Νικόλας Δημητρόπουλος: «Ναι, είναι δύσκολο το να κάνεις σινεμά σήμερα, αλλά δεν θα το βάλουμε κάτω»

Μετά τη δυνατή φόρτιση που άφησε το «Καλάβρυτα 1943», ο σκηνοθέτης Νικόλας Δημητρόπουλος επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με μια ταινία απλή, ανθρώπινη, χειροποίητη που στρέφει το βλέμμα στη σύγχρονη γυναίκα και στα διλήμματα της καθημερινής ζωής. Το «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» αποτελεί μια γλυκόπικρη ανθρώπινη ιστορία, με επίκεντρο τη Μαρία, μια γυναίκα λίγο πριν τα 40, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με μια απρόσμενη εγκυμοσύνη και τις αποφάσεις που αυτή φέρνει μαζί της.

Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αυτές τις μέρες βγαίνει σε διανομή στον κινηματογράφο Βακούρα ενώ ο ίδιος ο σκηνοθέτης θα παρευρεθεί στις προβολές έχοντας μια άμεση επαφή με το κοινό.

Για τη δημιουργία και τα μηνύματα της ταινίας, ο Νικόλας Δημητρόπουλος μίλησε αναλυτικά στην Parallaxi. 

Ποιος είναι ο στόχος της ταινίας και αν αισθάνεσαι ότι έχει επιτευχθεί ;

Δεν μπορώ να πω ότι μια μέρα ξύπνησα και είπα “θέλω να κάνω μια ταινία με αυτόν τον στόχο” και μετά ξεκίνησα να τη γράφω. Συνήθως μια ταινία γεννιέται από πολλά πράγματα μαζί. Από μια ιστορία που σε κεντρίζει, από ένα συναίσθημα ή από κάτι που συζήτησες με έναν φίλο χθες βράδυ.

Ήθελα να φτιάξω μια ελληνική ταινία που, ενώ λέει κάτι βαθύτερο, να είναι ταυτόχρονα ανθρώπινη και με μια feelgood αίσθηση. Πάντα πίστευα ότι η ελευθερία του να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, ανεξάρτητα από το βλέμμα των άλλων, είναι κάτι πολύ σημαντικό, αλλά δεν ήθελα να το κάνω μανιφέστο. Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε μια ταινία κοντά στις ζωές που ζούμε, με θυμό, αγάπη, γέλια και στιγμές ησυχίας, και νομίζω ότι το καταφέραμε. Και λέω “καταφέραμε”, γιατί το σινεμά είναι πάντα μια συλλογική δουλειά.

Η ηρωίδα σας όπως και η αδερφή της είναι εκπρόσωποι μιας γενιάς που μεγάλωσε έχοντας τα πάντα αλλά στην πορεία λόγω της δεκαετούς κρίσης τα έχασε όλα και προσπάθησε να ανασυνθέσει τις προτεραιότητές της. Αυτό ισχύει και στην ταινία;

Νομίζω πως, είτε το θέλεις είτε όχι, η κρίση υπάρχει μέσα στους ανθρώπους της γενιάς μας. Ειδικά όταν γράφεις παρατηρώντας ανθρώπους γύρω σου. Μια φίλη είχε κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση για την ταινία: ότι η Έλενα μοιάζει να μένει ακόμα στο σπίτι της μητέρας της, ενώ τη Μαρία τη βλέπουμε στο εξοχικό και ξέρουμε ότι νοικιάζει κάποια δωμάτια σε ένα νησί, που μπορεί και να τα κληρονόμησε. Κάπως κανένας χώρος δεν μοιάζει πραγματικά δικός τους· εννοώ ένας χώρος που να τον δημιούργησαν οι ίδιες ως ενήλικες.

Δεν προσπάθησα συνειδητά να κάνω μια “ταινία για την κρίση”, αλλά οι χαρακτήρες σίγουρα κουβαλάνε κάτι από αυτό το βίωμα. Και δεν ξέρω αν “τα είχαν όλα”, αλλά σίγουρα έχασαν πολλά. Ίσως γι’ αυτό όλη η ταινία είναι και μια προσπάθεια να ξαναβρούν τι έχει πραγματικά αξία για εκείνες.

Σας δυσκόλεψε ως άνδρα το να εστιάσετε στη γυναικεία ευαισθησία ή πιστεύετε ότι μερικά πράγματα είναι κοινά για όλους και όλες;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα που είναι κοινά για όλους, αλλά υπάρχουν και εμπειρίες που δεν μπορείς να καταλάβεις ολοκληρωτικά αν δεν τις έχεις ζήσει. Οπότε ναι, υπήρχε μια ανησυχία από τη στιγμή που η ταινία αγγίζει ζητήματα βαθιά συνδεδεμένα με τη γυναικεία εμπειρία και εγώ είμαι άντρας.

Αυτό που προσπάθησα να κάνω ήταν να προσεγγίσω τους χαρακτήρες με ειλικρίνεια και σεβασμό, χωρίς να θεωρήσω ότι “ξέρω”. Η Μαρία Αποστολακέα και η Νικολέτα Κοντούλη έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαδικασία του σεναρίου και υπήρχε ένας πραγματικός διάλογος γύρω από τους χαρακτήρες. Είχαμε επίσης ένα κατά κύριο λόγο γυναικείο συνεργείο, κάτι αρκετά σπάνιο στον κινηματογράφο, και αυτό επηρέασε πολύ θετικά την ατμόσφαιρα της ταινίας και τον τρόπο που δουλέψαμε.

