Στο μονοπάτι της αγάπης, μόλις μία ώρα από τη Θεσσαλονίκη

Λέξεις, εικόνες: Στέργιος Μήτας 

Το μονοπάτι της αγάπης θα το βρεις κοντά στη Θεσσαλονίκη – έτσι λέγεται και έτσι είναι γνωστό.

Χρειάζεσαι περίπου μία ώρα με το αυτοκίνητο για να αφήσεις πίσω σου την πόλη και να μπεις σε έναν άλλο ρυθμό, πιο αργό, πιο ανθρώπινο.

Στηρίχθηκα στο όνομά του για να σε πείσω να συναντήσεις τον Άγιο Βαλεντίνο σε αυτό το πολύ όμορφο βουνό. Γεμάτο οξιές, δρυς, βελανιδιές, αλλά και κρόκους και άγριες ίριδες – αυτές τις μικρές χρωματιστές πινελιές δίπλα στο καφετί χαλί των φύλλων.

Σίγουρα θα έχεις βαρεθεί τα γνωστά κόκκινα δώρα με μια καρδούλα στη μέση για να δείξεις τον έρωτά σου. Τις βιτρίνες που σου υπαγορεύουν πώς ‘’πρέπει’’ να αγαπάς και τις έτοιμες λέξεις που δεν είναι πάντα δικές σου. Εδώ, όμως, δεν υπάρχουν κουτιά, κορδέλες και αποδείξεις αγοράς.

Υπάρχει χώμα, υγρασία, μυρωδιά από φύλλα και κορμούς και ο ήχος από τα βήματα σας που συγχρονίζονται χωρίς να το καταλάβετε.

Περπατώντας μέσα σε αυτό το πανέμορφο δάσος θα έχεις χρόνο να χαλαρώσεις και να εκφράσεις τα συναισθήματά σου μέσα στη φύση — εκεί που ανήκεις δηλαδή. Η διαδρομή που σου προτείνω εδώ θα είναι αλλιώς και θα το δεις σε λίγο. Δεν είναι ορειβατική ανάβαση, είναι μια είσοδος στην αναπνοή του βουνού.

Ανάμεσα στα δέντρα ανοίγουν μικρά ξέφωτα, σαν παύσεις σε μια συζήτηση, όπου μπορείτε απλώς να σταθείτε δίπλα δίπλα χωρίς να μιλάτε, ή να ξαπλώσετε στα φύλλα. Κάποιες στιγμές, αυτό είναι η πιο καθαρή μορφή αγάπης – να μοιράζεσαι τη σιωπή χωρίς αμηχανία.

Λιβάδι προς Πετροκέρασα

Πάμε και στα πρακτικά, πώς θα βρεις το μονοπάτι; Είναι πολύ εύκολο. Από Θεσσαλονίκη κατευθύνεσαι προς Λιβάδι – Πετροκέρασα. Στρίβεις αριστερά από την εθνική οδό Θεσσαλονίκης – Πολυγύρου και αρχίζεις να ανεβαίνεις τις στροφές για το Λιβάδι. Θα περάσεις δύο μαντριά, με σκυλιά που θα σε κοιτάζουν σαν να ζητούν φαγητό και λίγο έξω από το χωριό θα φτάσεις σε μια διασταύρωση. Εκεί στρίβεις δεξιά προς Πετροκέρασα.

Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, στα δεξιά σου, θα δεις το περιφραγμένο κτήμα της πρώτης φωτογραφίας. Εκεί είσαι — έφτασες. Αφήνεις το αυτοκίνητο στον δασικό δρόμο και ετοιμάζεσαι. Η διαδρομή δεν είναι απαιτητική μπορεί να την κάνει σχεδόν ο καθένας. Μπορείς να έρθεις και με απλά αθλητικά παπούτσια, αλλά προτείνω ορειβατικά μποτάκια για προστασία και καλύτερη πρόσφυση. Τα φύλλα αυτή την εποχή κρύβουν πέτρες και λακκούβες και αν δεν είσαι συνηθισμένος, ο αστράγαλος μπορεί εύκολα να γυρίσει.

Πάρε το σακίδιο με όλα αυτά που ετοίμασες κρυφά και δεν θέλεις να τα δει η σύντροφός σου.

