Η Νεφέλη Φασούλη αγγίζει εκείνους που ακόμα νιώθουν – «Ζηλεύω την αφέλεια της νεότητας»
Η τραγουδίστρια μιλά για την καλλιτεχνική της πορεία, τη μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα του σήμερα, τη ζωή στην Αμερική, τα social media αλλά και όσα την προβληματίζουν στην κοινωνία
Εικόνες: Stephie Grape
Η φωνή της παίζει στα ακουστικά μας με τραγούδια που δεν χωρούν σε ταμπέλες, μοιάζει να έρχεται από άλλη εποχή, με στίχους που αγγίζουν το σήμερα.
Η Νεφέλη Φασούλη ξεχωρίζει σε έναν κόσμο που όλα μοιάζουν όμοια, αφού έχει καταφέρει να χτίσει ένα δικό της μουσικό σύμπαν και δημιουργεί -όπως αυτή μονάχα ξέρει- μέσα σε αυτό, μπλέκοντας λαϊκά, jazz, folk και έντεχνα χρώματα.
Μεγάλωσε στην Αθήνα αλλά κατάγεται από το Άργος και αγαπά τους ανθρώπους, τα ζώα, τα τραγούδια και τους φίλους της. Μισεί την αγχώδη διαταραχή της και τους γενοκτόνους. Στον ελεύθερο της χρόνο αναζητά διαρκώς εμπειρίες και ερεθίσματα, ανοίγει τους ορίζοντες της παρακολουθώντας θέατρο και συνεχίζει να μορφώνεται μέσα από μαθήματα. Αναγκάζεται να κάνει την γυμναστική της… εποχής, γνωστή ως πιλάτες.
Μας συστήθηκε μέσα από το δισκογραφικό της ντεμπούτο «Ο Κόσμος Σου» (2021) και από τότε δεν σταματήσαμε να την ακούμε στιγμή. Η παρουσία της εδραιώθηκε στην ελληνική μουσική σκηνή μέσα από τους δίσκους «Phases» (2023) και «Κήπος» (2024), αλλά και το πιο πρόσφατο EP «Wyrd» (2025).
Η τραγουδοποιός και τραγουδίστρια μιλά στην Parallaxi για την καλλιτεχνική της πορεία, τη μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα του σήμερα, τη ζωή στην Αμερική, τα social media αλλά και όσα την προβληματίζουν στην κοινωνία του σήμερα.
Για τη Νεφέλη, ο Φοίβος Δεληβοριάς είχε μπει στη ζωή της πολύ πριν ξεκινήσουν τη συνεργασία τους, αφού μεγάλωσε με τη μουσική του στα ακουστικά της: «True story-αλλά τον είχα σαν θεό στην εφηβεία. Ήμουν μανιακή. Αγαπούσα επίσης την Χαρούλα Αλεξίου, θαύμαζα την Florence για το στυλ και τον Fink. Μετά την ενηλικίωση το ‘ριξα στα τζαζ και έγινα πολύ σοβαρή».
Το μουσικό της ταξίδι ξεκίνησε στα 18 της, με τον Βασίλη Καζούλη: «Δεν την πήρα ποτέ την απόφαση – απλά έγινε. Ήθελα δουλειά, και πάνω στην δουλειά κατάλαβα πως εδώ μιλάμε για κάτι σοβαρό – όχι χόμπι. Το ερωτεύτηκα βαθιά, το σπούδασα λοιπόν εκ των υστέρων, μαζεύοντας όχι τόσο γνώσεις αλλά αισθητική και δεν το μετανιώνω. Πάντα θες να ξέρεις περισσότερα, και μακάρι να ήξερα, αλλά με έσωσε το αυτί μου».
Κάνει πολλά μουσικά «μπλεξίματα» και «παντρέματα» στα κομμάτια της, με jazz, λαϊκούς, έντεχνους και folk ήχους. Τέτοια τραγούδια την ενθουσίαζαν και άκουγε από πάντα, όπως λέει η ίδια:
«Νομίζω πως έχει να κάνει με το τι ακούς. Για αυτό έπαθα σοκ με την μουσική του Αντώνη Απέργη. Ή με το Ανατόλιαν Ροκ των Τούρκων στα ‘70s. Ή με το Ιρανικό φολκ της ίδιας εποχής. Όλες οι μουσικές που ξέρουμε ήταν πρώην συσχετισμοί που εγκαθιδρύθηκαν ως είδη. Και οι συσχετισμοί αυτοί δεν είναι τυχαίοι ούτε εξυπνάδες- αντανακλούσαν κοινωνικά την εποχή, τις έφεραν οι συνθήκες (προσφυγιές, σκλαβιά κλπ) και πρέπει να τις διαβάζουμε έτσι. Εγώ το πάντρεμα αυτό το βιώνω ως εξωστρέφεια- βλέπω τι γίνεται στην σκηνή και προσπαθώ να το φέρω στην μουσική μου».
