Γιώργος Γιαννόπουλος: Το σκαμπό, το πετσόκομμα, η αγαπημένη Θεσσαλονίκη και ο «ποιητής Οικονομίδης»

Ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς των τελευταίων ετών, με ρόλους που έχουν μείνει αξέχαστοι στην ελληνική τηλεόραση αλλά και στον κινηματογράφο, ο Γιώργος Γιαννόπουλος, πιστεύει ότι ο κάθε άνθρωπος γεννιέται με μια ταυτότητα και ο ίδιος αισθάνεται ευλογημένος που κατάφερε να τη βρει στην πορεία της ζωής του και κυρίως να τη διαχειριστεί.

Η σχέση του με την ηθοποιία δεν είναι απλώς επαγγελματική. Όταν κλείνουν τα φώτα και τελειώνει ένα γύρισμα, για εκείνον δεν αλλάζει κάτι. Οι «κεραίες» του παραμένουν ανοιχτές και ακόμη και περπατώντας στον δρόμο μπορεί να βρει έμπνευση για έναν ρόλο.

Από το πέταγμα του σκαμπό στο “Το Μικρό Ψάρι” του Γιάννη Οικονομίδη μέχρι τον χασάπη Βαγγέλη Χαμπέα στο “Το Σόι Σου”, ο Γιώργος Γιαννόπουλος προσπαθεί να «ξεζουμίζει» κάθε ρόλο. Δεν είναι απλός εκτελεστής πάνω στη σκηνή ή μπροστά στην κάμερα, θέλει να συμβάλλει δημιουργικά και να αισθάνεται συνδημιουργός σε κάθε δουλειά.

Θέλει να μπαίνει στο πετσί του ρόλου.

Όπως συνέβη και στο “Μικρό Ψάρι”, όταν – στην 35η λήψη μιας σκηνής – αποφάσισε αυθόρμητα να πετάξει το σκαμπό που βρισκόταν μπροστά του, χωρίς να φαντάζεται πως η στιγμή αυτή θα γινόταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας.

Γεννημένος στην Αρσινόη Μεσσηνίας και με καταγωγή από τον Ράδο Αρκαδίας, ο Γιώργος Γιαννόπουλος βρέθηκε να πρωταγωνιστεί σε δεκάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, χτίζοντας μια ξεχωριστή διαδρομή στον χώρο.

Η σχέση του με τη Θεσσαλονίκη παραμένει ιδιαίτερη. Εδώ σπούδασε, εδώ δημιούργησε τις πρώτες του παρέες και εδώ – όπως λέει ο ίδιος – έζησε μερικά από τα καλύτερα χρόνια της ζωής του.

Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του αυθεντικό και μιλά στους πάντες με τον ίδιο τρόπο. Προσπαθεί πάντα να παίρνει κάτι από κάθε συνάντηση και κάθε συνεργασία – είτε πρόκειται για συναδέλφους σε μια ταινία είτε για μια συζήτηση με έναν δημοσιογράφο.

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος μιλά στην Parallaxi για τη διαχρονική επιτυχία της σειράς Το Σόι Σου, τις cult συνεργασίες του με τον Γιάννη Οικονομίδη, τα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τη στιγμή που κατάλαβε ότι γεννήθηκε για να είναι καλλιτέχνης.

Όταν ξεκινούσε η σειρά Το Σόι Σου, φανταζόσασταν ότι θα τραβούσε τόσα χρόνια και θα αγαπιόταν για πάνω από μια δεκαετία από το κοινό;  

Με την εμπειρία που έχω τόσα χρόνια, ήμουν σίγουρος ότι θα πάει καλά. Ήταν τόσο δομημένοι οι χαρακτήρες και όλη η σύνθεση. Ήταν όλο πολύ καλογραμμένο και ιδιαίτερα οι χαρακτήρες και όταν βρέθηκαν οι κατάλληλοι ηθοποιοί για τους χαρακτήρες ήμουν σίγουρος ότι θα κρατήσει και 300 χρόνια…

