Από τα σκουπίδια σε βιβλίο: Ο Μάριος Βαμβακάρης, ζωγραφίζει για όλους μας
Ο «Ρίο» βρέθηκε στο παιδικό του δωμάτιο και οραματίστηκε ένα βιβλίο που αποτυπώνει τη ζωή του
Ο Μάριος Βαμβακάρης δεν ξεκίνησε να ζωγραφίζει για να γίνει καλλιτέχνης. Δεν ήταν το παιδί που «έπιανε το χέρι του», ούτε εκείνος που θα εντυπωσίαζε με την τεχνική του.
Ζωγράφιζε απλώς γιατί του άρεσε, μέχρι που κάπου ανάμεσα στην ενήλικη ζωή, τις σπουδές και τη δουλειά, το άφησε πίσω.
Χρειάστηκε μια παύση, ένα κενό και μια τυχαία επιστροφή στο παιδικό του δωμάτιο για να ξαναπιάσει τις ξυλομπογιές. Από εκείνη τη στιγμή, χωρίς σχέδιο και χωρίς προσδοκία, άρχισε να δημιουργεί ξανά, χωρίς το βάρος του «να είναι καλός».
Σήμερα, περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι τον ακολουθούν στο Instagram, στο προφίλ «zografiaaaa», όπου ανεβάζει τις ζωγραφιές του, ενώ παράλληλα γράφει ραπ στίχους πάνω σε σκουπίδια και μπάζα της πόλης, μετατρέποντας το πιο αδιάφορο αστικό τοπίο σε κάτι προσωπικό και ζωντανό.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για το πώς γύρισε σε αυτή την παιδική, απελευθερωμένη σχέση με τη δημιουργία, πώς βρέθηκε να ζωγραφίζει στους δρόμους και πώς όλο αυτό κατέληξε – σχεδόν απρόσμενα – στο πρώτο του βιβλίο.
Ένα βιβλίο που απεικονίζει τη ζωή του, με ζωγραφιές που βγάζουν… παιδικότητα, κείμενα σε μορφή ποίησης και περίπου 80 σελίδες που σε κάνουν να ταυτίζεσαι με αυτές!
Πώς και πότε ξεκίνησες να ζωγραφίζεις;
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζωγραφίζω. Βέβαια στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου δεν συνέχισα να το κάνω, δηλαδή στο γυμνάσιο και στο λύκειο δεν ζωγράφιζα, αλλά ξεκίνησα πάλι τον Μάιο του 2025.
Όταν ήμουν μικρός δεν ήμουν το παιδί που έλεγε κανείς ότι «πιάνει το χέρι του», ή ότι αποτυπώνει στο χαρτί ό,τι θελήσει. Ζωγράφιζα επειδή μου άρεσε.
Οι δάσκαλοί μου και η μητέρα μου, που με παρότρυναν να πάω αρχιτεκτονική, έβλεπαν ότι είμαι πιο δημιουργικός, αν και δεν ήμουν αυτός που ζωγραφίζει τέλεια». Ποια ήταν η αφορμή για να αρχίσεις να ζωγραφίζεις ξανά;
«Μέχρι τότε έκανα μια δουλειά στα social media πολύ εντατικά, είχα τη σχολή μου και παρέδωσα και τη διπλωματική μου. Το 2025 βρέθηκα – μέσα σε όλο αυτό το χάος – στη Σπάρτη, έκανα ένα διάλειμμα δύο εβδομάδων και ήμουν στο κενό. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω.
Εκεί, βρέθηκα στο παιδικό μου δωμάτιο και βρήκα μια κασετίνα – βαλιτσάκι που είχε μέσα ξυλομπογιές, και πολύ αυθόρμητα έκανα μια ζωγραφιά χωρίς να θυμάμαι το «γιατί».
