1 ώρα και 20 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη – Στο χωριό με την καταπράσινη κοιλάδα και τη θέα που κόβει την ανάσα

Ένα μικρό, αλλά πανέμορφο και καλοδιατηρημένο ορεινό χωριό με τη δική του ξεχωριστή ιστορία

3 Ιουλίου 2026, 3:58 μμ

Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

Η Χαλκιδική δεν είναι μόνο οι παραλίες της. Και το καλοκαίρι αφού θα βρεθείς εκεί για να κάνεις τις βουτιές σου, τι καλύτερο από το να συνδυάσεις την επίσκεψή σου με το να ανακαλύψεις όμορφα χωριά του νομού.

Ένα από αυτά είναι το Κασσανδρινό (ή και Κασσανδρηνό).

Ένα μικρό, αλλά πανέμορφο και καλοδιατηρημένο ορεινό χωριό σε μια όμορφη καταπράσινη κοιλάδα, ανάμεσα σε πευκοδάση, με θέα που κόβει την ανάσα.

Το χωριό έλαβε την ονομασία του σύμφωνα με μια εκδοχή από το όμορο χωριό Κασσανδρεία, γιατί σ’ αυτό είχαν τα χειμαδιά τους οι μεγαλοκτηνοτρόφοι της. Η κοιλάδα στην οποία βρίσκεται το χωριό κατοικούνταν τόσο στα αρχαία όσο και στα βυζαντινά χρόνια.

Η περιοχή του χωριού εμφανίζεται στην όψιμη ιστορία της Κασσάνδρας με το μετόχι τής Αγίας Αναστασίας, το οποίο, με έκταση περί τις είκοσι χιλιάδες (20.000) στρέμματα, κατελάμβανε μέχρι και την δεκαετία του 1950, το μεγαλύτερο και καλύτερο τμήμα των κοινοτικών ορίων του Κασσανδρηνού. Γνωρίζοντας ότι το «Αναστασίτικο» μετόχι ήταν το μοναδικό που είχε η Μονή τής Αγίας Αναστασίας στην χερσόνησο της Κασσάνδρας, θα πρέπει να θεωρήσουμε βέβαιο ότι η Διοίκηση της Μονής το ονόμαζε, εκτός από το μαρτυρημένο «μετόχι τής Κασσάνδρας» (1796), και «Κασσανδρηνό», όνομα που θα πρέπει να μεταφέρθηκε και στον μεταγενέστερο οικισμό.

Το μετόχι αναφέρεται ως κτήμα της Μονής ήδη το 1568, σαν χειμαδιό βουβάλων και προβάτων. Η Μονή ιδρύθηκε το 1522, γι’ αυτό συμπεραίνουμε ότι το μετόχι περιήλθε στην κατοχή της μεταξύ των ετών 1522 και 1568, άλλα δεν γνωρίζουμε τον προηγούμενο κύριο της περιοχής.

Ο ναός της Αγίας Αναστασίας είχε ανακαινιστεί (το 1965) και στον επισκευασμένο νότιο τοίχο ξαναχρησιμοποιήθηκαν δύο παλαιοί λίθοι με τις επιγραφές: ΔΙΜΙΤΡ/ΙΟΥ ΑΝΒΟ, ο ένας, και 1965 + 1899 ό άλλος. Ο ανατολικός τοίχος είναι του παλαιού ναού. Το δάπεδο του ναού και του ιερού είναι στρωμένο με ψηφιδωτό σε γεωμετρικά σχήματα, με θαλασσινά βότσαλα (19ος αιώνας).

Οι εικόνες του τέμπλου (Παντοκράτωρ και Θεοτόκος) είναι έργα του 1833, προφανώς από εργαστήριο της Γαλάτιστας. Η εικόνα των αγίων Αναστασίας και Θεωνά (φυλάσσεται σε σπίτι του Κασσανδρινού) ζωγραφίσθηκε την 20η Δεκεμβρίου 1831, από τον Αθανάσιο τον εκ Γαλατίστης. Δύο μεγάλα χάλκινα μανουάλια από «πάφλα» βρίσκονταν τότε στον ναό.

Γύρω από την εκκλησία υπήρχαν δύο τμήματα αραβδώτων μαρμάρινων κιόνων (1,57 και 1,78 μ.), προφανώς από κάποιο αρχαίο κτήριο της περιοχής. Σε παρακείμενο ερειπωμένο κτήριο, πάνω από την είσοδό του, υπήρχε ή έπιγραφή: «(…) ΠΟΝΟΙΣ ΑΤΡΥΤΟΙΣ ΚΑ(Ι…) ΤΩΝ ΠΟΘΩ ΤΟΥ ΕΝ ΜΟΝΑΧΟΙΣ ΚΥΡΙΛ(ΛΟΥ) ΑΝΑΣΤΑΣΙΤΟΥ, ΩΚΟΔΟΜΗΘΗ ΕΤΕΙ ΤΩ ΣΩΤΗΡΙΩ + τω αωλζ + μηνί ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΩ» δηλαδή το 1837.

Κατά την Επανάσταση του 1821 το Κασσανδρινό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους. Από το 1826 οι κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν και ξανάκτισαν το χωριό.

Το 1862 είχε μόλις δώδεκα σπίτια και το 1867 έκτισε την εκκλησία, η οποία κατεδαφίσθηκε στα μέσα του 20ου αιώνα για να χτισθεί στην θέση της ο απροσδόκητος και ωραίος, σημερινός ενοριακός ναός. Από τον παλαιό ναό έμειναν οι εικόνες και κάποια βιβλία και σκεύη.

Προ του 1867, φαίνεται ότι ο κοιμητηριακός ναός τής Αγίας Τριάδος λειτουργούσε και ως ενοριακός και έτσι έχουμε μία ένδειξη για την παλαιότητα του χωριού. Εσωτερικώς ο ναός είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες του 17ου αιώνα, οι οποίες, στο μεγαλύτερο μέρος τους, είναι ασβεστωμένες. Από τις εικόνες του τέμπλου αξιόλογη είναι η εικόνα τής Αγίας Τριάδος, ζωγραφισμένη (από Γαλατσιάνο ζωγράφο) το 1834, προφανώς έργο του 17ου ή του 18ου αιώνα.

Στην αυλή του ναού φυλάσσεται και ένας ασυνήθιστος λίθινος σταυρός, με την επιγραφή «1887 Μαΐου 2». Πρόκειται για τον μοναδικό σταυρό του είδους αυτού στην Χαλκιδική και, έχουμε την γνώμη ότι προέρχεται από την Κουλακιά (σήμερα Χαλάστρα) και συνδέεται με κάποιον από τους φυγάδες στην Κασσάνδρα, μετά την καταστροφή της Κουλακιάς από την μεγάλη πλημμύρα του Αξιού (αρχές τις δεκαετίας του 1880).

Η πρώτη κοινότητα ιδρύθηκε το 1918.

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου και κτίστηκε στη δεκαετία του 1950 από πελεκητή ντόπια πέτρα. Σε απόσταση 3 χιλ. νότιοανατολικά του χωριού είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου οργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι.

Τα πλούσια δάση από τα οποία περιβάλλεται το χωριό σε προ(σ)καλούν σε περιηγητικές διαδρομές για ένα όμορφο περίπατο στη φύση, αλλά και για να σε οδηγήσουν σε όμορφες παραλίες της ευρύτερης περιοχής.

Μάθε πώς θα πας ΕΔΩ