Το format είναι ισραηλίτικο. Οι Έλληνες και οι εβραίοι θεωρούν την οικογένεια το ύψιστο αγαθό από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, δεν είναι Αγγλία που στα 18 “κλωτσάνε” τα παιδιά και φεύγουν. Είναι μια πολύ γλυκιά σειρά που όλοι μας ξέρουμε πως είναι μια οικογένεια, τις μυρωδιές στο σπίτι, τις γκρίνιες…

Η σειρά είναι παν-ταξικό, τη βλέπουν όλοι, είναι για όλους άσχετα αν είσαι φτωχός ή πλούσιος γιατί όλοι έχουμε οικογένεια, τη βλέπουν πανεπιστημιακοί και αγράμματοι. Όλα αυτά κάνουν τη σειρά συγκινητική!

Τι κρατάτε από αυτά τα χρόνια που παίζει η σειρά; Τι ξεχωρίζετε;

Μια φορά ήμουν στην Κύπρο και είδα μια μητέρα να βάζει στο παιδί της να δει “Σόι” για να κοιμηθεί, με είχε συγκινήσει πολύ αυτό το πράγμα, όλες αυτές οι οικογενειακές στιγμές τα «Έλα ρε», «σταμάτα», «ήσυχα ρε» όλα αυτά δίνουν χαρά στον κόσμο.

Η αγάπη του κόσμου… τις προάλλες στη Θεσσαλονίκη για να περπατήσω από την Εγνατία μέχρι τη θάλασσα έκανα μια ώρα… με σταματάνε για φωτογραφίες και για γλυκόλογα. Φαντάζει κουραστικό – είναι λίγο – αλλά είναι τέτοια η αγάπη που σε φτάνει σε σημείο να κλαις. Και δεν είναι μόνο τα παιδιά, είναι και μεγάλοι.

Είχα πάει στο Αιγάλεω όταν είχα κάνει τις πρώτες μου σειρές με κοιτούσαν με θαυμασμό ενώ στη Γλυφάδα με έγραφαν… πλέον όμως και εκεί φωνάζουν «Ο Γιαννόπουλος!». Έχει επεκταθεί παντού η αγάπη και το νιώθω.

Πιστεύετε πως υπάρχει ένας Βαγγέλης Χαμπέας σε κάθε ελληνική οικογένεια;

Ο κάθε ρόλος που υπάρχει στο “Σόι” υπάρχουν σε κάθε οικογένεια. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο…

Μιλήστε μου λίγο για τον Γιάννη Οικονομίδη…

Ο Γιάννης κάνει πολλή πρόβα… Θέλει να ξεζουμίσει τον κάθε ηθοποιό. Θέλει να τον φτάσει στα άκρα και να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό, για παράδειγμα η σκηνή με το σκαμπό στο Μικρό Ψάρι ήταν στην 35η λήψη… Σε κάθε επανάληψη έβγαζε και κάτι καλύτερο από μένα. Από όλο αυτό βγήκε μια επική ατάκα.

Ο Γιάννης είναι ένας ποιητής, δεν είναι ένας απλός άνθρωπος, οι βωμολοχίες δεν τον ενδιαφέρουν. Αρχικά όλες οι λέξεις αυτές είναι ανθρώπινες, η χώρα μας είναι πολύ συντηρητική… Λέει ο Χατζηνικολάου και ο οποιοσδήποτε τη λέξη “σεξ” και περνάει αν την πει στα ελληνικά όμως θα πρέπει να μπει “μπιπ” από πάνω, αυτό δεν βγάζει νόημα.

Είναι καθαρός άνθρωπος και μιλάει χύμα, καθαρός σημαίνει να λες αυτό που αισθάνεσαι.