Συνέχισα να φτιάχνω μερικές, τις ανέβαζα στα social και έβλεπα πως πήγαινε καλά. Ε, κάπως έτσι ξεκίνησε όλο αυτό, πέρυσι το Πάσχα στη Σπάρτη».
Ο Μάριος είναι ενεργός στα social με το instagram account με όνομα “zografiaaaa”με πάνω από 25.000 ακόλουθους με τον ίδιο να ζωγραφίζει στίχους της rap μουσικής επάνω σε σκουπίδια. Όλο αυτό ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο του 2025.
«Για να είμαι ειλικρινής ακόμα δεν είμαι σίγουρος για το ποια ανάγκη εκφράζει όλο αυτό. Εκείνη την περίοδο δεν ήθελα να είμαι σπίτι μου πολύ, οπότε έβρισκα αφορμές να βγαίνω έξω και να σχεδιάζω πράγματα. Υπήρχε μία ανάγκη της έκφρασης. Αλλά το «γιατί» είναι ακόμα ερωτηματικό για μένα.
Το όλο σκηνικό με τα σκουπίδια, μου ήταν λίγο απελευθερωτικό. Ζωγράφιζα και δεν με ένοιαζε το αποτέλεσμα. Τα έβλεπα και έκανα ό,τι ήθελα γιατί ήξερα ότι θα πεταχτούν. Δεν με ένοιαζε να ακούσω μπράβο από κανέναν. Έφτιαχνα κάτι το οποίο δεν θα έμενε, θα το έβλεπαν μόνο όσοι το μάζευαν ή περνούσαν από το σημείο».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κυκλοφορούσες συνέχεια με μαρκαδόρο και είχες ανοιχτά τα μάτια σου;
«Συνήθως πάντα είχα κάτι πάνω μου, είτε μαρκαδόρο είτε σπρέι. Τότε έβγαινα εσκεμμένα για αυτό, αλλά μπορεί και τυχαία να έβρισκα κάτι να μου αρέσει.
Όσο «μεγάλωνε» όλο αυτό, μου έστελνε μηνύματα και ο κόσμος με διάφορα σημεία που είχε μαζεμένα σκουπίδια που μπορούσα να ζωγραφίσω. Επίσης εγώ μένω στους Αμπελόκηπους. Δυστυχώς όμως όλα τα υπόγεια και ισόγεια έχουν γίνει ΑirΒnΒ, γίνονταν πολλές ανακαινίσεις και έβγαζαν έξω πόρτες, έπιπλα και μπάζα.
Όλο αυτό είναι το μόνο καλό που έχει προσφέρει η συνθήκη με τα ΑirΒnΒ».
Πέρα από τη ραπ, στις ζωγραφιές σου τι είναι αυτό που σε εμπνέει;
«Νομίζω το πιο δύσκολο είναι να «αντιμετωπίσεις» το λευκό χαρτί. Το να βρεις την αρχική ιδέα είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ίσως είναι ανάλογα τη φάση που βρίσκομαι την κάθε περίοδο. Εγώ κυρίως παίρνω έμπνευση από όσα ζω στο αστικό περιβάλλον της Αθήνας ή της επαρχίας στην Σπάρτη με τους φίλους μου.
Δεν κάνω κάτι το εξωπραγματικό σε σχέση με τη ζωή μου. Ό,τι απεικονίζω είναι βασισμένο εκεί. Είναι όλα πολύ οικεία και στο φάσμα της πόλης».
Πώς νιώθεις για την αγάπη που λαμβάνεις στα social media;
«Σίγουρα νιώθω ευγνώμων. Κατά κάποιον τρόπο νιώθω πως ο κόσμος ταυτίζεται με όσα κάνω, επειδή είμαι ένα ακόμα παιδί που ζει στην Αθήνα – όμως είμαι από την επαρχία – και πάρα πολλά παιδιά είναι έτσι. Κινούμαι με το αστικό, συχνάζω στο κέντρο, κάνω τα ίδια πράγματα. Στα μάτια μου δεν κάνω την ζωή που κάνει ένας μέσος influencer, που δείχνει μια ιδανική ζωή συνέχεια.
