Σταμάτα κι άκου: Οι ΑΡΤΑΣΑΛΤΑ ροκάρουν την πόλη
Η στήλη της Parallaxi σας συστήνει τους μουσικούς του δρόμου της πόλης!
Μία παρέα τεσσάρων φίλων ροκάρει την πόλη, παίζοντας μουσική σε κάθε γωνιά της.
Από τον Λευκό Πύργο, μέχρι τη Ναβαρίνου και την Αριστοτέλους, οι ΑΡΤΑΣΑΛΤΑ χρωματίζουν με τις φωνές και τις κιθάρες τους την Θεσσαλονίκη και συστήνουν (ξανά) τη ροκ μουσική στη νέα γενιά.
Η μπάντα με ελληνικό ροκ και έντεχνο ήχο, απαρτίζεται από τον Μάριο στη φωνή και την ακουστική κιθάρα, τον Σπύρο στην ηλεκτρική κιθάρα, τον Δημήτρη στο μπάσο και τον Τρύφωνα στα τύμπανα και τα κρουστά.
Ο Μάριος ήταν ο «επαναστάτης» της οικογένειάς του από μικρή ηλικία, ήθελε να κάνει τη διαφορά και να ξεφύγει από τα «απλά λαϊκά» που ακούγονταν στο σπίτι. Έτσι, ξεκίνησαν να παίζουν στα ακουστικά του Αγγελάκας, Ξύλινα Σπαθιά, Locomondo και Τζίμης Πανούσης. Στον Σπύρο αρέσουν οι μηχανές και εκτός από το ροκ και έντεχνο ρεπερτόριο, έχει στα αυτιά του ρέγκε, σκά, πανκ, ραπ/χιπ χοπ, μέταλ και λαϊκούς ήχους. Ο Μήτσος, όπως συστήνεται, ασχολείται με τη μουσική από όταν θυμάται τον εαυτό του. Ξεκίνησε παίζοντας πιάνο και στη συνέχεια έπιασε στα χέρια του ό,τι μουσικό όργανο του έκανε εντύπωση. Ο ντράμερ της μπάντας, ο Τρύφωνας, προσπαθεί να ακούει και να απορροφά στον ελεύθερό του χρόνο, όσα περισσότερα είδη μουσικής μπορεί.
Τα τέσσερα φιλαράκια αναλύουν στην Parallaxi το ταξίδι τους ως μπάντα, τη μουσική στο δρόμο, τις κοινωνικές πτυχές της τέχνης και την επιβίωση των νέων καλλιτεχνών στην Ελλάδα.
Πότε ξεκίνησε να χτυπά η καρδιά σας για την μουσική;
Μάριος: Σαν παιδί είπα ότι θέλω να είμαι σαν τους καλλιτέχνες που θαύμαζα. Έτσι, ζήτησα από τους γονείς μου μια κιθάρα όταν ήμουν 9 χρονών και τότε μου πήραν την πρώτη μου κιθάρα. Και κάπως έτσι άρχισε το ταξίδι μου με την μουσική.
Σπύρος: Γνώρισα τον καθηγητή μου στο ωδείο, κοντά στα 13-14 χρονών, όταν ξεκίνησα να παίζω κιθάρα. Ο κύριος Κώστας με έκανε να δω την μουσική με διαφορετικούς τρόπους. Μέσω μαθήματων, ορχήστρας, πρόβας, διαβάσματος. Αυτά που έκανε για το ωδείο και για τους μαθητές, άφηνε τον προσωπικό του χρόνο για να μας βοηθήσει, έδειχνε πολύ απλά πόσο αγαπάει αυτό που κάνει. Από τότε, θέλω και εγώ να είμαι σαν τον καθηγητή μου και η καρδιά μου χτυπά πολύ δυνατά όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου σε 10 χρόνια από τώρα στα βήματα του.
Δημήτρης: Μια μέρα, αποφασίζω να βάλω χρήματα στην άκρη και να αγοράσω ένα μπάσο. Δεν είχα ασχοληθεί καθόλου μέχρι τότε, δεν είχα πραγματικά ιδέα και αποφάσισα μονός μου να κάτσω να μάθω. Από τότε η ζωή μου άλλαξε ολοκληρωτικά και με επανασύνδεσε με την πορεία μου στη μουσική.
