Η Θεσσαλονικιά που ζει στη Ρουάντα και κανονίζει ταξίδια γνωριμιών με γορίλες

Η Κέλλυ Ηρακλή είναι από τη Θεσσαλονίκη, αλλά τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στην Ρουάντα. Εκεί δραστηριοποιείται στον τομέα του εναλλακτικού τουρισμού, οργανώνοντας ταξίδια γνωριμίας με γορίλες για επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Η καθημερινότητά της εκτυλίσσεται σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον από αυτό της Ελλάδας, με έντονο τροπικό κλίμα, διαφορετικούς ρυθμούς ζωής και άμεση επαφή με τη φύση.

Μέσα από τη δουλειά της, φέρνει τους ταξιδιώτες σε επαφή με τους γορίλες στο φυσικό τους περιβάλλον, ακολουθώντας συγκεκριμένους κανόνες και πρωτόκολλα που έχουν στόχο την ασφάλεια τόσο των ζώων όσο και των ανθρώπων.

Τα ταξίδια αυτά δεν λειτουργούν μόνο ως τουριστική εμπειρία, αλλά και ως τρόπος ευαισθητοποίησης γύρω από την προστασία της άγριας ζωής και των οικοσυστημάτων της περιοχής.

Η Κέλλυ Ηρακλή μιλά για τη ζωή της στην Ρουάντα, τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες της καθημερινότητας, αλλά και για τη δουλειά της με τους γορίλες, τις εμπειρίες των επισκεπτών και τη σημασία της υπεύθυνης επαφής του ανθρώπου με τη φύση.

Πώς πήρες την απόφαση να μετακομίσεις στην Ρουάντα. Ήθελες εξ αρχής να κάνεις αυτήν την δουλειά; Και αν ναι, πως την έμαθες; 

Είναι ο σύζυγός μου από τη Ρουάντα. Γνωριστήκαμε και ζούσαμε πολλά χρόνια στην Ευρώπη, μέχρι που αποφασίσαμε ότι θέλαμε να κάνουμε κάτι δικό μας επαγγελματικά.

Η Ρουάντα είναι μια χώρα σε ανάπτυξη με πολλά κενά στην αγορά, ενώ ταυτόχρονα είναι καθαρή και ασφαλής με πολύ χαμηλή εγκληματικότητα, οπότε κάναμε το βήμα να έρθουμε εδώ και να ξεκινήσουμε κάτι δικό μας. 

Εγώ είδα ότι δεν υπήρχε μεγάλη τουριστική σύνδεση μεταξύ Ρουάντας και Ελλάδας τότε, και θέλησα να ενώσω τουριστικά τις δύο χώρες. Ήθελα όμως να διοργανώνω ταξίδια όπως μου αρέσει εμένα να ταξιδεύω, δηλαδή ανεξάρτητα, εκτός γκρουπ, στις δικές μου προτιμήσεις.

Έτσι ξεκίνησα δική μου εταιρεία και εργάζομαι ως travel advisor. Βοηθάω κόσμο να ταξιδέψει στην Αφρική με ασφάλεια και οργανωμένα μεν, στις δικές τους όμως ημερομηνίες και προτιμήσεις. Ανεξάρτητα.

Δεν είναι αυτό που σπούδασα, είναι όμως αυτό που πάντα αγαπούσα.

Έμαθα τη δουλειά στην πράξη! Αφού πρώτα ταξίδεψα εγώ, γνώρισα τους συνεργάτες μου, έμεινα στα ξενοδοχεία, έκανα τις δραστηριότητες. 

Μετά μπορούσα να φέρω κόσμο εδώ γνωρίζοντας καλά τις χώρες, ζώντας εδώ, with local knowledge.

Στην αρχή ξεκίνησα με Ρουάντα μόνο, και σιγά σιγά επεκτάθηκα. Τώρα διοργανώνω και Ουγκάντα, Μπουρούντι, Ζάμπια, Ζανζιβάρη και σύντομα Ναμίμπια. 

Πώς είναι η καθημερινή σου ζωή στην Ρουάντα σε σχέση με τη χώρα που μεγάλωσες;

Πολύ πιο ήρεμη και χαλαρή σε ρυθμούς σε σχέση με την Ελλάδα. Οι ρυθμοί ζωής εδώ είναι κάπως σαν να ζεις σε ελληνικό νησί το καλοκαίρι. Ο κόσμος δεν βιάζεται και όλα κινούνται αργά.