Ακούμε τη Νεφέλη να τραγουδά στα αραβικά το «Ma baquad balaki», μία γλώσσα που δεν γνώριζε, ούτε γνωρίζει μέχρι σήμερα. Ο λόγος που επέλεξε να ερμηνεύσει το συγκεκριμένο κομμάτι, ήταν ανακλαστικός στα εγκλήματα πολέμου που συνέβαιναν εκείνη την περίοδο στη Γάζα, όπως εξηγεί:
«Είναι πανδύσκολη και πανέμορφη γλώσσα. Η απόφαση προέκυψε γιατί η εκτέλεση ανήκε στην Παλαιστίνια Ρόλα Αζάρ, και όταν βγήκε συνέβαινε ήδη για πολλούς μήνες η φρίκη στη Γάζα. Όπως έλεγα και στα live, ήθελα να ακούγονται τα τραγούδια μέχρι να μπορέσουν οι ίδιοι να τα τραγουδήσουν πάλι στη χώρα τους. Ήταν απλά ένα αντανακλαστικό. Το οποίο βέβαια θεωρώ ότι το κάναμε πολύ καλόγουστα με την μπάντα μου. Ούτως ή άλλως όμως πάντα ενσωματώνω στο πρόγραμμα μου τραγούδια της Μεσογείου, και από Βαλκάνια, δεν ήταν η πρώτη φορά».
Το κομμάτι «Ο Κόσμος Σου», με το οποίο τη γνώρισε και την αγκάλιασε το ευρύ κοινό, η Νεφέλη το θεωρεί ακόμα αριστούργημα.
«Ακόμα με συγκινεί στις συναυλίες και πάντα είναι η κορύφωση του live μου. Τη Νεφέλη του 2021 την βλέπω με πολύ συμπάθεια, μην σου πω ότι καμιά φορά με ενθουσιάζει το πως φρόντισα αυτή μου την κυκλοφορία χωρίς να έχω εμπειρία ή ιδέα του τι θέλω να κάνω στο μέλλον. Ζηλεύω πάντως την αφέλεια της νεότητας μου και θα την ήθελα στην ζωή μου πάλι».
Το «Για Ένα Καλοκαίρι» συνεχίζει να παίζει σε διαδρομές στο αμάξι με κατεβασμένα τα παράθυρα, τους πιο καυτούς μήνες του χρόνου, ακόμα και εφτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Η απόλυτη καλοκαιρινή στιγμή της Νεφέλης είναι αυτή στη Νότια Κρήτη, όπου περνά 10 ώρες την ημέρα μέσα στη θάλασσα:
«Μια μέρα νηνεμίας κολύμπησα με μια θαλάσσια χελώνα και θεώρησα πως είναι το απόλυτο καλοκαιρινό δώρο».
Η συνεργασία που την έχει καθορίσει ως ερμηνεύτρια είναι η Μαρία Φαραντούρη, όπως λέει η ίδια:
«Ο τρόπος που εκφέρει το λόγο, ο τρόπος υπάρχει στον χώρο και αυτά που δημιουργεί με την φωνή της. Παίξαμε μαζί φέτος στο Λονδίνο στο SouthBank και ήμουν συγκινημένη σε όλη τη συναυλία. Αυτήν την περίοδο ονειρεύομαι συνεργασίες με μπάντες από το εξωτερικό, πχ να ανοίξουμε τους Altin Gun ή την Derya Yildirim– όχι γιατί δεν μου φτάνει το εδώ, αλλά κυρίως γιατί θέλω να ακούσουν την μουσική μας κι άλλοι».
Στα πρώτα χρόνια της, η επιβίωση για τη Νεφέλη γινόταν με μουσική και πρωινή δουλειά ταυτόχρονα. Κάθε της κυκλοφορία ήταν κάτι που περίμενε να αυγατίσει σιγά σιγά. «Θα είναι άδικο να σου πω πως δυσκολεύομαι τώρα, έχω βρει και ροή στην δουλειά και βγάζω και αρκετές συναυλίες. Αλλά ένας καλλιτέχνης χωρίς ένα hit και το γνωστό πια σε όλους virality φαντάζομαι δυσκολεύεται γιατί όλα καταπώς φαίνεται είναι views».