Εικονογραφώ καταστάσεις που βιώνει ο κόσμος. Πολλοί μου στέλνουν, πως τους αρέσει η ζωγραφική και η κουλτούρα της ραπ, και πως θα ήθελαν να ασχοληθούν με όλο αυτό, ζητώντας μου παράλληλα συμβουλές. Είμαστε το ίδιο! Υπάρχει μια ταύτιση, και για εμένα αυτό είναι πολύ cool!
Έχω ακούσει όμως και αρκετά. Αν θεωρείται τέχνη για παράδειγμα, επειδή είναι κάτι απλό. Μπορώ να δεχτώ αν κάποιος μου πει ότι δεν του αρέσει αυτό που κάνω, αλλά όταν με ρωτάνε αν είναι τέχνη, νομίζω δεν χρειάζεται απάντηση!
Αν αυτό δεν είναι τέχνη, μπορεί και μια μονοκονδυλιά του Πικάσο να μην θεωρείται τέχνη επίσης».
Η τέχνη πιστεύεις θα πεθάνει ποτέ, ή θα βρίσκει νέους τρόπους να εκφράζεται;
«Ο κόσμος έχει την ανάγκη να δει κάτι διαφορετικό, και αυτό το διαφορετικό εν έτει 2026, είναι και μια ζωγραφιά με ξυλομπογιές!
Το να πεθάνει η τέχνη με τρομάζει. Ένας λόγος που πιστεύω πως αυτό που κάνω έχει ανταπόκριση, είναι επειδή πάει κόντρα στην εποχή τού AI που όλα γίνονται digital ή animated. Όλοι έχουν «μπουχτίσει» από αυτά τα πράγματα, Εγώ ας πούμε δεν αντέχω να βλέπω άλλα βίντεο με τεχνητή νοημοσύνη.
Όταν κάποιος βλέπει ότι εγώ φτιάχνω κάτι με ξυλομπογιές και απλά το ποστάρω στο instagram, ή πηγαίνω κάπου με μαρκαδόρους, του αρέσει γιατί έχει ανάγκη να δει kάτι διαφορετικό.
Η τέχνη δε γίνεται να πεθάνει. Τέχνη δεν είναι απαραίτητα ένας πίνακας του 17ου αιώνα. Τέχνη μπορεί να θεωρηθεί και μια απλή χειρονομία κάποιου, χωρίς να το ξέρει. Ακόμα και μια φωτογραφία παιδιών που τρέχουν στο δρόμο. Όλα αυτά είναι ένα συναίσθημα που δεν πρόκειται να πεθάνει».
Ο Μάριος, πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του με τίτλο «Ζωγραφίζω για μένα» από τις εκδόσεις Ψυχογιός με ζωγραφιές και δικά του κείμενα σε μορφή ποίησης
Πόσο εύκολο ήταν να δουλέψεις πάνω στο βιβλίο;
«Ποτέ δεν σκεφτόμουν ότι θα δημιουργήσω ένα βιβλίο, γιατί δεν είμαι και άνθρωπος που διαβάζει πολλά βιβλία.
Όταν ξεκίνησα να ζωγραφίζω, μετά από δύο μήνες, και αφού παρέδωσα τη διπλωματική μου, είχα μείνει στον αέρα μέσα Ιουνίου, και σκέφτηκα να δω τι θα κάνω. Θα έβρισκα δουλειά ή θα «έτρεχα» την αρχιτεκτονική;
Βρέθηκα στο μπαλκόνι του χωριού μου στην Αρκαδία και ξεκίνησα να ζωγραφίζω και να γράφω κείμενα. Και αφού είχα κάνει ένα ραντεβού για να δουλέψω σε μια εταιρία στο κομμάτι του design, είχα προτείνει κάποια πράγματα που είχα φτιάξει και μίλησα για ένα βιβλίο. Όσο έτρεχε όλο αυτό, εγώ συνέχισα να γράφω!
