτό είναι κοινωνικό φαινόμενο και τέτοιες συμπεριφορές υπάρχουν παντού σε όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα όμως είναι ένα πατριαρχικό κράτος που έχει δώσει το δικαίωμα στον άντρα να πιστεύει πως έχει την εξουσία. Η εξουσία τα ρημάζει όλα. Η ζωή είναι αδυσώπητη.

Πρέπει να ενισχύουμε τις γνώσεις των ανθρώπων μέσω του σχολείου, μέσω των τεχνών. Δε το λέω ρομαντικά, το λέω σαν μια συνταγή γιατρού. Τα φάρμακα είναι η παιδεία, η τέχνη και η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής να μπορεί ζήσει. Οι άνθρωποι έχουν 800 ευρώ κατώτατο μισθό με 700 ευρώ ενοίκια, αυτό είναι αστείο .

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι αύριο το πρωί στην Ελλάδα θα ήταν αυτό; 

Θα έλεγα στην Ελλάδα να αξιοποιήσει την αδιανόητη πολιτιστική και φυσική της ομορφιά, την οποία παλεύει να μην τη ξεπουλήσει στο 100% και να προχωρήσει με τα δικά της όπλα απέναντι σε όλα. Έχουμε πολύ ισχυρές καλλιτεχνικές προσωπικότητες στο ιστορικό μας, έχουμε επηρεάσει τον κόσμο γύρω μας, παράγουμε εξαιρετικούς καλλιτέχνες, υπάρχει η δίψα αλλά δεν αξιοποιείται. Πρέπει η Ελλάδα να αξιοποιήσει την ταυτότητά της που την έχει αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό.

Υπάρχει κάποια στιγμή μικρότερος που σε έχει στιγματίσει; Κάποιο κοινωνικό περιστατικό που σε συγκλόνισε;

Τα Τέμπη για εμένα – όπως για τους περισσότερους – είναι μια τραγωδία που ήταν τόσο πιθανή να συμβεί σε όλους μας. Παίρναμε τηλέφωνα σε ταξιδιώτες που μπορεί να γνωρίζαμε. Έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Ένα περιστατικό που με είχε διαλύσει επίσης ήταν η γυναικοκτονία που οι αστυνομικοί είπαν στην Κυριακή «το περιπολικό δεν είναι ταξί».

Η δολοφονία Γρηγορόπουλου; 

Η ιστορία του Γρηγορόπουλου βαράει φλέβα γιατί έχει να κάνει με την εφηβική μου ηλικία. Ήμουν τρίτη λυκείου τότε και το έζησα πολύ σκληρά. Την επόμενη μέρα της δολοφονίας ήμουν στο τμήμα για να βγάλω ταυτότητα και άκουγα τους αστυνομικούς να μιλάνε για αυτό και το έμαθα εκεί.

Στο σχολείο θυμάμαι ήμασταν πολύ ενεργοί και πολιτικοποιημένοι, κάναμε καταλήψεις και το κίνημα της Θεσσαλονίκης ήταν πολύ ισχυρό. Με τέτοια περιστατικά – που δυστυχώς συμβαίνουν -«εμπνέονται» ρεύματα τέχνης και ιδεών.

2026 και ακόμα υπάρχει η ομοφοβία. Την αντιμετωπίζεις ή την αγνοείς; Και αν την αντιμετωπίζεις πως το κάνεις; 

Αν συμβεί μπροστά μου κάτι θα το αντιμετωπίσω. Αυτό «δένει» και με τα σχόλια, δε μπορώ να απαντάω σε κάθε ανεγκέφαλο για ποιο λόγο δε πρέπει να είναι ομοφοβικός. Όποτε μπορώ να κάνω κάτι όμως θα το κάνω. Θα μιλήσω για κάτι αυτονόητο. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες είναι υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων, πρέπει να ρωτήσουμε έναν Χρυσαυγίτη τι πιστεύει για αυτά. Το να πω εγώ τα αυτονόητα δε ξέρω τι προσφέρει. Για εμένα είναι αυτονόητο ο κάθε άνθρωπος να αγαπήσει όποιον θέλει. Τα συζητάμε γιατί μάλλον μπορούμε μόνο αυτό να κάνουμε. Εγώ με τη στάση της ζωής μου προσπαθώ να προωθώ την ελευθερία των ανθρώπων.

