«Πρόσωπα…αλλιώς»: Ροδή Στεφανίδου
Απαντά στο ερωτηματολόγιο Στανισλάφσκι
(Κονσταντίν Στανισλάβσκι (1863-1938) Σκηνοθέτης, ηθοποιός και θεωρητικός του θεάτρου. Σύμφωνα με τη μέθοδο Στανισλάβσκι, τα βασικότερα ερωτήματα που πρέπει ο κάθε χαρακτήρας να μπορεί να απαντήσει ώστε να θεωρείται ολοκληρωμένος και αληθινός, είναι: Ποιος είμαι, που είμαι, τι κάνω, τι θέλω και το μαγικό Εάν που ορίζει μια φανταστική συνθήκη).
Ποια είσαι;
Είμαι γυναίκα, κόρη, μάνα, αδερφή, παιδί, φίλη. Είμαι γιν και γιαν. Άσπρο και μαύρο, λουλούδι και αγκάθι, είμαι καρδιά ανοιχτή και στόμα λαλίστατο. Ακούραστο μυαλό και σκέψη κοφτερή. Είμαι νηνεμία και ανεμοστρόβιλος, λιμάνι και νησί στο πέλαγος. Είμαι εκεί για όσους αγαπώ. Είμαι οικογένεια και φωλιά, βιβλίο ανοιχτό και στρείδι κλειστό. Είμαι ζεστό μαμαδίστικο φαγητό και δροσερό παγωτό. Είμαι σελήνη και ήλιος μαζί. Είμαι η Ροδή και από μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αγαπώ τον θέατρο και αποφάσισα ότι θέλω να το υπηρετώ απ’ όποιο πόστο μου δοθεί η ευκαιρία. Την ανάγκη μου να λέω ιστορίες ήρθε να την εκπληρώσει η δημιουργική γραφή. Μέσα από τους περιορισμούς κατάλαβα ότι μπορώ να είμαι ελεύθερη. Αγαπώ τα βιβλία και σ’ όλη μου τη ζωή με συντροφεύουν. Από μικρή χανόμουν στον φανταστικό κόσμο τους . Όταν γέννησα την κόρη μου ένιωσα ότι άλλαξε ο «κεντρικός άξονας της γης». Ένοιωσα δυνατή και εύθραυστη μαζί. Σταθερός πυλώνας της ζωής μου, ο άνδρας μου, που τις στιγμές που πέφτω μου λέει σήκω και προχώρα. Νιώθω τυχερή με αυτά τα δυο αστέρια στη ζωή μου. Νιώθω πλήρης με όλα όσα κάνω. Λέξεις που γράφω και γίνονται έργα, ιστορίες που πλάθω και γίνονται βιβλία και μια καθημερινότητα μέσα στο θέατρο όλο ζωντάνια.
Που είσαι;
Είμαι όπου φυσά ο άνεμος, χωρίς αντίσταση. Είμαι πίσω από τις κλειστές αυλαίες, σε κάθε σελίδα βιβλίου, πίσω από τις λέξεις. Είμαι εκεί που φωλιάζει η τέχνη και γίνεται θέατρο , ζωγραφική, μουσική , λογοτεχνία και ποίηση. Είμαι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή που μου ανοίγει τους ορίζοντες. Είμαι σε ανοιχτά θέατρα με τον ουρανό για σκεπή και τ΄ άστρα οδηγό. Είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι με μια στοίβα βιβλία να με περιμένουν.
Είμαι χέρι- χέρι με το τυχερό μου αστέρι – την κόρη μου- να μου μαθαίνει τον κόσμο. Η καθημερινότητά μου μοιράζεται μεταξύ σπιτιού, οικογένειας, φίλων και θεάτρου. Εργάζομαι στο ΚΘΒΕ τα τελευταία είκοσι εννιά χρόνια. Το θέατρο μου έμαθε καταρχάς πως να διαχειρίζομαι τις κρίσεις αλλά και την οργάνωση που θέλουν τα πράγματα για να γίνουν. Μου αρέσει γιατί είναι μια δουλειά συνόλου. Μια παράσταση είναι κρίκοι στην αλυσίδα. Απολαμβάνω να βλέπω παραστάσεις. Θεωρώ μαγική την στιγμή, που σβήνουν τα φώτα της πλατείας και ανοίγει η αυλαία. Υπάρχει ένα δευτερόλεπτο μετέωρης κατάστασης, που όλα μπορούν να συμβούν. Ένα αντίστοιχο υπάρχει και στο φινάλε του έργου- στο σκοτάδι πριν τον χαιρετισμό. Εκεί που ο ηθοποιός παίρνει μια κοφτή ανάσα πριν να ρίξει τη μάσκα του ρόλου και να «γευτεί» το χειροκρότημα.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όμως, βουτώ και στο «κίτρινο υποβρύχιο» όπως μας αρέσει να αποκαλούμε το σπίτι μας της γραφής, και δεν είναι άλλο από τον φιλόξενο χώρο της ΤΡΙ.