Ο Tso θέλει να είναι για τα νέα παιδιά ο queer καλλιτέχνης, που δεν υπήρχε κάποτε για τον ίδιο

Η μουσική του μελωδική και λυρική. Η εμφάνισή του εκκεντρική και ανατρεπτική, έξω από κάθε κουτί. Ο Tso ξεχωρίζει στη μουσική σκηνή της Ελλάδας και με τον queer pop ήχο του, καταφέρνει να εκφράσει κάθε πτυχή του εαυτού του και να μετατρέψει τα τραύματά του σε τέχνη.

Το ταξίδι του έχει κάνει στάσεις σε πολλά μέρη – από το Κορωπί της Αττικής, στη Θεσσαλονίκη και στο σκοτεινό Βερολίνο, η πορεία αυτή τον διαμόρφωσε τόσο ως καλλιτέχνη αλλά και ως άνθρωπο.

O Τso μιλά στην Parallaxi για την καλλιτεχνική πορεία του, τον νέο του δίσκο «KINI YI», τις συνεργασίες του με Τάμτα και Μαρίνα Σάττι, τις δυσκολίες της επιβίωσης ενός ανερχόμενου καλλιτέχνη στην Ελλάδα αλλά και την queer ταυτότητά του στη μουσική σκηνή.

Από μικρός ασχολούνταν με την τέχνη ως διέξοδο από την πραγματικότητα. Κάπως έτσι μπήκε και μουσική στη ζωή του Tso:

«Όταν ήμουν παιδί ζωγράφιζα πολύ. Πάντα έβρισκα έναν τρόπο να ζω έξω από τη δική μου πραγματικότητα και γι’ αυτό κατέφευγα στην τέχνη. Ύστερα άρχισα να γράφω τραγούδια σε πολύ μικρή ηλικία, αλλά δεν τα έπαιρνα ποτέ στα σοβαρά. Στα 18 μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη για σπουδές. Εκεί ήρθα σε επαφή με περισσότερους καλλιτέχνες και μου δόθηκαν ευκαιρίες να δω τη μουσική πιο σοβαρά. Ίσως επειδή είχα δίπλα μου ανθρώπους που πίστευαν σε μένα». 

Από το να γράφει τραγούδια στο δωμάτιό του και στη συνέχεια να κυκλοφορεί κάποια DIY, ποστάροντάς τα στο Facebook, η επαγγελματική στροφή με τη μουσική, «απλά προέκυψε και την ακολούθησε», όπως λέει ο ίδιος:

«Μέσα από το Facebook με βρήκε ο μέχρι τώρα παραγωγός μου, TEO.x3. Επικοινώνησε μαζί μου γιατί πίστευε σε μένα και στο ταλέντο μου. Αρχίσαμε να κάνουμε πολλά demos για το πρώτο μου EP, το 3598. Ένα από αυτά ήταν το Stena Kleista, που το απορρίψαμε για μένα και στη συνέχεια το πήρε η Τάμτα, επειδή της άρεσε και της ταίριαζε περισσότερο.

Το ένα έφερε το άλλο και κάπως έτσι, εν τέλει, κατέληξα να έχω δισκογραφικό συμβόλαιο». 

Οι επιρροές του προέρχονται από καλλιτέχνες της pop σκηνής, το Βερολίνο, στο οποίο έζησε για μερικά χρόνια της ζωής του – και όχι μόνο: 

«Μεγαλώνοντας, σίγουρα άκουγα η Lady Gaga και η Lana Del Rey. Στα τελευταία χρόνια της εφηβείας μου, μου άρεσε να ακούω Λένα Πλάτωνος και Σαβίνα Γιαννάτου. Στο πανεπιστήμιο ανακάλυψα την ηλεκτρονική μουσική και επειδή ήμουν πολύ του πάρτι, άρχισα να ακούω techno.