Αυτό προσπαθείς να το κάνεις και μέσα από τις ερμηνείες σου;

Κάθε ιστορία έχει ένα μήνυμα. Εγώ ως ηθοποιός είμαι αγγελιοφόρος του μηνύματος. Στο Maestro είχε να κάνει με αυτό το κομμάτι της κοινωνίας. Τον φόβο δύο νέων ανθρώπων, το άγχος και την ομοφοβία.

Φαντάζομαι το ίδιο κάνεις και μέσω της μουσικής σου; 

Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είτε λες μια ιστορία φαντασίας, είτε έρωτα, είτε χωρισμού. Η μουσική που έχω εγώ στο μυαλό μου αυτό κάνει. Όντας παλιός ροκάς, όλα μας τα τραγούδια είχαν ένα μήνυμα σε σχέση με το «πως μας πατάνε κάτω». Ειδικά η ροκ είναι πολύ επαναστατική και προάγει τη σημασία του ανθρώπου.

Το ΚΘΒΕ, η αγαπημένη Θεσσαλονίκη, τα παιδικά του χρόνια και η αναγκαστική μετακόμιση στην Αθήνα προκειμένου να κάνει καριέρα

Μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη αλλά ζεις μόνιμα στην Αθήνα. Είχες στο μυαλό σου αυτό το κλασικό «πρέπει να κατέβω στην πρωτεύουσα για να κάνω καριέρα;»

Να κατέβω στην Αθήνα ήταν αναπόφευκτο. Είχα το mindset του στρατιώτη Θεσσαλονικιού ηθοποιού που ήθελε να υποστηρίξει το θέατρο της πόλης του και πίστευε ότι οι καλοί ηθοποιοί πρέπει να είναι εκεί για να αναπτύσσεται η τέχνη σε μια πόλη σαν την Θεσσαλονίκη.

Όλα αυτά δεν λειτούργησαν όπως πίστευα και ένιωσα ότι περιορίστηκα στο ΚΘΒΕ και πως δε μπορούσα να κάνω αυτά που ήθελα να κάνω και για αυτό συνειδητά έφυγα μετά από πρόταση που είχα. Θα μπορούσα να κάτσω και να μην κάνω αυτήν την επιλογή αλλά δε γινόταν, αναγκαστικά έφυγα.

Αγαπάω τη Θεσσαλονίκη. Είναι η πόλη μου, όποτε γυρνάω είναι κατάνυξη αλλά επαγγελματικά δυστυχώς μου φαίνεται σαν άλλη χώρα πλέον.

Με βάση όλα αυτά αν έμενες στη Θεσσαλονίκη πιστεύεις θα είχες την ίδια εξέλιξη; 

Αν έμενα με τις ίδιες συνθήκες, σίγουρα δε θα ήταν ίδια η εξέλιξη μου. Αν έμενα και υπήρχε ο τρόπος και ο χώρος για να γίνουν πράγματα, μπορεί να ήταν παρόμοια η εξέλιξη μου. Το πρόβλημα με τη Θεσσαλονίκη είναι ότι δε μπορεί να γυριστεί μια παραγωγή σαν το Maestro… Ο ηθοποιός στη Θεσσαλονίκη όταν δουλεύει στο ΚΘΒΕ είναι δέσμιος.

Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σε ένα γύρισμα στη Θεσσαλονίκη;

Στα 70 μου μπορεί… και αυτό μάλλον είναι νωρίς. Η δουλειά μου είναι στην Αθήνα πλέον δεν μπορώ να αφήσω την πόλη. Ίσως αν κερδίσω το λαχείο να έρθω νωρίτερα…

Τι σημαίνει για εσένα η Θεσσαλονίκη και τι κρατάς από αυτήν; 

Η Θεσσαλονίκη είναι μια αγκαλιά. Βγαίνεις έξω χωρίς κέφια, βλέπεις δύο γνωστούς, περπατάτε μαζί στην παραλιακή και σου φτιάχνει η μέρα. Σου ανοίγει η ψυχή. Ήταν πολύ όμορφο να παίρνω το ποδήλατο και να πηγαίνω στη δουλειά μου σε πέντε λεπτά μια ηλιόλουστη – ή και όχι – μέρα.