Δεν έκατσα ποτέ να πω συνειδητά: «Θα φτιάξω ένα βιβλίο». Όλο αυτό ήταν μια ανάγκη που εξωτερικεύθηκε ένα καλοκαίρι και αποτυπώθηκε σε ένα βιβλίο».
Στο βιβλίο υπάρχουν μερικές κενές σελίδες, υπάρχει κάποιος λόγος που το επέλεξες αυτό;
«Από την αρχή που ξεκίνησα να δημιουργώ το βιβλίο, δεν είχα στο μυαλό μου να φτιάξω κάτι όπως τα κλασικά βιβλία, με τα κεφάλαια, την αυστηρή στίξη και πάει λέγοντας. Οπότε, όταν το έστηνα, είχα στο μυαλό μου πως θέλω να υπάρχουν κάποιες παύσεις και να μην είναι γεμάτο. Δεν ήθελα να είναι το «τέλειο» βιβλίο!
Αυτό έγινε, για να μπορεί κάποιος να χαλαρώνει όσο βλέπει το βιβλίο, και να το ερμηνεύσει ο καθένας όπως θέλει. Να μην μπαίνει ο κόσμος σε ένα μοτίβο κείμενο – ζωγραφιά – κείμενο. Καθένα από αυτά να σταθεί μόνο του και απλά να υπάρχει.
Το αντιμετώπισα σαν ένα άλμπουμ μουσικής, όχι σαν βιβλίο. Το ίδιο σκεφτόμουν και σε ό,τι είχε να κάνει και στο κομμάτι της προώθησης. Να υπάρχει αρχή – μέση – τέλος, και πρέπει και να έχει μια θεματική που να μπορεί να δημιουργηθεί ένας κόσμος γύρω του.
Μου έστελνε ο κόσμος μηνύματα, πως τους άρεσε πολύ, και για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο από το να έγραφα απλά ένα μυθιστόρημα. Δημιούργησα κάτι βιωματικό και αποτύπωσα ένα κομμάτι της ζωή μου σε ένα βιβλίο».
Γιατί επέλεξες τα κείμενα να είναι σε μορφή ποιήματος;
«Ήθελα να είναι όπως και οι ζωγραφιές· πολύ άμεσα και έχουν να σου δώσουν ένα μήνυμα. Δεν ήθελα να γράψω κάτι λογοτεχνικό ή να προσπαθήσω να έχω έναν διδακτικό χαρακτήρα, ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία και το βίωμά μου.
Για αυτό δεν υπάρχει καμία αναφορά σε πρόσωπο ή χρόνο, παρόλο που κάθε κείμενο είναι από κάποια εμπειρία μου.
Το μόνο στοιχείο που είναι από τη ζωή μου και είναι συνδεδεμένο με το βιβλίο είναι η Λεωφόρος Αλεξάνδρας! Ένας δρόμος που έχω περπατήσει πάρα πολύ».
Υπάρχει κάποιο έργο σου που έχεις ξεχωρίσει;
«Στο μυαλό μου είναι όλα ένα σύνολο, για αυτό και είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάτι. Έχω κείμενα όμως που όταν τα διαβάζω ξανά, συγκινούμαι. Πολλές φορές τα βλέπω για 100η φορά και είναι σαν να είμαι παρατηρητής τους, όχι δημιουργός. Έχω πάρει α απόσταση από αυτό – όχι απαραίτητα με κακή χροιά – γιατί πέρασε καιρός από τότε που τα έγραφα, και δεν τα διαβάζω σαν δημιουργός πλέον. Τα βλέπω ως ένας τρίτος».