Τι σημαίνει σήμερα η αυτοδιάθεση ενός ατόμου στον έρωτα, στην εγκυμοσύνη, στη φιλία, στην επαφή; Παίζουν ρόλο τα στερεότυπα και η κοινωνική εικόνα;

Πιστεύω ότι τα στερεότυπα και ο τρόπος που τα εσωτερικεύουμε πάντα θα επηρεάζουν τους ανθρώπους. Και καμιά φορά νομίζουμε ότι έχουμε προχωρήσει αρκετά, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.

Ζούμε σε μια περίοδο όπου, από τη μία, πολλοί άνθρωποι προσπαθούν πιο ελεύθερα να καταλάβουν ποιοι είναι και να ζήσουν έξω από παλιούς κοινωνικούς ρόλους, αλλά από την άλλη βλέπουμε και ένα έντονο backlash απέναντι σε αυτό. Υπάρχει μια συντηρητική στροφή διεθνώς, όλη αυτή η συζήτηση γύρω από το “woke agenda”, ο Τραμπ, η ακροδεξιά, και γενικότερα ένας φόβος απέναντι σε οτιδήποτε θεωρείται διαφορετικό ή αμφισβητεί μια πιο παραδοσιακή εικόνα των πραγμάτων.

Για μένα η αυτοδιάθεση σημαίνει να μπορεί ένας άνθρωπος να παίρνει αποφάσεις για τη ζωή, το σώμα και τις σχέσεις του χωρίς φόβο ή ενοχή. Και ίσως το σημαντικότερο σήμερα είναι να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον λίγο περισσότερο, αντί να κρίνουμε τόσο εύκολα.

Με δεδομένο ότι το «Μη γελάτε..» είναι μια ταινία πιο χειροποίητη σε σχέση με τα «Καλάβρυτα»: α) ήταν συνειδητή απόφαση να είναι πιο χειροποίητη και β) πόσο δύσκολο είναι το να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα σήμερα;

Ήταν συνειδητή απόφαση να φτιάξω μια πιο χειροποίητη και προσωπική ταινία. Τα Καλάβρυτα ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, που δεν θα την άλλαζα με τίποτα, αλλά μου άρεσε πολύ η ιδέα να επιστρέψω σε κάτι πιο μικρό και άμεσο, με λίγες τοποθεσίες και μικρότερο συνεργείο. Νιώθω ότι υπάρχει περισσότερο ο εαυτός μου σε αυτή την ταινία απ’ ό,τι σε οτιδήποτε άλλο έχω κάνει μέχρι τώρα.

Το να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα σήμερα και να προσπαθείς να ζήσεις από αυτό είναι στα όρια του ανέκδοτου. Πολύ λίγες ταινίες χρηματοδοτούνται κάθε χρόνο και πολλές φορές αναρωτιέσαι με ποια κριτήρια κάποιες προχωρούν και άλλες όχι. Υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια για τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν κάτι πιο προσωπικό ή πιο ανεξάρτητο σινεμά, ή τουλάχιστον κάτι έξω από τις φεστιβαλικές τάσεις, και νομίζω ότι αυτό επηρεάζει συνολικά το τι είδους ταινίες μπορούν τελικά να υπάρξουν.

Και αν θέλουμε να το πάμε παρακάτω, ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι μόνο να καταφέρεις να φτιάξεις μια ταινία, αλλά να πείσεις τον κόσμο να βγει από το σπίτι και να τη δει σε μια αίθουσα. Οι πλατφόρμες έχουν αλλάξει τελείως τη σχέση μας με το σινεμά, ενώ συχνά υπάρχει και μια δυσπιστία απέναντι στον ελληνικό κινηματογράφο. Νομίζω πως χρειάζεται μια συνολική προσπάθεια, τόσο σε σχέση με τη διανομή και τη στήριξη των αιθουσών όσο και με τη στήριξη των ίδιων των ελληνικών ταινιών. Αλλά χρειάζεται προσπάθεια και από την πλευρά των δημιουργών. Οπότε ναι, είναι δύσκολο, αλλά δεν θα το βάλουμε κάτω.

Info: Η ταινία «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» προβάλλεται στον κινηματογράφο Βακούρα την Παρασκευή 29 και το Σάββατο 30 Μάϊου στις 21.30. Στις προβολές θα υπάρχει ανοιχτή συζήτηση των θεατών με τον σκηνοθέτη Νικόλα Δημητρόπουλο. Πρωταγωνιστούν : Μαρία Αποστολακέα, Ακύλλας Καραζήσης, Μαντώ Γιαννίκου, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Μελίνα Πολυζώνη, Μαρία Καλιμάνη, Μαρίνα Σιώτου, Ανδρέας Κοντόπουλος, Ιωάννα Μπακαλάκου, Χάρης Καρύδης και άλλοι. Η ταινία θα προβληθεί επίσης σε Πάτρα, Λάρισα, Κόρινθο και άλλες πόλεις