Όταν μετακόμισα στο Βερολίνο άρχισε να μου λείπει η ελληνική μουσική και γι’ αυτό ξεκίνησα να την εξερευνώ. Άκουγα πολύ Μαρίκα Παπαγκίκα και εκκλησιαστικούς ύμνους. Εκτιμώ και εμπνέομαι από οποιονδήποτε καλλιτέχνη είναι πιστός στο artistry του. Θαυμάζω ακόμη και λαϊκούς τραγουδιστές που είναι καλοί και πιστοί στο είδος του». 

Από το Κορωπί της Αττικής, ο Tso μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, για να ζήσει τη φοιτητική ζωή μέσα από την Καλών Τεχνών, στο τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Στη Θεσσαλονίκη άρχισε να βρίσκει τον πραγματικό εαυτό του και μέχρι και σήμερα, ένα κομμάτι του ανήκει ακόμα εδώ: 

«Ήθελα να ζήσω μακριά από το σπίτι μου και να νιώσω μια ανεξαρτησία. Νομίζω ότι έμμεσα έψαχνα τον εαυτό μου και, από τη στιγμή που μετακόμισα, άρχισα να τον βρίσκω. Γνώρισα πολλά άτομα, απελευθερώθηκα σεξουαλικά, πειραματίστηκα με την εμφάνισή μου, πάρταρα πολύ και γενικά έστρωσα τον δρόμο για να γίνω αυτό που είμαι σήμερα». 

«Η Θεσσαλονίκη μου άρεσε πολύ για τα έξι χρόνια που σπούδαζα εκεί. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι είναι πιο δεκτικοί από τους Αθηναίους και σπάνια ένιωθα κίνδυνο όταν κυκλοφορούσα έξω. Προφανώς, θεωρώ πως στην Αθήνα υπάρχουν περισσότερες εργασιακές ευκαιρίες για αυτό που κάνω, γιατί είναι πιο ευνοημένη από πλευράς πολιτιστικών δρώμενων. Θα έλεγα πως η Αθήνα είναι multiculti, ενώ η Θεσσαλονίκη είναι πιο Βαλκάνια. I love both. Και είμαι και τα δύο», καταλήγει ο ίδιος.

Στη συνέχεια, το Βερολίνο μπήκε στη ζωή του, όπου εκεί διαμορφώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της καλλιτεχνικής του πορείας: 

«Κατανάλωσα πολλή πληροφορία. Εμπνεύστηκα από όλους τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνυπήρξα. Κράτησα το θάρρος της έκθεσης: το ότι κανείς δεν ντρεπόταν να παρουσιάσει το υλικό του, γιατί έτσι είναι η τέχνη. Θέλει γερό στομάχι και εγώ τότε δεν το διέθετα». 

«Στο Βερολίνο πέρασα δύσκολα», συμπληρώνει ο ίδιος: «Ήμουν μόνος μου, χωρίς διάθεση να κοινωνικοποιηθώ. Μου έλειπαν οι φίλοι μου, ο ελληνικός καιρός, η σεροτονίνη. Όμως αυτό με οδήγησε στο να γράψω τρία τραγούδια από το νέο μου album: KINI YI, XENITIA και ANASTASI. Το XENITIA αναφέρεται κυριολεκτικά στη διαμονή μου στο Βερολίνο – στο να περιμένω το τρένο το πρωί για να πάω στη δουλειά και να νιώθω ότι δεν ανήκω εκεί που είμαι. Εκεί δημιουργούσα με το σκεπτικό να κάνω κάτι που θα κάνει το ελληνικό να ακούγεται international». 