Η Θεσσαλονίκη μου έμαθε τη μουσική και μεγάλωσα στις μουσικές σκηνές της πόλης. Μεγάλωσα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έχω τρομερές αναμνήσεις, όλη μου η ζωή είναι εκεί. Ανδρώθηκα στη θεατρική ομάδα των γονιών μου. Όλα αυτά για εμένα είναι ιερά.

Η ζεστασιά του Θεσσαλονικιού είναι αλλιώς, είμαι περήφανος που είμαι Θεσσαλονικιός και λυπάμαι που η πόλη τρώει τους ηθοποιούς της. Λυπάμαι που το ΚΘΒΕ δεν είναι υπερ – Βαλκάνιος οργανισμός.

Η μεγάλη αγάπη για τον ΠΑΟΚ, τα ταξίδια, οι αναμνήσεις και οι τραγωδίες

Είπες πως είσαι ΠΑΟΚ… Είσαι ο τύπος «Κυριακή μη κανονίσετε έχει ΠΑΟΚ»; 

Είμαι ο τύπος που όταν ήμουν ηθοποιός στο Κρατικό έλεγα «μήπως να μη γίνω ηθοποιός για να πηγαίνω γήπεδο;». Σκεφτόμουν πως θα δουλεύω στο θέατρο όταν ο ΠΑΟΚ παίζει εκείνη την ώρα;

Τι ρόλο έχουν παίξει στη ζωή σου τα τέσσερα αυτά γράμματα; 

Ήταν ένας χώρος που γνώρισα με πολύ ρομαντισμό. Ήταν και συνδυαστικά με τη μουσική γιατί εμένα στον χώρο του ΠΑΟΚ με έβαλαν άνθρωποι της ροκ και το μέταλ και ήταν όλο μαζί μια ωραία εμπειρία. Ήταν σαν να είχα μεγάλα ξαδέρφια που είχαμε κοινές αγάπες.

Αυτές οι διαδρομές από το σπίτι, σε σπίτι φίλων που πίναμε μπίρες και πηγαίναμε γήπεδο ήταν ωραίες. Είναι μια ομάδα που έχει πονέσει, είναι μια λαϊκή ομάδα που έχει πονέσει και ήταν πολύ φυσικό για εμένα – από το χώρο που προέρχομαι – να γίνω ΠΑΟΚ.

Ποια είναι η πρώτη σου ανάμνηση από τον ΠΑΟΚ; Τι έχεις ξεχωρίσει; 

Ήμουν πολύ μικρός. Είχαμε πάει με την Ολυμπιακή Παιδεία σε ένα ΠΑΟΚ – Ξάνθη – αδιάφορο ματς – αλλά έχω πολλές αναμνήσεις αγαπημένες από τα τελευταία χρόνια και από τις κατακτήσεις. Ήμουν σε παράσταση και περίμενα να τελειώσει για να βγω να πανηγυρίσω στη φιέστα.

Ήμουν στην Κωνσταντινούπολη στο ιστορικό ματς και είχα μείνει χωρίς φωνή. Το γήπεδο όπως το έζησα εγώ ήταν ένας ρομαντικός χώρος, από παλιότερες δεκαετίες.

Εσύ βρέθηκες και στο αγώνα με τη Λιών που στο δρόμο επτά οπαδοί έχασαν τη ζωή τους μετά από τροχαίο. Πώς το βίωσες; 

Όταν το έμαθα ήμουν στο αεροπλάνο πριν απογειωθεί και ήταν μια φρίκη γιατί θα μπορούσε να είναι ο κάθε ένας στη θέση τους. Δεν είναι τυχαίο το πώς ο οπαδικός κόσμος ενώνεται σε κάτι τέτοιο…

Σε ό,τι έχει να κάνει με όσα γράφτηκαν για τα ναρκωτικά τι να πω… η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω από όλα και δεν τους άξιζε να πεθάνουν. Προφανώς δεν πρέπει να παίρνεις ναρκωτικά, πόσω μάλλον και να οδηγάς υπό την επήρεια, αλλά τι να κάνουμε υπάρχει το περιθώριο του λάθους στην ανθρώπινη ζωή και αυτοί έκαναν ένα λάθος, όμως δεν έπρεπε να το πληρώσουν έτσι .