Για την ίδια, μία γυναίκα αντιμετωπίζει εμπόδια στη μουσική βιομηχανία, όχι μόνο από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο της τον εαυτό:
«Αν έχεις μάθει να σε σαμποτάρουν όλοι στη ζωή για κάθε σπουδαίο ρόλο που είναι να αναλάβεις, πώς θα σε φανταστείς να τον αναλαμβάνεις; Επίσης αν όλοι σε αντιμετωπίζουν όχι σαν καλλιτέχνιδα αλλά σαν εξωραϊστικό στοιχείο του χώρου χωρίς ρηξικέλευθο και βαρυσήμαντο λόγο; Είναι δεδομένο πως δεν σε παίρνει κανείς σοβαρά».
Μετά τη ζωή και τα live στη Νέα Υόρκη, η Νεφέλη έκανε την επιλογή να επιστρέψει στην Ελλάδα – εδώ όπου ακόμα υπάρχουν πράγματα που αγαπά και μισεί.
«Αγαπάω την μουσική της, τα θερινά σινεμά και τα καλοκαιρινά live, αγαπάω τα θέατρα της, την θάλασσα και τον ήλιο, τα βουνά, το χωριό μου, το δημόσιο πανεπιστήμιο και το ΕΣΥ. Μισώ την διαφθορά της, το νεποτισμό, την ματαιωμένη ψυχολογία, και τον φόβο που μου δημιουργεί γιατί δεν την εμπιστεύομαι».
Η ζωή στην Αμερική, την βρήκε σε μία μετά – covid φάση, η οποία για τη Νεφέλη ήταν… συναρπαστική:
«Πήγα άγνωστη μεταξύ αγνώστων, έγραψα μουσική, πήρα απόσταση από όλα και άνοιξα το κεφάλι μου. Πήρα επίσης την επιβεβαίωση ότι μπορώ να τα καταφέρω και εκεί καλλιτεχνικά (με πολλή προσπάθεια). Βέβαια μην φανταστείς ότι με άφηνε έτσι εύκολα η Αμερική να μείνω παραπάνω. Ήθελε πολύ γραφειοκρατία και εγώ δεν είμαι και να προσπαθώ πολύ. Αν νιώθω ανεπιθύμητη γενικώς, φεύγω».
Πιστεύει πως κανένας καλλιτέχνης δεν είναι υποχρεωμένος να εκφράζεται δημόσια για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, εφόσον αυτό δεν προκύπτει αυθόρμητα και αληθινά από μέσα του.
«Αν μπορεί να μην τοποθετηθεί κοινωνικά και του αρκεί το έργο του, δεν οφείλει τίποτα. Ο καλλιτέχνης οφείλει να κάνει αυτά που αισθάνεται και τον οδηγεί το ένστικτο του. Για μένα απλώς όταν η αφετηρία σου είναι ο άνθρωπος είναι αδύνατον να μην συνδέεσαι με καθετί που ταλανίζει την ύπαρξη του. Το δίκιο του, η αξιοπρέπεια του, ο πόνος του και η ευτυχία του γίνεται δική σου, και αυτά υπηρετείς με τα έργα σου. Για μένα δεν έχει νόημα αλλιώς, το βρίσκω υποκρισία».
Στην κοινωνία του σήμερα την στενοχωρεί η ματαιότητα: «Το ε και; το σιγά μην αλλάξει κάτι, ναι τα Τέμπη θα τα κουκουλώσουν, ναι σιγά όλοι τρώνε, υποκλοπές μόνο αυτοί κάνουν; το είμαι νέος και θέλω να ζήσω την νεότητά μου άρα δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, και άλλα τέτοια».
Η μουσική μπορεί να είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας, αλλά δεν αντικαθιστά την κανονική, όπως λέει η Νεφέλη: «Εγώ θα το έλεγα περισσότερο ένα είδος διαλογισμού, σαν να γράφεις ένα ημερολόγιο που σου βάζει τα πράγματα στην σωστή σειρά. Τα τραύματα στα φέρνει στην επιφάνεια, στα λυτρώνει αλλά δεν ξέρω αν τα γιατρεύει μια για πάντα».