Τρύφωνας: Ξεκίνησα με την μουσική περίπου 6 χρονών και συνεχίζω ως σήμερα.
Πότε και πώς σχηματίστηκε η μπάντα;
Μάριος: Γνώρισα τον Μήτσο και τον Σπύρο, στη Δημητρίου Γούναρη, την λεγόμενη Ναυαρίνου πριν από 5 περίπου χρόνια. Γίναμε φίλοι αλλά δεν φανταστήκαμε ποτέ ότι μετά από 4 χρόνια θα κάνουμε ένα σχήμα και θα παίζουμε ελληνική ροκ σε όλη την Θεσσαλονίκη και θα γράφουμε τραγούδια που ακουμπάνε την ψυχή.
Σπύρος: Στο παρελθόν είχα ξαναπαίξει με τα παιδιά. Με τον Μήτσο είχαμε μια PUNΚ μπάντα και είχαμε παίξει σε μαθητικές δράσεις με μουσική της ΚΝΕ το 2022. Με τον Μάριο είχαμε παίξει στο School Art Festival το 2022 στην Αριστοτέλους. Καθώς περάσανε τα χρόνια, την άνοιξη του 2024, μου ήρθε η ιδέα να τους καλέσω στο σπίτι μου για πρόβα και να τους δώσω παρτιτούρες από κάποια κομμάτια που έγραψα. Στην αρχή το σχήμα έσπασε για προσωπικούς λόγους και έμεινα εγώ με τον Μάριο, τον Οκτώβρη του 2024 με το πρώτος μας live. Παίζαμε μέχρι τον Ιούνιο του 2025, μετά έφυγα σεζόν και τα live αραιώσαν. Ο Μήτσος επέστρεψε δυναμικά τον Σεπτέμβριο του 2025 καθώς μέσα στην σεζόν γνώρισα και τον Τρύφωνα, τον οποίο μυήσαμε στο σχήμα. Θεωρώ πως η μπάντα στην πραγματικότητα ξεκίνησε πριν λίγους μήνες, τον Οκτώβριο του 2025 δηλαδή, γιατί τότε ήταν που ολοκληρωθήκαμε και ξεκινήσαμε με πραγματικά δουλεμένα προγράμματα, live στα πανεπιστήμια και σε μαγαζιά.
Γιατί «ΑΡΤΑΣΑΛΤΑ»; Τι σημαίνει το όνομά σας;
Μάριος: ΑΡΤΑΣΑΛΤΑ σημαίνει σαλταρισμένοι αρτίστες και για αυτό τον λόγο, για λογότυπο επιλέξαμε έναν σαλτιμπάγκο.
Σπύρος: Μου κάνει εντύπωση η δημιουργικότητα του Μάριου όταν τον προκαλείς. Μετά από μια αντιπαράθεση που είχαμε, όπου διαφωνούσα για να το αν θα χρησιμοποιήσουμε ΑΙ για να βρούμε όνομα για την μπάντα αλλά δεν είχα και κάποια σημαντική ιδέα να προσφέρω, τον άκουσα να φωνάζει από την άκρη του δωματίου, «ΑΡΤΑΣΑΛΤΑ». Σαν από μηχανής θεός ένα πράγμα. Τον κοιτάμε όλοι με απορία και τον ρωτάμε τι σημαίνει. Πήρε έμπνευση από τους Κόρε. Ύδρο. με το ακρώνυμο και σημαίνει σαλταρισμένοι αρτίστες.
Δημήτρης: Και όχι, δεν είμαστε από την Άρτα.
Πώς ήταν η πρώτη φορά που παίξατε μπροστά σε κόσμο;
Μάριος: Πολύ όμορφο συναίσθημα που αποτελείται από ενθουσιασμό, χαρά, μια ιδέα άγχους και πολύ ελπίδα.
Σπύρος: Είμαι αγχώδης άνθρωπος αλλά πλέον έχω ξεπεράσει το τρακ της σκηνής. Με έχει στιγματίσει ωστόσο η πρώτη φορά που έπαιξα με την ορχήστρα του Ωδείου μου, Ήμουν πολύ αγχωμένος αλλά παράλληλα γέμιζα με χαρά και περηφάνια γιατί κατάφερα να παίξω το πρώτο μου live, όταν ήμουν 14 χρονών.