Επειδή έχω δική μου δουλειά, μπορώ να ρυθμίσω τις ώρες μου και έχω τη δυνατότητα να ξεκινήσω τη μέρα μου με καφέ και βιβλίο σε μια ρουαντέζικη καφετέρια. Είναι η καθημερινή μου συνήθεια πριν ξεκινήσουν οι υποχρεώσεις της ημέρας, και είμαι βαθιά ευγνώμων για αυτό.

Η μεγαλύτερη αλλαγή στην καθημερινότητα μου λοιπόν είναι η αλλαγή της δουλειάς μου. Στην Ελλάδα εργαζόμουν ως νοσηλεύτρια με βάρδιες και κυλιόμενο ωράριο. Εδώ ειμαι self employed με τα καλά και τα κακά που αυτό συνεπάγεται. 

Ποιες δυσκολίες ή εκπλήξεις έχεις αντιμετωπίσει προσαρμόζοντας τη ζωή σου σε αυτή τη νέα πραγματικότητα;

Η μεγαλύτερη δυσκολία για εμένα είναι η μεγάλη απόσταση από την Ελλάδα. Δεν μπορείς να πεταχτείς, δεν είναι ένα ταξίδι που μπορείς να το κάνεις πολλές φορές το χρόνο, και μου λείπει η οικογένειά μου στην Ελλάδα.

Άλλη μεγάλη δυσκολία είναι η έλλειψη προϊόντων. Η χώρα είναι μικρή, στην καρδιά της Αφρικής, χωρίς μεγάλη αγοραστική δύναμη, χωρίς λιμάνι.

Πολλά προϊόντα είναι δυσεύρετα και πολύ ακριβά.

Η έκπληξη όμως είναι ότι μπορείς να προσαρμοστείς παντού, να χτίσεις την καθημερινότητα σου και να περνάς όμορφα, ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου, σε χώρες τόσο μακριά από τη δική μας. 

Μπορείς να μας πεις λίγα πράγματα για τον λαό της χώρας;

Οι Ρουαντέζοι είναι άνθρωποι με βαριά ιστορία, πέρασαν μια γενοκτονία πολύ πρόσφατα, μια μαύρη σελίδα στην ιστορία τους. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη χώρα τους, και τα καταφέρνουν. 

Βαθιά ευγενικοί σαν λαός, ήρεμοι και αξιοπρεπείς με τρομερή συλλογική ευθύνη. Μια χώρα πεντακάθαρη, δεν πετάει κανείς σκουπίδια. Ένας βαθύς σεβασμός προς τη φύση και την άγρια ζωή. Τρομερά περήφανοι για τη χώρα τους. 

Φιλόξενοι ως προς τους ξένους, και τρομερά αργοί σε όλα, αργοί ρυθμοί, αργοί οδηγοί, αργοί στην εξυπηρέτηση. Εδώ δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά δεν υπάρχει και αγένεια, φωνές. 

Είναι ζεστός λαός γενικά, αν και λίγο συγκρατημένοι και λιτοί στις εκδηλώσεις τους.  

Εσύ ζεις εκεί μόνιμα και κανονίζεις επισκέψεις τουριστών με γορίλες. Υπάρχει ζήτηση από τον κόσμο;

Ζω μόνιμα στο Κιγκάλι και διοργανώνω τα πάντα σε σχέση με τον τουρισμό, γορίλες, σαφάρι, δραστηριότητες, πεζοπορίες, μετακινήσεις, διαμονές, ξεναγήσεις.

Η Ρουάντα είναι πολύ ανερχόμενος τουριστικός προορισμός στην Αφρική γενικά, αλλά και ειδικά το gorilla trekking είναι ιδιαίτερα περιζήτητο. Τα permits είναι περιορισμένα για να μην ενοχλούμε τα ζώα, και ειδικά σε περιόδους high season δεν βρίσκουμε κενά, είναι όλα κλεισμένα. 

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις όταν έρχεστε σε τόσο στενή επαφή με τα ζώα;

Δεν υπάρχουν προκλήσεις. Όλες οι δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με άγρια ζώα, γίνονται με σεβασμό προς την άγρια ζωή και είναι συγκλονιστικές εμπειρίες.

Πρόκληση από εκεί και έπειτα είναι να πας ξανά σε ζωολογικό κήπο. Αν δεις μια φορά στη ζωή σου τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον, είναι δύσκολο να πληρώσεις ξανά για να τα δεις εγκλωβισμένα. 