Ποια είναι η σχέση σας;

Είναι πολύ καλή η σχέση μας, ακουγόντουσαν κάτι πράγματα τύπου γιατί δεν με πήρε στη Σπασμένη Φλέβα αλλά όλα αυτά είναι μαλακίες. Όπως έχει ταυτότητα ο Οικονομίδης, έτσι και η κάθε ταινία του έχει ταυτότητα!

Οι σκηνές με το σκαμπό και το πετσόκομμα είναι απλά cult, έχουν αφήσει ιστορία…

Με κάνει χαρούμενο όλο αυτό, αισθάνομαι συνδημιουργός, δεν μου λέει ο Γιάννης: «κάνε αυτό» και ‘γω πάω να το κάνω…

Σε κάθε μου ρόλο έχω πει πολλά πράγματα που περιλαμβάνουν ωραίες ατάκες. Μου αρέσει πάντως να παίζω με τις λέξεις και να δημιουργώ. Το πετσόκομμα ας πούμε είναι μια λέξη που ακούγεται παντού από τη Βουλή μέχρι και το ποδόσφαιρο. Με κάνει χαρούμενο όλο αυτό, αισθάνομαι συνδημιουργός, δε μου λέει ο Γιάννης: «κάνε αυτό» και ‘γω πάω να το κάνω… κάθε καλλιτέχνης που έχει τη δική του ταυτότητα το κάνει αυτό.

Σας αρέσει όντως να βάζετε τη δική σας πινελιά;

Θέλω να κάνω τα πράγματα δικά μου.

Μου αρέσει να μπαίνω στο τρυπάκι του ρόλου, μου αρέσει να καταλάβω τι είναι ο Πετρόπουλος ας πούμε (σ.σ Μικρό Ψάρι) ποια είναι η γυναίκα του.  Θα τον διαβάσω και θα σκεφτώ πως χωράει να πω για τα σκαμπό χωράει το πετσόκομμα… Θέλω να κάνω τα πράγματα δικά μου. Το ίδιο ισχύει και για το τραγούδι.

Δεν μου αρέσει η ομαδοποίηση και να βάζω ταμπέλες στα πράγματα. Θα παίξω στον Οικονομίδη τον εγκληματία και θα παίξω και τον πρόεδρο ενός εμπορικού κέντρου ας πούμε. Κάνω διαφορετικά πράγματα, αυτό το πιστοποιεί το βιογραφικό μου. Σέβομαι τα πάντα, σιχαίνομαι τους ανθρώπους που λένε ότι το κάνω για τα λεφτά, όχι! Σέβομαι τα πάντα και θα τα κάνω όλα και για αυτό θα ξεζουμίσω τον κάθε ρόλο.

Ο Ντίνα που έκανα σε μια παλιά σειρά ήταν μπάρμαν και ήθελα να δω πως είναι… Κάθε βήμα στη ζωή έχει τη δική του ποιότητα! Δεν πρέπει να πετάμε κανένα, χρειάζονται όλα.

Ποια είναι η σχέση σας με τη Θεσσαλονίκη;

Τα καλύτερα μου χρόνια τα έζησα στη Θεσσαλονίκη, ήμουν εκεί ως φοιτητής. Οι παρέες μου, οι δουλειές μου σε μπαράκια, είναι όλα εκεί εγώ δούλευα και σπούδαζα για να τα βγάλω πέρα.

Στη φοιτητική λέσχη πούλαγα βιβλία και έλεγα ότι θα γίνω ηθοποιός μια μέρα, ο Νίκος Λώρης ήταν μαζί μου και έλεγε ότι θα γίνει παραγωγός, και οι δύο κάναμε το όνειρο μας πραγματικότητα.

Πρέπει να κάνουμε την καύλα μας! Πρέπει να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Να βρούμε την ελευθερία μας!

Πώς αποφασίσατε να αφήσετε την Γεωπονική του ΑΠΘ για την ηθοποιία; 

Δεν άφησα τίποτα, γεννήθηκα καλλιτέχνης, πιστεύω γεννιόμαστε με μια ταυτότητα. Εγώ έτυχε και τη βρήκα. Από τη μάνα μου βγήκαν πέντε παιδιά και κανείς δεν έχει καμία σχέση με κανέναν.