Δημήτρης: Την πρώτη φορά την φανταζόμουν πιο τρομακτική από ότι ήταν στην πραγματικότητα. Ενώ είχα πολύ άγχος, με το που έπαιξα την πρώτη νότα όλο το άγχος έφυγε και έζησα την στιγμή.
Γιατί επιλέγετε τον δρόμο;
Μάριος: Προσωπικά σαν Μάριος ξεκίνησα να παίζω μουσική στον δρόμο από την ηλικία των 14 ετών με τον παιδικό μου κολλητό – εγώ κιθάρα και αυτός καχόν. Τραγουδούσαμε με όλη μας την καρδιά τα κομμάτια των Χατζηφραγκέτα και του Σιδηρόπουλου. Επιλέξαμε τον δρόμο γιατί θέλαμε να δείχνουμε στον κόσμο ότι υπάρχει και αυτή η μουσική, πέρα από την τράπ και ότι είναι κάτι το οποίο αξίζει να το ζήσει όλος ο κόσμος.
Σπύρος: Γιατί νιώθω ελεύθερος. Ούτε να κλείσουμε ημερομηνίες, ούτε τραπέζια, ούτε πρόβες. Τον δρόμο τον βλέπω σαν πρόβα, σαν χόμπι, σαν άραγμα με τα παιδιά όπως βλέπει ένας άνθρωπος το απογευματινό του περπάτημα στην παραλία. Απλά τυχαίνει να περνάει κόσμος από διπλά και να ακούει.
Δημήτρης: Επιλέγω δρόμο λόγο της επικοινωνίας και της αλληλεπίδρασης με τον κόσμο, κάτι που σε ένα λάιβ δεν θα έχεις όταν περνάει ένας ηλικιωμένος και του δίνεις χαρά ακούγοντας κάποιο κομμάτι που του αρέσει και δεν μπορεί να έρθει σε λαιβ ή οι οικογένειες που σταματάνε και οι γονείς δείχνουν στα παιδιά του τραγούδια της εποχής τους ή ακόμα και για τα αλλόκοτα και απρόσμενα που μπορεί να συμβούν.
Πότε νιώσατε πρώτη φορά ότι ο δρόμος είναι “σκηνή” και όχι απλά χώρος;
Μάριος: Κατάλαβα ότι ένας πεζόδρομος μπορεί να γίνει και μουσική σκηνή πέρα από μια απλή διάβαση κόσμου.
Σπύρος: Την πρώτη φορά και την μέρα που μαζεύτηκε κόσμος από γύρω μας και χειροκροτούσαν στο τέλος των κομματιών, φωνάζαν παραγγελιές και σκάγανε όλοι πλατιά χαμόγελα μέχρι τα αυτιά, ήταν η μέρα που κατάλαβα ότι το να παίζουμε δρόμο, δεν είναι απλώς ένα χόμπι, αλλά μια συλλογική πράξη με ρόλους, τον μουσικό και τον ακροατή. Αυτή η πράξη μπορεί να γεννήσει όνειρα, συνειδήσεις και γνωριμίες που μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή. Κάποιοι γουστάρουν, άλλοι κοροϊδεύουν, άλλοι είναι αδιάφοροι, δεν έχει σημασία. Όμως, η ποιότητα της ενότητας μεταξύ ανθρώπων που μπορεί να προκύψει από μια τέτοια πράξη, είναι αρκετή ώστε τίποτα να μην με σταματήσει από το να βγαίνω να παίζω δρόμο και να ακούω και άλλους μουσικούς.
Για εμένα, αυτή είναι η σκήνη και σε τέτοιες σκηνές θέλω να είμαι.
Δημήτρης: Σε αυτό θα ευχαριστήσω τον Ευτύχη Μπλέτσα, που μια μέρα περνώντας τυχαία από το σημείο που παίζαμε και άρχισε να τραγουδάει μαζί μας εκείνη την στιγμή ο κόσμος που μαζεύτηκε, τα χαμόγελα και ο ενθουσιασμός δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη φορά.