Από τα σκουπίδια σε βιβλίο, πώς είναι αυτό για σένα;
«Είναι ακριβώς αυτό. Ένα παιδί στα social μου είχε στείλει ότι «κάναμε βιβλίο από τα σκουπίδια» και ήταν πολύ συγκινητικό για εμένα γιατί χρησιμοποίησε Α’ πληθυντικό και χαίρομαι που το ένιωσε ότι κάπως το δουλέψαμε όλοι μαζί!
Κάτα κάποιον τρόπο, όντως, όλοι μαζί το φτιάξαμε το βιβλίο παρόλο που έχει το όνομα μου. Μη κοροϊδευόμαστε. Τα social παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο και βοηθάνε στο να πει κάποιος ότι «μπορεί να πάει καλά, ας επενδύσουμε σε αυτό». Αν ήμουν ένα άλλο παιδί χωρίς social media – και δυστυχώς είναι κρίμα που ισχύει αυτό – ίσως να μην έβγαζα βιβλίο, και αυτό είναι κρίμα.
Πάντως δεν νιώθω ότι ανήκω στον κόσμο των συγγραφέων. Νιώθω σαν ένας ράπερ που κυκλοφορούσε στον δρόμο, και απλά με άκουσε κάποιος και είπε να βγάλουμε ένα άλμπουμ. Σίγουρα όλο είναι συγκινητικό το ότι ζωγράφιζα στα σκουπίδια – και πολλοί το υποτιμούσανε – και πλέον έχει πάρει μια τέτοια μορφή. Το σκέφτομαι όλο και λέω «Ουάου»! Ο εαυτός μου δεν θα φανταζόταν ποτέ πως όλο αυτό θα έπαιρνε τέτοια αγάπη και τέτοια τροπή».
Αν μπορούσες να χαρίσεις την πιο δύσκολη ζωγραφιά σου – ή την αγαπημένη σου – σε έναν άνθρωπο, ποιος θα ήταν αυτός;
«Η γιαγιά μου στη Σπάρτη έχει στο κομοδίνο της μια ζωγραφιά που έκανα όταν ήμουν πολύ μικρός και την έχει κορνιζάρει. Η ζωγραφιά αυτή είναι πολύ μικρή τύπου 4×4 και την βλέπουμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια.
Οπότε ίσως θα την έδινα στη γιαγιά μου, γιατί είναι ένας κομβικός άνθρωπος στη ζωή μου. Με μεγάλωσε και ας διαφωνούμε σε πολλά πράγματα. Σε αυτή τη στιγμή της ζωής μου, θα συνέχιζα αυτή τη μικρή ζωγραφιά και θα της την έδινα».
Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε μερικά χρόνια; Έχεις κάποιο άλλο βιβλίο στο μυαλό σου; Πώς σκέφτεσαι το κομμάτι των social;
«Σίγουρα ξέρω ότι με τα social δε θα ήθελα να είμαι πολύ ενεργός. Μου αρέσει ότι συστήνομαι κάπως διαφορετικά στον κόσμο που με γνωρίζει ήδη, αλλά θέλω να εκφράσω και άλλα πράγματα που δεν γίνεται μέσα από αυτές τις πλατφόρμες.
Όσον αφορά ένα δεύτερο βιβλίο – που ακούω συχνά αυτήν την ερώτηση – δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να πω «Α ωραία πήγε καλά το πρώτο βιβλίο πάμε για το δεύτερο». Μόνο αν μου γεννηθεί μια νέα ανάγκη, που αν γίνει κάτι τέτοιο θα είναι εντελώς διαφορετικό από το πρώτο βιβλίο. Επίσης θα ήθελα να ασχοληθώ και με άλλους κόσμους.
Θα μου άρεσε να εξερευνήσω τον κόσμο του κινηματογράφου ή της μουσικής, θέλω να έχω ανοιχτά τα μάτια μου. Σιχαίνομαι το ότι μπορώ να επαναπαυτώ σε αυτό που έκανα επειδή δούλεψε και να πάω να το τερματίσω. Αφού πήγε καλά δε θέλω να το πιέσω χωρίς λόγο. Άμα το κάνω αυτό θα μείνω πολύ στάσιμος, δεν θα προχωρήσω.».
