«Πρόσωπα…αλλιώς»: Γρηγόρης Γκουντέλιας

(Κονσταντίν Στανισλάβσκι (1863-1938) Σκηνοθέτης, ηθοποιός και θεωρητικός του θεάτρου. Σύμφωνα με τη μέθοδο Στανισλάβσκι, τα βασικότερα ερωτήματα που πρέπει ο κάθε χαρακτήρας να μπορεί να απαντήσει ώστε να θεωρείται ολοκληρωμένος και αληθινός, είναι: Ποιος είμαι, που είμαι, τι κάνω, τι θέλω και το μαγικό Εάν που ορίζει μια φανταστική συνθήκη). 

– Ποιος είσαι;

Είμαι ζωγράφος. Σπούδασα Καλές Τέχνες στη Γαλλία, αλλά η εκπαίδευσή μου ξεκίνησε πολύ πριν, μέσα από την λογοτεχνία, την ιστορία και τη μουσική. Με διαμόρφωσε το σκοτάδι του Poe, το φως του Rembrandt, η πειθαρχία του Hitchcock, ο σουρεαλισμός του Lynch, η πρόζα του Τσιφόρου, η ειρωνεία των Monty Python, η ωμή ενέργεια των Ramones, η μελαγχολία του Rory Gallagher, η τραγικότητα του Dostoevsky και το χιούμορ του Douglas Adams. Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι οι εικόνες κουβαλούν μνήμη. Ότι η ζωγραφική μπορεί να λειτουργήσει όχι για να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά για να τον περιπλέξει. Με ενδιαφέρει η λεπτομέρεια που περνά απαρατήρητη, το βλέμμα πριν από την πράξη, η στιγμή λίγο πριν ή λίγο μετά το γεγονός. Με απασχολεί η έννοια του «ενδιάμεσου»: ανάμεσα στο ορατό και το υπαινικτικό, στο παρελθόν και το παρόν, στο πραγματικό και το φανταστικό.

– Που είσαι;

Είμαι στο ατελιέ μου, ανάμεσα σε καβαλέτα, πινέλα, καμβάδες και χρώματα. Θα με βρεις όμως και αλλού: να περιπλανιέμαι στους κόσμους του Huxley και του Asimov, να συνομιλώ με τους ανθρώπους του Edward Hopper και του Roy Lichtenstein, να πίνω με τον Humphrey Bogart και τον Raymond Chandler στο Café Américain και να εξερευνώ την ιστορία με τον Corto Maltese. Βρίσκομαι πάντα κάπου ανάμεσα.

– Τι κάνεις;

Δημιουργώ. Παρατηρώ ασήμαντες λεπτομέρειες που μοιάζουν γνώριμες αλλά δεν εξηγούνται. Χρησιμοποιώ τη ζωγραφική ως αφηγηματικό μέσο για να δημιουργήσω εικόνες που υπαινίσσονται ιστορίες χωρίς να τις ολοκληρώνουν. Διερευνώ τη λεπτομέρεια ως φορέα έντασης και νοήματος. Το έργο μου κινείται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φαντασιακό, διατηρώντας ανοιχτή την ερμηνεία. Η ζωγραφική είναι ο τρόπος μου να οργανώνω το χάος.

– Τι θέλεις;

Θέλω η τέχνη να παραμένει χώρος ελευθερίας. Θέλω να πιστεύω ότι η φαντασία δεν είναι απόδραση αλλά εργαλείο κατανόησης. Να συνεχίσω να δημιουργώ χωρίς να χάνω την παιδική περιέργεια, τη νοσταλγία και την ακεραιότητα της διαδικασίας. Θέλω το έργο μου να συνομιλεί με έννοιες όπως η μνήμη, η αμφιβολία και η ανάγκη για νόημα μέσα σε έναν αβέβαιο κόσμο. Θέλω να συνεχίσω να δημιουργώ χωρίς να εξημερώνω το σκοτάδι, χωρίς να φοβάμαι την τρέλα, χωρίς να χάνω την αισιοδοξία.

Εάν… Θα…

Εάν η Τέχνη διατηρηθεί στο χώρο του υπαινικτικού, του αμφίσημου και του ανολοκλήρωτου, τότε παραμένει ζωντανή, παραμένει ως τόπος ενεργοποίησης του συλλογικού ασυνείδητου, ως χώρος στοχασμού και κριτικής σκέψης.

Selfie:

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και σπούδασα Καλές Τέχνες. Έχω ενεργή παρουσία σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σημαντικοί σταθμοί της πορείας μου υπήρξαν η πρώτη Biennale της Θεσσαλονίκης και η Biennale του Milanovac, όπου τιμήθηκα με το πρώτο βραβείο. Για αρκετά χρόνια δίδαξα σε ενήλικους και παιδιά στο εργαστήριο μου. Αυτή την εποχή εργάζομαι σε προσωπικά project που τοποθετούνται σε πολλαπλά πεδία έκφρασης.

https://www.facebook.com/goudelias