Η Τάμτα, η Μαρίνα Σάττι, η Demy, η Γιάννα Τερζή, ο Νικόλας Ραπτάκης είναι μερικοί από τους καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί ο Tso. Ο ίδιος ομολογεί ότι ένιωσε επαγγελματίας για πρώτη φορά στη ζωή του, όταν συνεργάστηκε με την Τάμτα:

«Αφού ηχογράφησε το Stena Kleista, πήρα την πρωτοβουλία να γράψω κι άλλα τραγούδια για εκείνη, χωρίς να μου το ζητήσει κάποιος. Και πέτυχε. Με προσέλαβαν. Χάρηκα πολύ, γιατί ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου επαγγελματίας. Αγαπώ πολύ την Τάμτα. Νιώθω ότι με στηρίζει απίστευτα και με υπολογίζει όταν συνυπάρχουμε καλλιτεχνικά, και αυτό με συγκινεί πάρα πολύ». 

Τη συνεργασία με την Μαρίνα Σάττι την κυνήγησε ο Tso, όταν η καλλιτέχνης έψαχνε ακόμα τραγούδι για τη Eurovision και αυτός βρισκόταν στο Βερολίνο:

«Με δική μου πρωτοβουλία, της έστειλα demos όταν έψαχνε τραγούδι για τη Eurovision. Δεν περίμενα ότι θα απαντήσει, αλλά ξύπνησα ένα πρωί στο Βερολίνο και είδα ένα mail από εκείνη, που μου ζητούσε να έρθουμε σε επικοινωνία. Κυριολεκτικά άρχισα να ουρλιάζω και να τρέχω μέσα στο σπίτι, γιατί τη θαύμαζα πολύ και το YENNA ήταν ένα από τα αγαπημένα μου albums τότε.

Μετά τη Eurovision συνεχίσαμε να δουλεύουμε για τα επόμενα albums της. Μου είχε προτείνει να έχω featuring στο MIXTAPE, αλλά πίστευα ότι θα ήταν λάθος κίνηση καλλιτεχνικά για εμένα, γιατί δεν είχα κυκλοφορήσει τραγούδια τέτοιου στυλ τότε. Τελικά, το μεγάλο λάθος ήταν ότι δεν μπήκα ως featuring στο κομμάτι.

Αργότερα, όταν φτιάχναμε το POP (all the voices in my head), μου πρότεινε να πω εγώ το κομμάτι που τελικά κυκλοφορήσαμε και ως FASHION KILLAH. Το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Μετά της ζήτησα να μπει κι εκείνη στο album μου και να κάνουμε το IPNOS, για να δείξω κι εγώ λίγο περισσότερο versatility μετά το πολύ commercial. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία». 

Στην κοινή του πορεία με την Μαρίνα Σάττι, πρώτα γράφτηκε το IPNOS και μετά το FASHION KILLAH (POP) – το οποίο αποτέλεσε μία (ευχάριστη) εξαίρεση για τον Tso: 

«Πάντα έτεινα προς τα πιο μελωδικά και φοβόμουν τα εμπορικά, γιατί δεν είχα συστηθεί ακόμη στον κόσμο και δεν ήθελα να είμαι αναλώσιμος καλλιτεχνικά. Το POP ήταν η εξαίρεση στον κανόνα μου – και ευτυχώς που συνέβη. Άλλαξε λίγο το mindset μου και πλέον δεν φοβάμαι να εκτεθώ στο ευρύ κοινό με πιο ανάλαφρο ήχο. Ίσα-ίσα, το απόλαυσα πάρα πολύ που ο κόσμος vibe-αρε και το στήριξε τόσο έντονα ως κομμάτι. Το POP ήταν μία στιγμή που και οι δύο απλά περνούσαμε unapologetically καλά με έναν goofy τρόπο. Με το IPNOS δείξαμε την ευαισθησία μας και συνομιλήσαμε καλλιτεχνικά». 

Ο νέος του δίσκος, το «KINI YI» είναι η ιστορία του, από την παιδική του ηλικία μέχρι σήμερα, όπως λέει ο ίδιος: 

«Καλλιτεχνικά, θα τον χαρακτήριζα ως έναν songwriter δίσκο, γιατί πρωτεύοντα ρόλο παίζουν οι στίχοι. Ηχητικά, προσπάθησα να κάνω έναν 100% Tso δίσκο, για να δείξω στο κοινό την ταυτότητά μου.