Για να γίνει μια τέλεια σύνδεση των ατελών πραγμάτων χρειάζονται όλοι από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Είναι ευτυχία να βρεις τον κρίκο, αν δεν το βρεις είσαι τοξικός και γεμίζεις τοξίνη το περιβάλλον. Για αυτό είμαι χαρούμενος άνθρωπος, είμαι καλά με τον εαυτό μου και δεν έχω μιζέρια.

Παρατηρώ πως όποτε μιλάμε τηλεφωνικά νιώθω ότι μιλάω με έναν φίλο μου. Το ίδιο και στην ομιλία σας πριν την προβολή της ταινίας Μικρό Ψάρι, στο ΣΙΝΕ ΒΑΚΟΥΡΑ. Εσείς το επιδιώκετε αυτό; 

Όχι, είμαι αυτός που είμαι, είμαι αληθινός, μετά την ομιλία μου στο Βακούρα, ερχόταν ο κόσμος και δε με φώναζε κύριε Γιαννόπουλε, με έλεγε Γιώργο. Δεν το κάνω για να γίνω ένα με τον κόσμο. Βγαίνει αυθόρμητα όλο αυτό, περνάω από κόσμο και τους λέω «τι γίνεται». Είμαι ο εαυτός μου δεν προσποιούμαι κάτι άλλο.

Όταν έρχεται ας πούμε κάποιος να βγάλει φωτογραφία μαζί μου εγώ του λέω «μισό λεπτό να φτιαχτώ, θα τη βγάλουμε τη φωτογραφία μη αγχώνεσαι, μη πατάς ακόμα το κλικ».

Ένας ηθοποιός τι χρειάζεται στις μέρες μας για να διαπρέψει;

Ένας ηθοποιός, ένας που κάνει μάντρες ο οποιοσδήποτε πρέπει να αγαπάει αυτό που κάνει. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, βρεις το ταλέντο σου και το δουλέψεις δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Το σπουδαιότερο βέβαια όλων είναι να διαχειριστείς την κατάσταση.

Μπορεί κάποιος να γεννηθεί ταλέντο αλλά να μην το διαχειριστεί και να την ψωνίσει… Αν έχεις προπόνηση ας πούμε στις 8 και πηγαίνεις στις 9, τι να κάνω το ταλέντο; Πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις, έτσι θα πας στη προπόνηση στις 8 παρά 10.

Έχετε ξεχωρίσει κάποιον συνεργάτη σε όλη την πορεία σας; 

Όχι, όλοι οι συνεργάτες μου – ο κάθε ένας με τον τρόπο του – με βοήθησε, όπως και όλες μου οι πρώην με έχουν βοηθήσει και για αυτό μιλάω με όλες, δεν έχω πρόβλημα με κανέναν. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν άνθρωπο, όλοι έχουν συμβάλλει κάπως.

Σίγουρα ο Οικονομίδης και το “Σόι” με έκαναν πιο γνωστό αλλά δεν θα ήμουν εκεί αν δεν είχα κάνει τα προηγούμενα! Άρα πρέπει να σεβαστώ και τα προηγούμενα. Γιατί στο υποσυνείδητο μου θα ακουστεί η φράση «Γιατί δεν με αναφέρεις ρε Γιαννόπουλε;» από κάποια παλιά ταινία μου, άρα σέβομαι τα πάντα.

Συνέχεια κάνετε κάτι πάντα παίζετε σε ταινίες και σειρές και διδάσκετε, δεν ξεκουράζεστε καθόλου. Που οφείλεται αυτό;

Αυτό όλο δεν είναι δουλειά είναι η ζωή μου.

