Δαμάζοντας τα κύματα της μοναξιάς…
Σιωπηλά, με το τηλέφωνο σα φυλαχτό ανά χείρας, με το μικρό μπλε της οθόνης του απαλύνουν την αναμονή και τη μοναξιά
Οι ώρες της αναμονής στις αγορές της Περού είναι αμείλικτες. Δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος, δεν περιορίζονται στο σύμπαν μιας ημέρας.
Μοιάζουν με μια αέναη τροχοπέδη που ξεκινά, λογικά, αχάραγα, όταν αφήνουν τα σπίτια τους στους γύρω λόφους των μεγάλων ή μικρών πόλεων, εκεί που η φτωχιά δεν είναι συνθήκη, είναι ο τρόπος που καθορίζει μοιραία την πορεία της ζωής, για να κατηφορίσουν στα κέντρα των πόλεων, που με το πρώτο φως της μέρας θα φτάσουν οι τουρίστες.
Οι γυναίκες αυτές, στις εικόνες, πιάνουν το πόστο τους νωρίς ελπίζοντας στο τέλος μιας ακόμα ημέρας, έχοντας πουλήσει έστω ένα φθηνό σουβενίρ, έχοντας ανταλλάξει λίγα δολλάδια με σόλες, έχοντας επιστρέψει σπίτι με κάτι λιγότερο από την πραμάτεια που κουβάλησαν σε μεγάλους μπόγους στην πλάτη από τις αθέατες παρυφές στις πολύβουες αγορές, να εξασφαλίσουν λίγια πέσος για την επιβίωση.
Οι ώρες μοιάζουν θεαματικά άδειες, θεαματικά ίδιες, θεαματικά εξοντωτικές. Οι περισσότερες σιγομουρμουρίζουν το ίδιο παρακλητικό μονόλογο διαφημίζοντας όσα προσφέρουν με ένα βαθύ, ευγενικό και γλυκό τρόπο, σπάνια πείθοντας τον ξένο που απαξιωτικά δείχνει με αέρα πως τα λιγοστά που ζητούν για ένα μικρό τίμημα επιβίωσης μπορεί να τα παζερέψει και άλλο. Χρήματα που στον τόπο του θα έμεναν απλά σε ένα τασάκι στην κουζίνα, ως βάρος της τσέπης…
Κρατώντας για τον εαυτό τους ελάχιστο χώρο, ανάμεσα σε σωρούς από ματζούνια, εξωτικά φρούτα, ισοτιμίες νομισμάτων, παλιά βιβλία, ροζάρια, κοσμήματα φτηνά που είσαι σίγουρος ότι θα μαυρίσουν μόλις τα αγγίξει το νερό, κανένα μωρό αλπάκα ντυμένο με πολύχρωμα χαϊμαλιά για να τραβά την προσοχή του διαβάτη, το δικό τους μωρό συχνά στην πλάτη, κρατάνε συνήθως στο χέρι ένα παλιό τηλέφωνο. Το μπλε της οθόνης του μοιάζει μια παρηγοριά στις ώρες που δεν περνούν με τίποτε.
Σε αυτές τις ώρες της προσμονής για την επιστροφή στα ασοβάτιστα παραπήγματα των γειτονικών φαβέλων, που κάποτε ίσως γίνουν σπίτια, μερικά βίντεο στο tiktok, μια σαπουνόπερα σε συνέχειες, ένα τηλεφώνημα με τη φαμίλια στο σπίτι, ένα εύκολο παιχνίδι με τελίτσες, μοιάζουν η ιδανική συντροφιά για να γεμίσει ο χρόνος.
Σιωπηλά, με το τηλέφωνο σα φυλαχτό ανά χείρας, δαμάζουν με το μικρό μπλε της οθόνης του τα κύματα της μοναξιάς…