Σε γενικό βαθμό τα ατυχήματα που συνδέονται με  ομάδες, η κοινωνία θα μπορούσε να πάρει παράδειγμα από την οπαδική αλληλεγγύη που μέσα στην σαπίλα της έχει αυτόν τον ρομαντισμό και ενώνεται. Έτσι θα έπρεπε να ενωνόμαστε για τις κοπέλες που δολοφονούνται και για άλλα παρόμοια περιστατικά. Αυτό είναι το περίεργο μυστήριο με αυτά τα κινήματα όπως είναι το οπαδικό, ότι ταυτόχρονα μπορεί να έχει αυτήν την ανθρωπιά και από την άλλη να είναι φασιστικό κάποιες φορές.

Είχαμε πρόσφατα την περίπτωση του Κλεομένη. Ένα περιστατικό οπαδικής δολοφονίας, ποιες είναι οι σκέψεις σου για την οπαδική βία; 

Τι μπορεί να πει κάποιος για ανθρώπους που παίρνουν μαχαίρια και σκοτώνονται; Παίζει μεγάλο ρόλο η παιδεία, οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αγαπάνε, να νιώσουν την σημασία αυτής της λέξης και τη σημασία της ανθρώπινης ζωής. Όλα αυτά μαθαίνονται από σχολεία και γονείς. Αν ένας γονέας δεν έχει αγαπηθεί από τον δικό του γονέα μπορεί να διαιωνίσει ένα κύκλο μίσους ή κακοποίησης, αλλά υπάρχει και η περίπτωση να δώσει απεριόριστη αγάπη σπάζοντας έτσι το μοτίβο.

Η μουσική στη ζωή του Ορέστη Χαλκιά

Σου λείπει η μπάντα σου στη Θεσσαλονίκη και τα live που κάνατε; 

Μου λείπει αδιανόητα γιατί ήμασταν σε αθώα ηλικία όταν τα κάναμε αυτά. Έχουμε παίξει από τα 15 μας σε μαθητικά φεστιβάλ, στο πρώτο harley, στο 8ball που μεγαλώσαμε μέσα σε αυτό το μαγαζί με τον θρυλικό Βαγγέλη. Ήταν γεγονός για εμένα να πάρω το λεωφορείο να πάω στα σφαγεία να δω live που δεν τιμούσαν τόσα πολλά συγκροτήματα τη Θεσσαλονίκη όσο την Αθήνα.

Αυτό το καλοκαίρι ας πούμε στην Αθήνα θα πάω σε όλες τις συναυλίες και έρχονται μεγάλα ονόματα, αυτό είναι ακόμα ένα πράγμα που υστερεί η Θεσσαλονίκη δυστυχώς λόγω των παραγωγών και το πως σκέφτονται. Η Θεσσαλονίκη έχει το κοινό να τα υποστηρίξει όλα αυτά και έχει απίστευτη μουσική ιστορία.

Θέλεις στο μέλλον να ασχοληθείς πιο ενεργά με τη μουσική; Να ξαναπιάσεις αυτό που άφησες ίσως; 

Τον τελευταίο καιρό εδώ στην Αθήνα έχω φτιάξει μια νέα μπάντα με άξιους συνεργάτες και θα κάνω ένα καινούργιο ξεκίνημα, υπάρχουν υλικά και δουλεύουμε πολύ σε αυτό. Το βλέπω σοβαρά και επαγγελματικά.

Τι κερδίζεις από τη μουσική και τι από την υποκριτική; 

Και τα δύο είναι πολύ σημαντικά στη ζωή μου. Με το θέατρο μεγάλωσα και μου έδωσε τη ταυτότητά μου. Η μουσική ήρθε στη ζωή μου αναπάντεχα και παρόλο που έχουν τόσο κοινά μεταξύ τους μου φάνηκε τόσο διαφορετικό γιατί με έκανε να αισθανθώ κάτι σπάνιο που δεν αισθάνομαι τόσο συχνά στην υποκριτική. Το συναίσθημα του να σου σηκώνεται η τρίχα όταν ακούς μουσική ή όταν παίζεις. Η μουσική υπερτερεί λίγο σε ό,τι έχει να κάνει με όσα αισθάνομαι.