Για εμένα δεν είναι κούραση αυτό. Όταν αγαπάς κάτι το κάνει ακούραστα. Εγώ ας πούμε και σπίτι να πάω, θα σκέφτομαι πως να κάνω κάτι καλύτερο στους ρόλους μου. Δεν είμαστε σε μια δημόσια υπηρεσία – ή δεν κάνω κάτι που δεν αγαπάω – για να πάω σπίτι να βγάλω τα ρούχα και να σκεφτώ «πάλι» καλά τελείωσε.

Αυτό όλο δεν είναι δουλειά, είναι η ζωή μου. Βλέπω κάτι στον δρόμο και σκέφτομαι πως θα ήταν σε ένα πλάνο του σκηνοθέτη, μου έρχονται ατάκες και τις σημειώνω ό,τι ώρα να είναι για να τις πω την επόμενη μέρα. Παίρνω έμπνευση από τα πάντα. Ακόμα και ένα φύλλο που κουνιέται μου κάνει μια αίσθηση.

Ο ρόλος σας ως δάσκαλος πως είναι;

Η ορολογία του δασκάλου δεν μου αρέσει. Είμαστε όλοι δάσκαλοι του εαυτού μας. Αυτό θέλω να μεταφέρω στα παιδιά. Εμένα το μόνο που με χωρίζει με τα παιδιά, είναι η ηλικία και οι εμπειρίες, εγώ είμαι 65 και αυτοί 20 – 22.

Από την συναναστροφή σας τι κερδίζετε; 

Όλες οι σχέσεις παίρνω-δίνω. Εγώ παίρνω πολλά πράγματα όπως και από αυτή τη συνέντευξη. Η μαγκιά κρύβεται στην ισορροπία του πράγματος.

Υπάρχει κάποιος ρόλος από άλλη σειρά ή ταινία που να “ζηλέψατε”;

Όχι, ο κάθε ένας κάνει τα δικά του. Κάνουμε αυτά που μας αξίζουν. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω.

Κάποιος Έλληνας ηθοποιός που είχατε ως πρότυπο;

Ποτέ δεν θαύμασα κάποιον. Με σεβασμό βλέπω τους πάντες, δεν μπορώ να πω για κάποιο «ουάου τι έχει κάνει». Αυτό που παρατηρώ είναι πως όσο τα χρόνια περνάνε, βγαίνουν καλύτερα και περισσότερα ταλέντα γιατί ο κόσμος γίνεται καλύτερος. Σίγουρα υπάρχουν και βήματα πίσω σε γενικό βαθμό αλλά γενικά πάμε καλά.

Για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη τι έχετε να πείτε;

Στην Ευρώπη θεωρώ πως λείπει ένας ηγέτης. Πρέπει να γίνουμε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε τσαμπουκά.

Δεν γίνεται ο Ντόναλντ Τραμπ να βρίζει τον Πέδρο Σάντσεθ, να απειλεί, και να μην του λέει κανείς τίποτα! Δεν είναι μακριά η μέρα που θα έχουμε έναν πρωθυπουργό που θα μιλάει το ίδιο και στον Πούτιν και στον οποιονδήποτε.

Εγώ έχω το όραμα της ενιαίας Ευρώπης, δεν μπορεί να μας απειλεί η Τουρκία και οι Γερμανοί να τους δίνουν όπλα. Ο Τραμπ βλέπει τα πάντα και αλωνίζει…

Δεν γίνεται στο Αφγανιστάν να επιτρέπεται να χτυπούν τις γυναίκες τους μέχρι να σπάσουν κόκαλα… Σύσσωμη η Ευρώπη πρέπει να τους μαζέψει και να απελευθερώσει τους ανθρώπους!

Η σχέση σας με τη μουσική ποια είναι; 

Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα ήμουν τραγουδιστής. Τραγουδάω τα πάντα και το γουστάρω όλο αυτό και το καλοκαίρι θα κάνω περιοδεία. Και δεν με νοιάζει τι θα μου πει ο κάθε ένας! Οι ταμπέλες είναι για τους δρόμους και οι ετικέτες για τα τετράδια.