ΕΝΑΣ πολιτισμού. Μια παρέα επτά ανθρώπων- η αποκαλουμένη ομαδάρα- με δασκάλα-εμψυχώτρια και κυρίως συνοδοιπόρο την Καλλιόπη Πασιά, τριγύρω από ένα μακρόστενο τραπέζι κάνουμε μαθήματα δημιουργικής γραφής. Επτά ετερόκλητοι άνθρωποι, που για μένα έχουν γίνει δεύτερη οικογένεια. Παιδί αυτής της οικογένειας είναι και το «ΠΑΤάρι» το free magazine που έχω την τιμή να ανήκω στην συντακτική του ομάδα. Το «ΠΑΤάρι» κυκλοφορεί δωρεάν κάθε τρεις μήνες- ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το τεύχος #7 και περιλαμβάνει μικρο- ιστορίες που κάθε φορά γράφουμε με βάση την κοινή θεματική του τεύχους, έχοντας μαζί μας και έναν επισκέπτη συγγραφέα της πόλης και όχι μόνο. Είναι συγκινητικό που αυτή μας η προσπάθεια έχει αγκαλιαστεί από μεγάλη μερίδα αναγνωστικού κοινού της πόλης και τολμώ να πω ότι έχει αποκτήσει fun’s. Από τα μαθήματα δημιουργικής γραφής κυκλοφόρησε και το συλλογικό μας βιβλίο «Αν μιλούσαμε θα μελαγχολούσαμε – Ιστορίες χρώματος» εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού. Εκεί, στον ίδιο εκδοτικό, είχα την τιμή να φιλοξενηθεί και η πρώτη μου νουβέλα «Ο εισβολέας», ένα βιβλίο για τη μνήμη και το τώρα. Οι αναμνήσεις και οι ιστορίες μιας γυναίκας 90 χρόνων μπλέκονται με το τώρα και την πανδημία του κορονοϊού μέσα από τις ιστορίες ενός νεαρού γιατρού. Είναι ένα ταξίδι από τον Πόντο του τότε, στην Ελλάδα του σήμερα, και κάπου εκεί μέσα μπλέκονται και οι αναμνήσεις από τις δυο γιαγιάδες μου.
Τι κάνεις;
Κάνω ωραία φαγητά, αγκαλιές, τραγουδάω στο μπάνιο μου, χορεύω όσο πιο συχνά μπορώ, γελάω δυνατά, κλαίω γοερά, κάνω πολλά πάρτι με κάθε αφορμή, ξενυχτάω, κοιμάμαι ως αργά και ξυπνάω νωρίς, κάνω προϋπολογισμούς, πρόβες, μα πάνω απ’ όλα όνειρα. Φροντίζω την σωματική και ψυχική μου υγειά. Έχω φίλους καρδιάς και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει, καθώς δίνω και παίρνω. Τον τελευταίο διάστημα είμαι στην προσπάθεια συγγραφής του δεύτερου βιβλίο μου, αλλά έχω βάλει πολύ μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό μου και δεν ξέρω εάν θα μου βγει. Είμαι χαρούμενη γιατί η παράσταση «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός erase» θα παιχτεί τον χειμώνα στο φουαγιέ της ΕΜΣ. Μια παράσταση ταξίδι για μένα, τόσο στο κομμάτι της έρευνας για την ζωή της Μέριλιν όσο και στο επίπεδο της συνεργασίας με τον Ένκε Φεζολλάρι, την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και τον Χρήστο Παπαδημητρίου. Οι πρόβες μας ήταν κάθε μέρα μια κατάθεση ψυχής και πραγματικά ανυπομονώ να ξεκινήσουμε και πάλι αυτήν την τόσο δημιουργική διαδικασία. Επίσης και η performance «Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σπορίδη θα συνεχιστεί στον ενναλακτικό χώρο Σαμποτάζ και είμαστε σε συζητήσεις για το νέο μας project, η ίδια ομάδα, στον ίδιο χώρο με καινούργιο κείμενο δικό μου.
Τι θέλεις;
Θέλω ταξίδια, διακοπές, μπάνια, πολλά παγωτά, ξεκούραση, βιβλία, σινεμά, θέατρο, συναυλίες και πολλές ώρες ανεμελιάς. Έχοντας περάσει τα πενήντα νιώθω ότι βρίσκομαι στην πιο δημιουργική φάση της ζωής μου. Θέλω να βλέπω την κόρη μου να μεγαλώνει και να γίνεται ανεξάρτητη στο πνεύμα και στη ζωή. Θέλω να έχω δίπλα μου τον άνθρωπό μου στα εύκολα και στα δύσκολα. Θέλω ν’ αγαπώ και ν’ αγαπιέμαι. Θέλω ωραίες συνεργασίες με σύμπνοια απόψεων. Θέλω όλοι όσοι είναι γύρω μου να έχουν υγεία. Θέλω ελεύθερες επιλογές χωρίς εάν και θα, και άμα….. Θα μπορούσα να πω ότι έγινα όλα όσα πόθησα κάποτε να γίνω κι όμως νιώθω ότι υπάρχουν ακόμα πολλά να κάνω. Μακάρι να μου δοθεί ο χρόνος, γιατί μια ζωή- φαντάζομαι- ποτέ δεν φτάνει. Όσο υπάρχει η αναπνοή θα συνεχίσω να θέλω και να προσπαθώ. Breath in… breath out…
Εάν …θα….