Πώς είναι οι γορίλες; Είναι φιλικοί; Υπήρξε κάποια στιγμή που φοβήθηκες για την ζωή σου ή την ζωή επισκεπτών;

Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και κανένας φόβος. Δεν υπήρξε ποτέ επικίνδυνη στιγμή για τον άνθρωπο. Οι γορίλες είναι πολύ ήρεμα και φιλικά ζώα. Μοιραζόμαστε μαζί τους το 98% του DNA μας. Είναι σαν να βλέπεις ανθρώπους να σε κοιτάνε στα μάτια. Τρομερά τρυφερή εμπειρία.

Έχουν ανθρώπινο βλέμμα, ανθρώπινες συμπεριφορές. Μωρά περίεργα που θέλουν να σου πιάσουν το παντελόνι. Παιδάκια που μαλώνουν μεταξύ τους. Μαμάδες που θηλάζουν. Μπαμπάδες που μαλώνουν τα μικρά. Παιδιά που ενοχλούν τον μπαμπά τους όταν κοιμάται.

Παρακολουθείς για μία ώρα μια οικογένεια. Φεύγεις συγκλονισμένος. 

Τι σου λέει ο κόσμος αφού ολοκληρώσουν την ξενάγηση με τους τουρίστες;

Δεν υπάρχει άνθρωπος που έκανε το gorilla trekking και δεν έφυγε εντυπωσιασμένος. Είναι συγκινητική εμπειρία. Είχα πελάτες που κατέβηκαν από το βουνό συγκινημένοι, με δάκρυα στα μάτια. 

Πώς βλέπεις τη σχέση ανθρώπου – γορίλα και ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις στους επισκέπτες;

Η σχέση γορίλα ανθρώπου βασίζεται στο σεβασμό από τον άνθρωπο προς τα ζώα. Η συνάντηση γίνεται με απόλυτο σεβασμό προς τα μεγάλα αυτά θηλαστικά, τα βλέπουμε από απόσταση, με μάσκες, με ηρεμία, χωρίς να διαταράσσουμε το περιβάλλον τους.

Το μήνυμα που θέλω να περάσω στους επισκέπτες είναι ότι οι γορίλες δεν είναι αξιοθέατο, είναι ευφυή, κοινωνικά όντα. Κάθε επίσκεψη είναι μια εμπειρία άγριας ζωής σε φυσικό περιβάλλον, και στηρίζει τα ζώα, τα δάση, την κοινότητα. Δεν θα έπρεπε να κρατούνται φυλακισμένα σε ζωολογικούς κήπους, αλλά να τα βλέπουμε έτσι ελεύθερα στη φύση, με σεβασμό.

Υπάρχουν στερεότυπα για την Αφρική που κατάλαβες πως δεν ισχύουν ζώντας εκεί;

Πολλά. Έχουμε στη δύση ένα συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την Αφρική. Για τη Δύση η Αφρική είναι ένα ενιαίο πράγμα, φτώχεια και εγκληματικότητα.

Στην πραγματικότητα είναι 54 διαφορετικές χώρες, με δική τους κουλτούρα, πολλές φυλές και γλώσσες, πανέμορφη φύση και άπειρα πράγματα να δεις και να κάνεις. Εγώ για παράδειγμα ζω σε μια χώρα από τις ασφαλέστερες και πιο καθαρές του κόσμου, και σε πολλά πράγματα πολύ πιο μπροστά από την Ελλάδα, πχ σε θέματα ισότητας φύλων.  

Αυτό δεν το περιμένει κάποιος όταν ακούει για τη Ρουάντα.

Ζώντας εδώ έχω αναθεωρήσει πολλά από τα στερεότυπα που είχα στο μυαλό μου, και πολλές από τις απόψεις που είχα δημιουργήσει ακούγοντας για την Αφρική.

Θα ήθελα στο μέλλον όταν ακούμε “Αφρική” να μην μας έρχεται πρώτη στο μυαλό η εικόνα με τα φτωχά, πεινασμένα παιδάκια. Είναι πολλά περισσότερα από αυτό, αυτή η Ήπειρος.

Ποιο είναι το πιο ιδιαίτερο πράγμα που έμαθες για τους γορίλες;

Το πιο ιδιαίτερο πράγμα που έμαθα για τους γορίλες είναι πόσο ανθρώπινοι είναι στον τρόπο που λειτουργούν ως οικογένεια. Έχουν ισχυρούς δεσμούς, σαφή ιεραρχία, τρυφερότητα προς τα μικρά και έναν εντυπωσιακό τρόπο επικοινωνίας χωρίς λόγια.

Έχουν τρομερά ανθρώπινο βλέμμα και συμπεριφορές, είναι σαν να βλέπεις μια οικογένεια ανθρώπων.