Η σχέση της με τα social media είναι μία σχέση μίσους και πάθους ταυτόχρονα:
«Προς το παρόν όταν ξέρω ότι πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους για καιρό γιατί έχω live ή κάποια κυκλοφορία δίνω στον εαυτό μου ένα deadline ημερών. Τις επόμενες 5 μέρες λέω μπορώ να λιώσω, μετά όμως για 3 μέρες τα διαγράφω για να αποτοξινωθώ. Θέλει πειθαρχία και κυρίως να έχεις τον τρόπο να εκπαιδεύεις τον αλγόριθμό σου έτσι ώστε να σε εξυπηρετεί και όχι αν τον εξυπηρετείς. Δεν έχω καταφέρει τίποτα από όλα όσα γράφω, εν τω μεταξύ».
Στον κόσμο του Tik Tok με τραγούδια που γίνονται viral μέσα σε 15 δευτερόλεπτα, η ίδια δεν νιώθει την πίεση να ακολουθήσει και να γίνει ένα με αυτήν την τάση:
«Εργαλείο είναι και αυτό – αν θέλω να τραβήξω την προσοχή μέσα από αυτό θα βρω τρόπο να το κάνω, αλλά μετά μπορεί να βγάλω ένα άλμπουμ που θα το ακούσουν 100 άτομα σύνολο. Παλιά συνέβαινε το ίδιο με τα λεγόμενα «ραδιοφωνικά» τραγούδια, όλοι βγάζανε ένα δίσκο που είχε τουλάχιστον ένα. Δεν με πιέζει πάντως, προσπαθώ να το χρησιμοποιώ έξυπνα χωρίς να βγαίνω από την βολή μου».
Ο πρωταρχικός κίνδυνος των social media για τη Νεφέλη, είναι η ευρεία εκμετάλλευση της μουσικής στο διαδίκτυο χωρίς έλεγχο και μηδενικά έσοδα για τον καλλιτέχνη:
«Το virality που λέμε και με πόση ευκολία ένα brand φτιάχνει μια διαφήμιση χρησιμοποιώντας την μουσική μας χωρίς να πληρώνει ευρώ; Έχουμε κερδίσει δημοφιλία άμεση και φυσικά χρήσιμη αλλά που δεν αποφέρει κέρδη. Και μετά τα streams που πληρώνουν 0,001 λεπτό συν τους μεσάζοντες που κρατούν τα μερίδια τους. Αυτά που μένουν είναι δυσανάλογα με την επιτυχία και την δημοφιλία από τα social media – αυτός είναι ο κίνδυνος».
Στα live της, όταν ακούει το κοινό να τραγουδάει τους στίχους της πίσω σε αυτήν, η Νεφέλη νιώθει πλήρης: «Όταν συνέβη πρώτη φορά κατάλαβα ότι μια δεκαετία έψαχνα να βρω αυτό το συναίσθημα και αυτό με ενθουσιάζει: να βλέπω τον άλλο μέσα σε αυτό που κάνω, να τον αφορά, να τον συγκινεί και να τον εκφράζει. Ελπίζω να συνεχιστεί για καιρό και με τις επόμενες κυκλοφορίες μου».
Πιστεύει ότι η χρήση της τεχνολογίας έχει φτάσει σε σημείο να μας αφαιρεί από τη στιγμή που ζούμε:
«Δεν ξέρω αν φταίνε τα 30 ή το κινητό αλλά υπάρχουν μέρες που δεν καταλαβαίνω πως περνάνε και νομίζω φταίει η οθόνη. Νομίζω πως είναι πιο πολύτιμο να φυλάξεις από μια συναυλία το συναίσθημα που σου άφησε παρά την εικόνα της. Να πεις πέρασα φοβερά εκεί, ακόμα και αν δεν θυμάσαι τα φώτα και το πώς μοιάζαμε. Από την άλλη είναι και πλούτος να μπορείς να την αναπαράγεις όποτε θες, την μαθαίνεις καλύτερα. Ας δώσουμε προτεραιότητα στο συναίσθημα και ας υπάρχουν όλα με μέτρο».
Για το μέλλον, η Νεφέλη υπόσχεται… χαμό! «Τα γνωστά δηλαδή, συναυλίες και κυκλοφορίες! Ξεκινάω την καλοκαιρινή μου περιοδεία από Θεσσαλονίκη 11/06, Αθήνα 2/07, γυρίζω τα φεστιβάλ και τα νησιά και από Οκτώβρη κάνω καινούργια κυκλοφορία και πάω και ταξίδι για συναυλίες στην Αυστραλία».
*Πληροφορίες: Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026 | Μονή Λαζαριστών | Ώρα έναρξης: 21:00 | Τιμές εισιτηρίων: Γενική Είσοδος 17 ευρώ