Είναι ένα ταξίδι από το σκοτάδι στο φως, από τον πεσιμισμό στην αισιοδοξία. Μιλάει για το sexual assault, τον πόλεμο, την ξενιτιά, τη μοναξιά, την κατάθλιψη, αλλά και για τη φήμη, την έκθεση και το πώς ξεπερνάς το τραύμα σου και έρχεσαι σε συμφιλίωση με τον εαυτό σου.

Θα ήθελα ο κόσμος να αφιερώσει τριάντα λεπτά και να τον ακούσει με προσοχή, από την αρχή μέχρι το τέλος, για να καταλάβει ποιος είμαι και τι έχω να πω». 

To εξώφυλλο του νέου του άλμπουμ, σου κόβει την ανάσα και καταφέρνει να απεικονίσει το «ΚΙΝΙ ΥΙ», από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ο pop star μαυροντυμένος Tso κρατάει τον εαυτό του, τον Αναστάση, στην αγκαλιά του, γυμνό, σαν κενό καμβά. 

«Ήταν δική μου ιδέα, που υλοποιήθηκε από τη φωτογράφο Μαρία Κουτρουμπή, την οποία εκτιμώ πολύ. Απεικονίζει εμένα να κρατάω εμένα. Όταν έφτιαχνα το album, είχα μέσα περισσότερα «εμπορικά» κομμάτια, τα οποία εντέλει επέλεξα να μη συμπεριλάβω στο project, γιατί δεν ήθελα έναν δίσκο χωρίς ηχητική συνέχεια.

Με το σκεπτικό «μισά πειραματικά τραγούδια, μισά εμπορικά», δημιουργήσαμε αυτό το εξώφυλλο, μέσα από το οποίο ήθελα να δείξω τη δυαδικότητα της τέχνης μου. Συμπεριέλαβα το ZOMETSO και το KITANAMI στο album, οπότε και χωρίς τα παραπάνω εμπορικά κομμάτια θεωρώ ότι το εξώφυλλο αντικατοπτρίζει τον ήχο του δίσκου.

Ο pop star Tso είναι ντυμένος στα μαύρα, με κουκούλα και φαρδιά ρούχα, σαν homage στην ενδυμασία των ορθόδοξων παπάδων με τα ράσα. Άλλωστε, και η πόζα είναι εμπνευσμένη από τη La Pietà του Μιχαήλ Αγγέλου. Ήθελα όλο αυτό το βαρύγδουπο concept να τοποθετηθεί σε κάτι πολύ αστικό και αθηναϊκό, οπότε επιλέξαμε με τη Μαρία ως background το παζάρι του Ελαιώνα. Το θρησκευτικό στοιχείο δεν επιλέχθηκε για να προκαλέσει. Αν ακούσει κάποιος τον δίσκο, θα καταλάβει πόσο επηρεασμένος είμαι από την εκκλησία. Γενικά, ήθελα το εξώφυλλο να είναι κινηματογραφικό και το album να αφηγείται την ιστορία που απεικονίζεται σε αυτό». 

Το ιδανικό μέρος για να ακούσει κάποιος το KINI YI κατά τη γνώμη του, είναι οπουδήποτε νιώθει ασφαλής: «Είτε αυτό είναι το υπνοδωμάτιό του, είτε η θάλασσα, είτε το λεωφορείο. Είναι ένας προσωπικός δίσκος και πιστεύω ότι η ακρόασή του πρέπει να είναι μια προσωπική υπόθεση — ένας διάλογος ανάμεσα σε εμένα και τον ακροατή». 

Αν έπρεπε να διαλέξει ένα αγαπημένο του κομμάτι, αυτό θα ήταν το KINI YI: «Κάθε μέρα έχω διαφορετικό αγαπημένο κομμάτι. Το KINI YI είναι πολύ προσωπικό και λατρεύω να το ερμηνεύω live. Το θεωρώ επίσης πολύ ενδεικτικό κομμάτι για ολόκληρο το project». 

