«Πρόσωπα…αλλιώς»: Δημήτρης Ράπτης

(Κονσταντίν Στανισλάβσκι (1863-1938) Σκηνοθέτης, ηθοποιός και θεωρητικός του θεάτρου. Σύμφωνα με τη μέθοδο Στανισλάβσκι, τα βασικότερα ερωτήματα που πρέπει ο κάθε χαρακτήρας να μπορεί να απαντήσει ώστε να θεωρείται ολοκληρωμένος και αληθινός, είναι: Ποιος είμαι, που είμαι, τι κάνω, τι θέλω και το μαγικό Εάν που ορίζει μια φανταστική συνθήκη). 

Ποιος είσαι;

Έλα, ντε… Παντως, για να με ρωτατε εσείς, πρέπει να’μαι κάποιος πολύ σημαντικός. Ξέρετε, στο σχολείο κάναμε γαλλικά και μια πρώτη μου ξαδέρφη παίζει πιάνο. Τυχαίο;

Εγώ πάντως, μιας και μου απευθύνατε τον λόγο, παίζω πολύ ντραμς.

Από μικρός καθόμουν με τις ώρες σκυμμένος πάνω από cd και κασέτες. Οπότε, μόλις έμαθα πώς δούλευε το στερεοφωνικό σταματησα να τα κοιτάω μονάχα κι άρχισα να τ’ ακουω κιόλας. Αντιγραμμένα ήταν τις περισσότερες φορές, μα τότε γούσταρα πολύ την πειρατεία. Σήμερα την απεχθάνομαι, ιδίως όταν αφορά πράγματα στα οποία έχω παίξει κι εγώ. Δηλαδή, κι εμεις κλέφτες θα γίνουμε; Απ’ την άλλη, αν μου γράψετε κάνα mp3 δεν θα πω κι όχι. Εχετε μπει σε δισκαδικο τελευταία; Δηλαδή, κι εμεις κλέφτες θα γίνουμε; Oh wait… γίναμε. Ενιγουέη, αφού ασχολήθηκα και με το κεφάλαιο κοινωνικές επιστήμες και είδα πόσο όμορφο θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει τον κόσμο μας αν θέλαμε, κατάλαβα ότι δεν θέλαμε. Μεγάλη στεναχώρια. Αλλά ας μην στεναχωρήσω τους αναγνώστες σας τώρα που βρήκαν κάτι να διαβάσουν στην τουαλέτα.

Αλλωστε, αν κάτι μας διδάσκει η ζωή, δεν γνωρίζω τι είναι.

Χρόνια και χρόνια μετά από περιπέτειες σε μπαρ και σε προβάδικα είπα να χαλαρώσω κι εγώ. Τις περιπέτειες δεν θα σας τις πω, έτσι ώστε να πιστέψετε ότι έζησα άγρια κι αλλόκοτα πράγματα που μόνο στις ταινιες δείχνουν.

Το καλύτερο πράγμα στη ζωή μου είναι το μονόπτυχο οικογένεια που φτιάξαμε με τη συμβία μου τη Νάντια, σνομπάροντας ταυτόχρονα το διπτυχο πατρίς-θρησκεία με το οποίο μας τα είχαν κάνει τσουρέκια μια ζωή όλοι αυτοί οι παράξενοι άλλοι.

Τα παιδιά, ο σκύλος, η μεταξύ μας αγάπη και οι ομηρικοί καβγάδες γύρω από το:《πόσα γλυκά μπορεί να φάει ο μπαμπάς στην καθισιά του, ενώ εμείς κανένα;》φέρνουν μια γαλήνη που μπορούμε ΜΟΝΟ να την φανταστούμε.

Πού είσαι;

Είμαι στο παιδικό δωμάτιο. Έχω πει να μην με ενοχλούν γιατί έχω να τελειωσω μια πολύ σοβαρή δουλειά για το ωδείο, ενώ στην πραγματικότητα απαντάω στις ερωτήσεις σας.

Πάω κι αλλού. Το νεο μου χόμπι ειναι να διασχίζω την ερωτική Θεσσαλονίκη απ’άκρη σ’άκρη με το νέο μετρό. Σταθμός-Νέα Ελβετία. Νεα Ελβετία-.Σταθμός. Και στην επιφάνεια πάω μερικές φορές κι έτσι μαθαίνω ν’ αγαπάω περισσότερο το μετρό.

Έτσι καταφέρνω να ζω ένα κομμάτι επιστημονικής φαντασίας που έγινε πραγματικότητα(;;;)

Γενικότερα, μου αρέσει να’μαι σε μικρόκοσμους: οικογένεια, μικρη παρέα, σετ τυμπάνων, monty python στην tv, ένα ολόδικό μου γογγύλι!

Μερικές φορές, είμαι και πάνω από βιβλία. Τα αγαπάω γιατί με πηγαίνουν αλλού, με τους δικούς μου όρους.

Όσο κι αν επιμένουν οι οθόνες, το αναλογικό το βρίσκω πιο απελευθερωτικό.

