Ανδρέας Κωνσταντίνου-PODCAST: Ποτέ δεν είπα στη ζωή μου είμαι αυτό και τέλος

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι ένας πολύ ταλαντούχος ηθοποιός, αλλά και ένας εξαιρετικός συνομιλητής.

Είχαμε τη χαρά να τον φιλοξενήσουμε στο studio της Parallaxi και μοιραστήκαμε μια βαθιά επικοινωνία, μια συνομιλία 9ο λεπτών.

Στη συζήτηση με τον Ανδρέα, είναι οι δημοσιογράφοι Χάρης Δημαράς και Μυρτώ Τούλα.  Στην τεχνική βοήθεια με τον ήχο η Χρυσάνθη Αρχοντίδου.

Ακούστε στο podcast:

Ακούστε το όλο 

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης μιλάει για όλα. 

Για την αγάπη του για τη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε (θα γυρίσει άραγε μόνιμα;), για τη φοιτητική ζωή με αντικείμενο την κοινωνική εργασία στην Κρήτη και φυσικά τη συνέχεια με τις θεατρικές σπουδές και την καριέρα που ακολουθεί στην Αθήνα. Μια «τριγωνική» σχέση των συγκεκριμένων πόλεων, που όπως αποκαλύπτει, θα ήθελε να συνεχίσει και στο μέλλον.

Θυμάται από τη Θεσσαλονίκη: Το σχολείο, τους φίλους, την κατασκήνωση.

Αποκαλύπτει τη σχέση του με τη μουσική, που θα ήθελε να την καλλιεργήσει κι άλλο.

Μιλά για το πώς έγινε το «κλικ» από την κοινωνική εργασία στο θέατρο, με την παρότρυνση του φίλου του, Κώστα Ζαϊμάκη.

Για την πρώτη του συνεργασία με το Νίκο Περάκη στην «Ψυχραιμία».

Για τα δικά του πρότζεκτ, τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα Kursk του Χάρη Φραγκούλη, που τη χαρακτηρίζει ορόσημο. Για τις συνεργασίες του στο θέατρο, στην τηλεόραση.

Φυσικά για τη συνεργασία του με τον Παντελή Βούλγαρη και το ρόλο του Ναπολέοντα Σουκατζίδη στο «Τελευταίο σημείωμα», αλλά και τους ρόλους με ιστορικό βάρος.

«Δεν ξέρω τι βλέπουν σε μένα οι σκηνοθέτες! Με ταλαιπώρησε κι εμένα με το βάρος του ρόλου. Έχεις μια ευθύνη απέναντι στην Ιστορία, ειδικά με τη ματιά του Παντελή, που τον αγαπώ, τον εκτιμώ και τον ευχαριστώ, όπως και την Ιωάννα Καρυστιάνη, που μου έδωσαν την ευκαιρία να είμαι μέρος αυτού του πράγματος. Αναρωτιόμουν όμως: Μπόρεσα να πετάξω όπως ήθελα; Πάντα στοχάζεσαι».  

Για τις φωτογραφίες από την Καισαριανή:

«Αισθάνθηκα πολύ περίεργα γιατί έγιναν ταυτόχρονα πράγματα στο συνειδητό και στο υποσυνείδητό μου. Δεν εξεπλάγην καθόλου, ουσιαστικά τις ξέρουμε αυτές τις φωτογραφίες, αφού κάναμε την ταινία. Και λέω: Όπα, πώς τις ξέρουμε από την ταινία αυτές τις φωτογραφίες; Αφού βγήκαν μετά. Το ότι με τόση ακρίβεια που προσέγγισαν το θέμα και ο Παντελής και η Ιωάννα δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Είναι τρελό! Νόμιζες πως οι φωτογραφίες είναι από την ταινία. Δικαιώνεται πολύ η δουλειά τους». 

Ο Ανδρέας μίλησε για όλους τους ρόλους και τη σχέση με αυτούς, αλλά και τον εαυτό του, για την κωμωδία που θα ήθελε πολύ να κάνει «Μόνο στην κωμωδία μπορώ να είμαι καλός», για τα social media που φτιάχνουν μια περσόνα που είναι φούσκα και βοηθά μόνο στην αυτοπροβολή, αλλά και οδηγεί σε χάσιμο χρόνου,  αλλά και για τα οργισμένα Post που εξυπηρετούν μόνο τον εαυτό μας «Αν είσαι πολύ εξοργισμένος, καλύτερα να το βουλώσεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είσαι σε λήθαργο». 

«Πρέπει να δούμε μέσα μας τι φταίει για τον ρατσισμό, την ομοφοβία. Να δούμε πώς δημιουργείται και να το δούμε πρώτα σε μας. Απλά δυστυχώς είμαστε φυγόπονοι και θέλουμε να ξεμπερδεύουμε. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να προβληματίζονται». 

«Σκέφτομαι, δεν είμαι λοβοτομημένος, μου αρέσει να σκέφτομαι βαθιά, δεν μου αρέσουν τα δίπολα, δεξιός ή αριστερός, εμβολιαστής ή αντιεμβολιαστής. Ποτέ δεν είπα στη ζωή μου είμαι με αυτό και τέλος».

Μίλησε με εμβρίθεια για όλα όσα απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, για τις κακοποιητικές συμπεριφορές και τις καταγγελίες, για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε όλες τις καταστάσεις.

Βρείτε το Podcast στο spotify αλλά και στο youtube και καλή ακρόαση!