Η επιβίωση στην Ελλάδα ως νέος ανερχόμενος καλλιτέχνης στη μουσική είναι δύσκολη, όπως εξηγεί ο ίδιος: 

«Από τη μία έγραψε για μένα το Dazed, από την άλλη ο κόσμος στην Ελλάδα με ξέρει κυρίως ως meme από τα MADWALK. Θα μιλήσω για τη δική μου εμπειρία. Δεν είμαι ένας κλασικός καλλιτέχνης που βαδίζει μια πεπατημένη πορεία. Κάνω κάτι καινούργιο για τα ελληνικά δεδομένα, κάτι που θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει «δυσκολοχώνευτο».

«Νιώθω ότι πρέπει συνεχώς να πείθω το κοινό πως είμαι καλός, παρά τα όσα έχω ήδη καταφέρει»

«Δεν αδικώ τον κόσμο, γιατί δεν υπάρχουν αντίστοιχα ακούσματα για να καταλάβουν άμεσα αυτό που κάνω. Η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα είναι πολύ σκληρή για να επιβιώσεις ως νέος καλλιτέχνης – και ειδικά αν δεν είσαι εμπορικός.

Στη διεθνή σκηνή, αν ήσουν πρωτοεμφανιζόμενος και εμφανιζόσουν, για παράδειγμα, στα Grammy, θα επένδυαν σε εσένα, γιατί θα σε έβλεπαν ως το μέλλον και θα σε χρειάζονταν επιχειρηματικά. Στην Ελλάδα, ένας νέος καλλιτέχνης είναι σχεδόν πάντα υποδεέστερος του παλιού. Οι παλιοί καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται σαν «άγιοι», έχουν περισσότερα προνόμια και διαφορετική μεταχείριση από έναν καινούργιο»

«Θέλει πολύ θράσος και νεύρο για να επιβιώσεις σε αυτόν τον χώρο», καταλήγει ο Tso: 

«Οικονομικά μιλώντας τώρα, πάντα από την προσωπική μου εμπειρία, δεν βγαίνουν λεφτά αν δεν έχεις χιτ και αν δεν είσαι independent. Εγώ ζορίζομαι πολύ, σε σημείο να αναζητώ day job. Είναι στενάχωρο. Ως στιχουργός έχω τραγούδια με δέκα εκατομμύρια streams και παρ’ όλα αυτά δυσκολεύομαι να βιοποριστώ». 

Τα κοινωνικά μηνύματα που θέλει να περάσει ο ίδιος μέσα από τη μουσική του αλλάζουν, ανάλογα πάντα με την εποχή. Στο επίκεντρο αυτή τη στιγμή για τον Τso, βρίσκονται ο πόλεμος, ο καπιταλισμός και κάθε μορφής εκμετάλλευση: «Θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι διανοούμενα άτομα και να προωθούν μηνύματα που ενώνουν τον κόσμο μέσα από την αγάπη». 

Ως open queer καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2026, ο Tso νιώθει την ανάγκη να είναι για τα νέα παιδιά, αυτός που δεν υπήρχε για τον ίδιο όταν μεγάλωνε: 

«Θέλω να με βλέπουν και να ταυτίζονται, να νιώθουν ότι υπάρχει representation του εαυτού τους στη μουσική βιομηχανία.

Δεν νιώθω κανένα κοινωνικό βάρος σχετικά με το τι θα πω, γιατί με ξέρω και είμαι αληθινός. Οπότε αυτό που είναι να πω, απλώς το λέω. Το gay και το queer μπορεί να με κάνουν στόχο – οκ. Όπως είχε πει και η Lady Gaga: «Δεν μπορούν να με τρομάξουν, αν τους τρομάξω πρώτα εγώ».