Φυσικά, η τεχνολογία κάνει θαύματα. Προχτές ο γιος μου μίλησε με βιντεοκλήση με έναν φίλο του που πήγε να μείνει σε συγγενεις του στις Φιλιππίνες επειδή η μητέρα τους αδυνατούσε να τους φροντίσει δουλεύοντας ταυτόχρονα ολόκληρη τη μερα. Στεναχωρημένα μάτια επτάχρονου που νοσταλγούν τους φίλους και το παλιό σχολείο του σε real-time, σε μια οθονίτσα τόση δα στο χέρι σου. Η τεχνολογία κάνει θαύματα – για κάποιους ανθρώπους.

Τι κάνεις;

Βαραίνω τη συζήτηση

Παίζω και ντραμς.

Όταν κάποιος παίζει μόνος του ντραμς, φτιάχνει τις δικές του “φράσεις” και “κραυγές” που βγαίνουν από το ασυνείδητό του. Μιλά ειλικρινά ακόμα κι αν δεν έχει πρόθεση να το κάνει. Το ίδιο μπορείς να πετύχεις και με την αυτόματη γραφή και τη λογοτεχνία. Δεν μπορείς να τους κρυφτείς. Οι τέχνες είναι παγίδα!.

Από την άλλη, όταν κάποιος παίζει ντραμς μαζί με άλλους, έρχεται η ώρα της συνύπαρξης και του μαρτυρίου του διαλόγου. Το ίδιο μπορείς να υποφέρεις αν προσπαθήσεις να εκδώσεις δική σου λογοτεχνία. Καλά ξεμπερδέματα.

Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν μεγαλώναμε σε κοινωνίες που καλλιεργούσαν τον διάλογο και επέτρεπαν στο καθένα να εφεύρει τα δικά του σημεία στίξης.

Τι άλλο…. α ναι, παρακολουθώ και τα παιδιά. Τα δικά μου, εννοώ. Προσπαθώ να μάθω όσα περισσότερα μπορώ απ’ αυτά. Είναι πιο έξυπνα από εμάς γιατί δεν πρόλαβαν να πάρουν τα μυαλά τους αερα.

Όταν μεγαλώσουν θα σοβαρευτούν και θα αλληλοσκοτώνονται κι αυτά σαν κανονικοί ενήλικες.

Εγώ δεν έχω να τους μάθω και πολλά, απλά τους απαντάω ειλικρινά σε ό,τι με ρωτάνε.

Εκτός αν η ερώτηση αναφέρεται σε γλυκά και συγκεκριμένα στο “πού πήγαν”.

Τι θέλεις;

Παγκόσμια ειρηνη και κρουασάν!

(η νέα ταινία του Κεν Λόουτς;)

Θέλω να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Να έχουμε την υγειά μας. Να χαζολογάμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε. Και να προνοούμε προτού βιαστούμε να απαντήσουμε θετικά στο αίτημα μιας φίλης για συμμετοχή σε αυτοενδοσκοπικό ερωτηματολόγιο.

Σίγουρα, λίγο πιο πάνω, κρύβονται κι άλλα που θα’θελα.

Εάν… Θα…

Εάν είχα ένα μαγικό ραβδί, θα το έχανα. Ομως, αν είχα την ευκαιρία να το χρησιμοποιήσω στους ανθρώπους θα ήθελα να μας έκανα λίγο περισσότερο αλληλέγγυους.

Selfie:

Ο Δημήτρης Ράπτης γεννήθηκε το ένδοξο ‘81 στη Θεσσαλονίκη, όπου επιμένει να ζει, λες και δεν έχει άλλα ωραία μέρη να πάει να δει. Έχει σύζυγο, δυο παιδιά και μια σκύλα, μα μόνο δυο ποδάρια. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία της Φιλοσοφίας, ώστε να καταφέρει μια μέρα να ξεκινήσει να δουλεύει ως… ντράμερ. Διδάσκει τύμπανα και σε άλλους, για να δουν τη γλύκα…Θα τον βρείτε στο ωδείο Μελωδία, στην Καλαμαριά και στα ιδιαίτερά του στο κέντρο.

Παίζει ντραμς από το 1997, μαθήτευσε δίπλα στον Αλέξη Αποστολάκη και είναι ενεργό μέλος των Koza Mostra, De Facto (αναπληρωματικός αμυντικός), Tiny Two και Tiny Two family edition, Ilias Misirlis Band, Petros Paraskevas Trio(αναπληρωματικός χαφ), Doomed Again, κ.α.

Κατά καιρούς συνεργάζεται με θεατρικές ομάδες: Μικρός Βορράς, Actini2, Sousourades, κα.

Δισκογραφία:

2025 Koza Mostra – Malaka

2021 De Facto – Ημερολόγιο

2019 De Facto – Καινούρια Μέρα

2017 De Facto – Υπόγειο

2014 The U.N. Band – Underdog Narrations

2012 The U.N. Band – Ulnar Nerve