Εάν ήμουν λουλούδι θα ήθελα να ήμουν νυχτολούλουδο και ν’ ανθίζω τις νύχτες, μαγεύοντας τους πάντες με το άρωμά μου. Εάν ήμουν ζώο, θα ήθελα να είμαι αετός και να πετώ ψηλά, γνωρίζοντας τον κόσμο. Εάν ήμουν φαγητό θα ήθελα να ήμουν πατάτες τηγανίτες με κεφτεδάκια, αξεπέραστη γεύση της παιδικής μου ηλικίας. Εάν ήμουν ηρωίδα θα ήθελα να ήμουν η Μαίρη Πόππινς. Εάν ήμουν εποχή θα ήθελα να είμαι καλοκαίρι. Εάν θα μπορούσα να έχω μόνο μια ευχή , αυτή θα ήταν υγεία για όλους μας.
Selfie:
Η Ροδή Στεφανίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Από το 1997 εργάζεται στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτη, στην οργάνωση παραγωγής και ως οδηγός σκηνής, ενώ από το 2014 εκτελεί τα καθήκοντά της ως υπεύθυνη γραφείου Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες και θεατρικές ομάδες, συμμετέχοντας σε πλήθος θεατρικών παραγωγών, αλλά και σε δράσεις πολιτιστικής διαχείρισης και διοργάνωσης εκδηλώσεων. Συντόνισε το Φόρουμ Σύγχρονης Δραματουργίας του Κ.Θ.Β.Ε., αφιερωμένο στα Βαλκάνια. Από το 2022 παρακολουθεί μαθήματα δημιουργικής γραφής και είναι ιδρυτικό μέλος της συντακτικής ομάδας του free magazine ΠαΤάρι.
Ως συγγραφέας, έχει υπογράψει θεατρικά έργα, διασκευές και επιμέλειες κειμένων, και ειδικότερα: Συγγραφή του «Μετράει μέσα μου η ζωή – 80 χρόνια από το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη», συμπαραγωγή ΚΘΒΕ &Δήμος Πυλαίας- Χορτιάτη σε σκηνοθεσία Ελευθερίας Τέτουλα.
.Διασκευή &δραματουργική επεξεργασία σε συνεργασία με τον Ένκε Φεζολλάρι του «Η ΑΓΑΠΗ ΑΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ», της Λιλής Ζωγράφου σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι (συμπαραγωγή του ΚΘΒΕ- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης 2024-2025)
Διασκευή & θεατρική απόδοση του βραβευμένου με PULITZER και TONY AWARDS 2004 θεατρικού μονόλογου «Είμαι η γυναίκα μου» του Doug Wright, σκηνοθεσία – ερμηνεία Αντώνης Λουδάρος.
Επιμέλεια κειμένου για τη δράση του ΚΘΒΕ «Κοινή διαδρομή σε ομόκεντρους κύκλους» σε σκηνοθετική επιμέλεια Αστέριου Πελτέκη, με αφορμή την έκθεση «Σικελιώτης – Τάσσος» στο Τελλόγλειο Ίδρυμα.
Δραματουργική επεξεργασία στην παραγωγή «Μήδεια» του Μπόστ σε σκηνοθεσία Ευής Σαρμη . ΚΘΒΕ καλοκαιρινή περιοδεία.
Δραματουργική επεξεργασία στην παραγωγή «Mama Loba- Νύχτες με μύθους» σε κείμενο- σκηνοθεσία Πολυξένης Σπυροπούλου. ΚΘΒΕ καλοκαιρινή δράση σε αυλές μουσείων.
κείμενο στην performace του ΚΘΒΕ «Η Φρίντα δεν εκτίθεται. Λέει την ιστορία της. Και αυτό αλλάζει τα πάντα» σε σκηνοθεσία Εύης Σαρμή, εμπνευσμένη από τη ζωή και το έργο της εμβληματικής καλλιτέχνιδας, στο πλαίσιο της έκθεσης «Frida Kahlo – Her Photos» σε συνεργασία με το Momus -Μουσείο Φωτογραφίας.
κείμενο στην παραγωγή «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase» σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Μια συμπαραγωγη του ΚΘΒΕ και της Πολιτεία Πολιτισμού.
Κείμενο στην performance «Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σπορίδη στο ενναλακτικό χώρο Σαμποτάζ. Πρόσφατα εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Ο εισβολέας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού (Απρίλιος 2025) καθώς και συμμετέχει στο συλλογικό έργο «Αν μιλούσαμε, θα μελαγχολούσαμε (Ιστορίες χρώματος)», ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού (Σεπτέμβριος 2025).
https://triena-politismou.gr/ https://www.facebook.com/profile.php?id=61570470073864 https://www.instagram.com/patari_thess_?igsh=MTR6ang2bWNjYTZvbQ==