Ποια είναι η πιο έντονη στιγμή που έχετε ζήσει παίζοντας στον δρόμο;
Μάριος: Η πιο έντονη στιγμή στον δρόμο για μένα σαν Μάριος ήταν όταν ένα βράδυ παίζαμε μουσική στη Ναβαρίνου και έρχεται ένας κύριος, μας πετάει στην θήκη της κιθάρας ένα 20άρικο και μας ζήτησε να του παίξουμε το εξαιρέσεις του Ρους. Ξεκινάμε λοιπόν το τραγούδι και έρχεται την ίδια στιγμή η αστυνομία λέγοντας μας, ότι τους καλέσανε από τη γειτονιά διότι κάναμε «φασαρία». Τότε εκείνος ο άνθρωπος λέει στους αστυνομικούς: «Αφήστε τους να παίξουν αυτό το τελευταίο κομμάτι γιατί μου θυμίζει την μητέρα μου όπου έφυγε από την ζωή, για την ψυχούλα της μαμάς μου κύριε αστυνόμε». Λέω στους αστυνομικούς ότι παίζουμε αυτό και φεύγουμε… Αυτό και έγινε.
Σπύρος: Ήτανε ένας τσακωμός που είχαμε με μαγαζάτορα χρυσαφικών που έβαζε στη δια πασών τη μουσική από τα ηχεία του καταστήματος για να μας την σπάσει. Ήρθε η αστυνομία με καταγγελία, αλλά πήρανε το μέρος μας και απλά μας είπανε να πάμε 2 μέτρα πιο μακριά από το μαγαζί. Τότε άλλαξε λίγο και η αντίληψη μου για κάποιους αστυνομικούς.
Δημήτρης: Πιστεύω πως ήταν μια μέρα όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα ήρθε από το πουθενά και μπροστά στον κόσμο άρχισε να κλωτσάει τους ενισχυτές και να φωνάζει. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι είχε συμβεί, είχε φύγει τρέχοντας.
Τι σας έχει μάθει ο δρόμος που δεν θα μαθαίνατε ποτέ σε μια μουσική σχολή;
Μάριος: Μας έμαθε να συνεχίζουμε να παίζουμε μουσική ανεξαρτήτως το τι γίνεται γύρω μας, να μας βρίζουν, να κοροϊδεύουν και να μην δίνουμε σημασία αυτό εμένα καμία μουσική σχολή δεν μου το έμαθε ποτέ.
Σπύρος: Κατά την γνώμη μου, μια σχολή μπορεί να σου μάθει, οτιδήποτε μπορεί να σου μάθει ο δρόμος. Εξαρτάται τον καθηγητή, την ορχήστρα και το κοινό.
Δημήτρης: Ο χειρισμός διαφόρων καταστάσεων χωρίς να αποσπάται η προσοχή σου και συνεχίζοντας να παίζεις μουσική παράλληλα με ότι και αν συμβαίνει γύρο σου.
Υπάρχουν νοητά όρια στον δρόμο ανάμεσα στους καλλιτέχνες;
Μάριος: Ναι βεβαίως υπάρχουν νοητά όρια ανάμεσα στους καλλιτέχνες του δρόμου. Να παίζουμε σε απόσταση έτσι ώστε καλύπτουν οι φωνές μας και τα όργανα μας ο ένας τον άλλον και να μην υπάρχει απαίτηση για συγκεκριμένο σημείο της πόλης από κανέναν.
Σπύρος: Σίγουρα! Κοιτάμε να μην καλύπτουμε τον ήχο κάποιου διπλανού μουσικού και κατόπιν συνεννόησης διαλέγουμε εκείνη την στιγμή τα σημεία που μπορούμε να παίξουμε.
Δημήτρης: Οι καλλιτέχνες του δρόμου μεταξύ μας με τον καιρό οι περισσότεροι γνωριζόμαστε μεταξύ μας και ξέρουμε που θα παίξει ο καθένας τι ώρα θα παίξει και πως θα παίξει ο καθένας έτσι ώστε να μην υπάρχουν προβλήματα και παρεξηγήσεις.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι;
Μάριος: Οι κίνδυνοι είναι αρκετοί όπως το να έρθουν να σου κλέψουν χρήματα από την θήκη (συμβαίνει κάθε φορά που παίζουμε), να σου επιτεθούν σωματικά, η σεξουαλική παρενόχληση. Αυτά όμως νομίζω δεν είναι μόνο θέματα μπορεί να συναντήσουν οι καλλιτέχνες, αλλά όλη η κοινωνία.