Στο βιβλίο υπάρχει μια σελίδα από τετράδιο σχολείου γραμμένη το 2014. Σε αυτή τη σελίδα υπάρχει αναφορά στο όνομα Έλενα μεταξύ της οικογένειας του και πόσο πολύ τους αγαπάει.
Η Έλενα που αναφέρεις στο βιβλίο ποια είναι;
«Είναι η αδερφή μου, και είναι και λίγο καρμικό όλο αυτό γιατί όταν είδε το βιβλίο και το διάβασε την βρήκα στην κουζίνα να είναι δακρυσμένη. Γενικά όλες αυτές τις μέρες η ατμόσφαιρα είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένη».
Οι γονείς σου τι λένε για όλα αυτά;
«Αυτό που θα πω είναι κλισέ, αλλά όντως οι γονείς μου σε ό,τι και να κάνω είναι δίπλα μου και με στηρίζουν. Εκτός από τη μητέρα μου που δεν είναι τόσο εντάξει για το ότι δεν θα ακολουθήσω την αρχιτεκτονική στο κοντινό μέλλον, όπως όλες οι μαμάδες βέβαια. Παρ’ όλα αυτά χαίρεται πάρα πολύ.
Η ίδια είχε διαβάσει το βιβλίο από τον Οκτώβριο, και δεν ήμουν έτοιμος ψυχολογικά να της το δώσω. Το έδωσα και έφυγα. Δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Όπως γυρνούσα σπίτι μου έστειλε μήνυμα και μου είπε «ΕΧΩ ΜΕΙΝΕΙ ΑΦΩΝΗ», και τη βρήκα βουρκωμένη. Είναι πάρα πολύ χαρούμενοι και με τα social επίσης, αλλά όλο αυτό είναι βήμα παραπάνω».
Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Ζωγραφίζω για μένα» αλλά από ότι φαίνεται, ζωγραφίζεις για όλους…
«Αυτές τις μέρες λαμβάνω μηνύματα που γράφουν στο τέλος «Ζωγραφίζεις και για εμένα». Νιώθω πως ο κόσμος ταυτίζεται πάρα πολύ και χαίρομαι για αυτό, γιατί αισθάνομαι πως δεν νιώθουν τόσο μόνοι. Όταν βλέπεις πως αυτό το βίωμα το υιοθετούν και άλλοι, βλέπεις πως υπάρχει γενικά μια σύνδεση.
Από την άλλη, ίσως μπορεί να χαιρόμουν περισσότερο αν δεν ταυτιζόταν κάποιος με αυτό που έκανα, γιατί ίσως θα ήταν σε μια καλύτερη φάση της ζωής του και δεν θα ένιωθε κάτι σκοτεινό που μπορεί να έχω γράψει ή ζωγραφίσει.
Δεν είχα την πρόθεση να ταυτιστεί ο κόσμος, μερικές φορές το να μην ταυτιστείς με κάτι, είναι καλύτερο από το να ταυτιστείς. Μπορεί το βιβλίο να μην σε «αγγίξει» αλλά αυτό θα σημαίνει πως θα είσαι σε μια καλύτερη φάση της ζωής σου. Αυτές οι μέρες πάντως είναι όλες συγκινητικές από την αγάπη και τα μηνύματα που παίρνω και από ανθρώπους που δεν ξέρω.
Όταν μου λένε πως τους βοήθησα με κάποιον τρόπο, είναι σοκαριστικό. Είναι διαφορετικό να ανεβάζεις κάτι στα social και να τους αρέσει ή να γελάνε, και είναι πολύ διαφορετικό να βλέπεις όλο αυτό το πράγμα που συμβαίνει».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