Το θεατρικό ταξίδι στην Κίνα και στο Χονγκ Κονγκ και η εμπειρία της Επιδαύρου

Θεατρικό ταξίδι στην Κίνα και Χονγκ Κονγκ πως ήταν αυτή η εμπειρία για σένα και τι κοινό αντιμετώπισες; 

Η πρώτη φορά ήταν περίεργη γιατί πήγαμε σε ένα μέρος της Κίνας που είναι σαν ένα δημιούργημα δεν έχει κάτι παραδοσιακό, ήταν σαν να “πετάξανε” ένα στούντιο με ουρανοξύστες και αυτοκίνητα. Εκεί είχε έναν χώρο και παίξαμε μια μικρή εκδοχή του Ιππόλυτου και ήταν περιορισμένο το κοινό και η διαφορά σε αυτούς που ξέρανε τι γίνεται με αυτούς που δεν ξέρανε, ήταν τεράστια.

Γύρω μας υπήρχαν χιλιάδες Κινέζοι, βγάζαν selfie χαμογελώντας και εμείς παίζαμε αρχαία τραγωδία. Παίξαμε τρεις φορές και η τρίτη φορά πραγματοποιήθηκε λόγω της μεγάλης ζήτησης. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με συγκίνηση από έναν εντελώς διαφορετικό λαό και είχαμε κλάματα και πολλές συγκινητικές στιγμές, το σουρεάλ ήταν πως όλα αυτά γινόντουσαν σε ένα τέτοιο μέρος. Μιλάμε για ένα μέρος τους έλεγα «espresso ice» και δεν καταλαβαίνανε…

Στο Χονγκ Κονγκ η αίσθηση ήταν σπουδαία. Ήταν ένα θέατρο 2.000 θέσεων που έγινε και τις δύο φορές sold out. Λαμβάναμε τρία λεπτά χειροκρότημα και ήταν μαγικό. Το πιο σημαντικό είναι πως ένας μεγάλος πολιτισμός συναντά έναν άλλον και επικοινωνεί μέσω των μεγάλων κειμένων του.

Θέατρο ή τηλεόραση; τι σε εξιτάρει περισσότερο; 

Την τηλεόραση την έχω γνωρίσει όσο πιο κινηματογραφικά γίνεται λόγω του Maestro και αυτό θέλω να ψάξω στο μέλλον, να κανω κάτι που είναι πιο κινηματογραφικό.

Αυτήν την στιγμή δεν μπορώ να ακολουθήσω τη δέσμευση του θεάτρου. Υπάρχουν project στο μυαλό μου – όπως είναι το μουσικό – που είναι αναπάντεχο, αυτό είναι ευλογία. Νιώθω ότι έχω κερδίσει το τζόκερ και το λέω αυτό. Δεν είναι καθόλου αυτονόητο να λέει ένας Έλληνας ηθοποιός κάτι τέτοιο.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου μπορώ να πω αυτό το πράγμα και να κάνω συνειδητές επιλογές. Το θέατρο έχει μια δέσμευση και όπως είναι λογικό ένα θέατρο για να βγάλει τα έξοδα του πρέπει να παίζει παράσταση και όλη τη σεζόν, εγώ αυτήν την περίοδο δε μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο.

Έχεις παίξει και στην Επίδαυρο. Τα συναισθήματα σου για ένα τέτοιο θέατρο και πως ήταν η εμπειρία;

Ήρθα σε πολύ μεγάλη σύνδεση με τους γονείς μου που και αυτοί ως ηθοποιοί είχαν περάσει πολλές φορές στην Επίδαυρο και ανατρέχω λίγο στην ιστορία της οικογένειας μου αλλά και στη δική μου για το πως έφτασα να έχω αυτήν την τρομερή ευκαιρία να παίξω στην Επίδαυρο – κάτι που θα ήθελαν όλοι οι ηθοποιοί το κόσμου να κάνουν.

Η Επίδαυρος είναι εκεί, φιλόξενη για τον ηθοποιό, να τον αγκαλιάσει. Είναι ένα αριστούργημα του ελληνικού πολιτισμού. Είναι τιμή να πατάς εκεί, και ελπίζω εκεί να καταθέτονται άξια πράγματα και όχι “επετειακά”.