Σπύρος: Υποβολή προστίμων, θύματα ληστείας, ξυλοδαρμού, παρενόχλησης, ειδικά μουσικοί που παίζουν μόνοι τους.
Δημήτρης: Υπάρχουν αρκετοί κίνδυνοι στον δρόμο από το να μην ξέρεις πως, που και πότε να παίξεις και να κινδυνεύεις να φας πρόστιμο να σε κλέψουν. Είναι πολύ συχνό να ξυπνήσει ο άλλος στραβά ή να έχει πιει και να έρθει να βγάλει τα νεύρα του πάνω σου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πιστεύετε ότι ο δρόμος είναι πιο ειλικρινής από τη μουσική βιομηχανία;
Μάριος: Ναι το πιστεύω, γιατί ο δρόμος πότε δεν θα σου ζητήσει την κατοχή της τέχνης σου και να τρώει μέσα από τον κόπο και τον χρόνο τον οποίο αφιέρωσες για να γράψεις κάποια τραγούδια.
Σπύρος: Στον δρόμο παίζεις αυτό που θέλεις. Στη μουσική βιομηχανία παίζεις αυτό που σε αναγκάζει να παίξεις το συμβόλαιο σου, ο μάνατζερ, ή η pop κουλτούρα. Οπότε η απάντηση είναι αυτονόητη.
Δημήτρης: Στον δρόμο είσαι μια οικογένεια με τον κόσμο. Δεν έχει κάποιος εξουσία πάνω σου ούτε και εσύ πάνω στους άλλους, ότι είσαι εσύ είναι και ο κόσμος γύρω σου. Ούτε εσύ είσαι καλύτερος από τους υπόλοιπους, ούτε οι υπόλοιποι καλύτεροι από εσένα.
Αν ο δρόμος είχε φωνή, τι πιστεύετε ότι θα έλεγε σε όσους περνάνε;
Μάριος: Ότι η τέχνη υπάρχει και είναι ακόμα ζωντανή, αξίζει ένα λεπτό για να ρήξεις μια ματιά.
Σπύρος: Στάσου ένα λεπτό και απόλαυσε γιατί ό,τι βλέπεις είναι περαστικό και έχει ημερομηνία λήξης. Μην βιάζεσαι.
Δημήτρης: Θα έλεγε ότι η τέχνη είναι για να την μοιράζεσαι ούτε να την πουλάς ούτε να την κρατάς κρυφή.
Αν κάποιος σταματήσει για 1 λεπτό να σας ακούσει, τι θα θέλατε να του μείνει;
Μάριος: Θα ήθελα να του μείνει ότι οι καλλιτέχνες του δρόμου εκτελούν έργο και δεν «ζητιανεύουν» χρήματα, αλλά προσπαθούν να μοιράσουν συναισθήματα και αναμνήσεις.
Σπύρος: Η φωνάρα του Μάριου, οι σλαπίλες του Μήτσου και τα σόλα μου. Πέρα από αυτά, το χαμόγελο που θα του δημιουργήσει κάποιος στίχος ή κάποια μελωδία, να του μείνει μέχρι το τέλος της μέρας.
Δημήτρης: Ότι υπάρχει ακόμα αληθινή μουσική και άνθρωποι που ενδιαφέρονται για αυτήν.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο σας όνειρο;
Μάριος: Το μεγαλύτερο μου όνειρο είναι ο κόσμος να τραγουδάει τα τραγούδια μας στις συναυλίες και να έχουν αναμνήσεις με αυτά καθώς και να αναστήσω το «rock’n’roll” στη δικιά μας γενιά.
Σπύρος: Να εξελιχθώ στην μουσική και να καταφέρω να εκφράζομαι εξ ’ολοκλήρου μέσα από αυτήν. Να ασχοληθώ με την διδασκαλία στην μουσική και να οργανώσω ορχήστρα με παιδάκια, όπως ο καθηγητής μου Κώστας Γεκουσίδης που είναι είδωλο μου. Επίσης να γεμίζουμε στάδια με τα παιδιά.
Δημήτρης: Να καταφέρω να παίζω κάπου και ο κόσμος να ξέρει και να τραγουδάει τα κομμάτια μας.
Τρύφωνας: Μεγαλύτερο όνειρο σίγουρα είναι να παίξουμε σε ένα μεγάλο κοινό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Tι σημαίνει κοινωνικά η τέχνη, δίνει λύτρωση στις πληγές μας; Προβληματίζει;
Μάριος: Η τέχνη είναι για να αγκαλιάζει όλες τις ψυχές του κόσμου, είτε υγιείς είτε πληγωμένες, η τέχνη λοιπόν είναι για να κλείνει πληγές και να μας ανοίγει τους ορίζοντες.
Σπύρος: Τέχνη σημαίνει έκφραση, πόλεμος στο κατεστημένο, οργάνωση και πάλη, δίνει φωνή στις σκέψεις μας και αρχίζει να μιλάει εκεί που σταματάνε τα λόγια. Για εμένα λυτρώνει. Σίγουρα προβληματίζει μέσω αόριστων και γενικών μηνυμάτων που περνάνε οι καλλιτέχνες και ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς.
Δημήτρης: Η τέχνη είναι ότι μας έχει απομείνει από πολιτισμό και συναίσθημα. Όταν σταματήσει να υπάρχει, θα σταματήσει να υπάρχει και ο πολιτισμός.
Τρύφωνας: Κοινωνικά η τέχνη έχει διαφορές έννοιες που ο καθένας αντιλαμβάνεται αλλιώς. Πιστεύω για πολλούς ανθρώπους η μουσική είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας και πολλές φορές μπορεί να προβληματίσει κάποιον και να προκαλεί καλύτερες ή και χειρότερα σκέψεις.
Mε ποιον καλλιτέχνη θα θέλατε να συνεργαστείτε;
Μάριος: Θα ήθελα πάρα πολύ να συνεργαστώ με τον Γιάννη Αγγελάκα, με τον Παύλο Παυλίδη, με τους Χατζηφραγκέτα και την Μαρίνα Σπανού.
Σπύρος: Με όλους. Λόγω των τελευταίων μου ακουσμάτων, θα ξεκινούσα με τον Κωσταντή Πιστιόλη, το Σφάλμα και τον Γιάννη Μηλιώκα.
Δημήτρης: Άμα γινόταν, μια είναι η σωστή απάντηση, Παύλος Σιδηρόπουλος. Αλλά με κάποιον ακόμα ενεργό, θα επέλεγα είτε Βασίλη Παπακωνσταντίνου είτε Γιάννη Αγγελάκα.
Τρύφωνας: Θα ήθελα με Βασίλη Παπακωνσταντίνου και με κάποιον που δυστυχώς δεν είναι στην ζωή, τον Παύλο Σιδηρόπουλο.
Είναι εύκολο να είσαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα;
Μάριος: Δεν είναι αλλά αυτός είναι ο σκοπός μας, να αναστήσουμε την τέχνη στην χώρα μας μέσα από την μουσική μας.
Σπύρος: Είναι μια πολύ γενική ερώτηση. Όλοι μπορούν να είναι καλλιτέχνες στην Ελλάδα αν αυτό θέλουν να κάνουν και το προσπαθήσουν αρκετά. Το να ζεις μέσω της τέχνης σου είναι άλλο κεφάλαιο και σιγουρά η Ελλάδα στο κάνει όσο πιο δύσκολο γίνεται. Η ευχαρίστηση που μου δίνει όμως είναι ανεκτίμητη, οπότε για εμένα είναι πολύ εύκολο.
Δημήτρης: Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι αλλά όλοι μαζί μπορούμε να το αλλάξουμε.
Τρύφωνας: Στην Ελλάδα θεωρώ πως δεν είναι κάτι εύκολο το να είσαι καλλιτέχνης, γιατί οι περισσότεροι χρησιμοποιούν ταμπέλες στην λέξη καλλιτέχνης.