Παπακαλιάτης, Maestro και έρωτας

Έχεις πει ότι το να υποδυθείς έναν ομοφυλόφιλο ρόλο δεν ήταν κάτι για εσένα. Πιστεύεις θα ήταν το ίδιο εύκολο για όλους; 

Όταν είσαι ηθοποιός ξέρεις ότι είσαι αφηγητής άρα μπαίνεις σε ιστορίες. Αν σε ενδιαφέρει το σενάριο δε νομίζω πως αυτός είναι λόγος για να απορρίψεις μια τέτοια πρόταση ή να φοβηθείς. Λόγω υποκριτικής ποικιλίας όμως εγώ, δε θα προτιμούσα να παίξω πάλι ένα ομοφυλόφιλο αγόρι, γιατί θα ήθελα να εξερευνήσω και άλλα πράγματα και πιο κινηματογραφικούς ρόλους και να δω διαφορετικά πράγματα. Θέλω να εξερευνώ τα πράγματα και να αλλάζω γενικώς. 

Πριν με μάθει ο κόσμος από το Maestro ως ηθοποιός ήμουν πολύ διαφορετικός. Έχω υπάρξει με ξυρισμένο κεφάλι, με μακρύ μαλλί, ακόμα και με βαμμένο. Τώρα η εικόνα μου είναι συνδεδεμένη με αυτό που έχει μάθει ο κόσμος και αυτό για εμένα καμιά φορά, είναι βαρετό.

Υπάρχει “πριν” και “μετά” το Maestro για τον Ορέστη; Όχι στο πλαίσιο της καριέρας αλλά σε προσωπικό βαθμό. 

Προφανώς και άλλαξαν τα πάντα, όχι στην προσωπικότητα μου αλλά στο βαθμό που μπορώ να έχω πιο πολλές επιλογές. Το Maestro άνοιξε τη βεντάλια των δουλειών και των επαγγελματικών δραστηριοτήτων μου και αυτό μου έδωσε μια ψυχραιμία χωρίς να έχω το άγχος της επόμενης σεζόν και το πως θα κλείσει. Αυτό καθορίζει τις αποφάσεις ενός ανθρώπου. Για αυτό οι άνθρωποι δεν πρέπει να παίρνουν κατώτατο μισθό 800 ευρώ, γιατί δεν μπορούν να ονειρευτούν.

Πιστεύεις η Ελλάδα έχει ανάγκη από περισσότερες σειρές σαν το Maestro;

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από εξωστρέφεια και το άνοιγμα προς τα έξω. Όχι μόνο για τον τουρισμό, πρέπει να διατηρεί την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Αλλά αυτά, τα διώχνει… Ο Γιώργος Λάνθιμος είναι παντού περιζήτητος και δεν τον άφηναν να κάνει γυρίσματα.

Πώς είναι ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης στα γυρίσματα και τι σημαίνει αυτός ο άνθρωπος για εσένα; 

Είναι από τις πιο φοβερές συναντήσεις που είχα στη ζωή μου. Η συμπαθητική εικόνα που είχα για αυτόν από μικρός παρέμεινε η ίδια και τώρα. Είναι φοβερός τύπος, υπερταλαντούχος, συνεργαζόμαστε τέλεια και θα συνεργαζόμουν ξανά μαζί του. Στα γυρίσματα μπορεί να κάνουμε πλάκες και ξαφνικά να λέει «3-2-1» και όλοι να είμαστε σοβαροί, είναι σούπερ.

Κλείνοντας μιας και μου έχεις μιλήσει για ρομαντισμό, θέλω να μου πεις τι σημαίνει για εσένα έρωτας.

Ο έρωτας είναι μια υπερδύναμη που σε κατακλύζει και όταν έχεις την τύχη το ζήσεις με κάποιον που έχεις απέναντί σου και αισθάνεται το ίδιο… Ο έρωτας είναι ένας από τους τρόπους να δεις το μεγαλείο της ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι η σύμπραξη δύο ανθρώπων οδηγεί στην ύπαρξη ενός νέου. Ο έρωτας είναι πολύ σημαντικός στη ζωή μας, αρκεί να μην υποφέρουμε.