Ξέρεις τώρα χρειάζεται μια έκπληξη τέτοια μέρα και την έχεις ετοιμάσει προσεκτικά για την κορυφή. Τώρα είστε έτοιμοι, χαμογελαστοί και περπατάτε για περίπου πενήντα μέτρα στον αγροτικό δρόμο, ευθεία μπροστά σας, δίπλα από το κτήμα. Σε λίγο θα συναντήσετε τη σήμανση της δεύτερης φωτογραφίας. Στρίβετε δεξιά – όπως η Αρετή – και από εδώ ξεκινά το μονοπάτι.

Ακολουθείτε τα πρασινοκίτρινα σημάδια που φαίνονται στις φωτογραφίες, όχι τις πλαστικές κορδέλες του τοπικού trail.

Η πορεία ξεκινά από τα 765 μέτρα υψόμετρο και φτάνει στα 976, στην κορυφή Καλογερικό. Θα σας πάρει περίπου 45 λεπτά και θα κερδίσετε γύρω στα 200 μέτρα υψομετρικής διαφοράς – μια όμορφη, ήπια άσκηση.

Αυτή τη φορά, όμως, προτείνω να κάνετε τη διαδρομή πιο αργά. Όχι για να φτάσετε κάπου, αλλά για να τη ζήσετε αλλιώς. Και αυτό ξεκινά αμέσως μετά.

“Τree hugging”

Στην αρχή του μονοπατιού – όπως φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία – θα συναντήσετε ένα λιβάδι με θέα στον Θερμαϊκό. Εδώ μπορείτε να κάνετε μαζί λίγες ασκήσεις stretching και βαθιές αναπνοές, για να αρχίσει σιγά σιγά να αλλάζει ο ρυθμός και η ενέργεια μέσα σας.

Σε λίγο θα περάσετε δίπλα από άγριους κρόκους και ίριδες – προσέξτε να μην τα πατήσετε και φυσικά, να μη κόψετε κανένα. Έπειτα μπαίνετε στο δάσος με τις οξιές. Εκεί, δοκιμάστε να αγκαλιάσετε ένα δέντρο.

Μου αρέσει τόσο πολύ να αγκαλιάζω και να πιάνω τα δέντρα και το κάνω συνέχεια στις αναβάσεις μου. Πολλοί πιστεύουν ότι δεν μπορείς να ‘’επικοινωνήσεις’’ με ένα δέντρο, είναι λάθος, το δέντρο σε καταλαβαίνει σε μαθαίνει και μπορεί να σε αναγνωρίσει την επόμενη φορά που θα πάς. Μπορείς να είσαι φίλος με ένα δέντρο, δεν μιλάει την δική σου πολύπλοκη γλώσσα αλλά σου στέλνει σήματα ενεργειακά και αν είσαι ανοιχτός θα τα δεχτείς. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές αποδείξεις για αυτό που λέω.

Ο όρος tree hugger μπορεί να ξεκίνησε χαριτολογώντας, για ανθρώπους με έντονη οικολογική συνείδηση. Πίσω του, όμως, κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, η σωματική επαφή με τη φύση σαν τρόπος συναισθηματικής ρύθμισης. Η αγκαλιά ενός δέντρου δεν είναι μια συμβολική κίνηση.

Ενεργοποιεί την αίσθηση της αφής, επιβραδύνει την αναπνοή και βοηθά το νευρικό σύστημα να πάει από την ένταση στη χαλάρωση.

Ένα μεγάλο δέντρο, με τις βαθιές ρίζες του, γίνεται μια μορφή γείωσης για το κουρασμένο σώμα. Η επαφή με έναν ζωντανό, αιωνόβιο οργανισμό δίνει ταπεινότητα, αίσθηση σύνδεσης και μια ήσυχη χαρά που δεν εξαρτάται από εξωτερικά ερεθίσματα.

Καμιά φορά, ακουμπώντας τον κορμό, φαντάζομαι ότι μπαίνω μέσα του και ταξιδεύω στα κλαδιά και στις ρίζες. Σε ψυχολογικό επίπεδο, αυτή η απλή πράξη γίνεται για μένα ένα μικρό ταξίδι αυτογνωσίας.

Forest bathing – άσε το δάσος να σε ‘’λούσει’’ με ερεθίσματα

Ταιριάζει απόλυτα στην σύγχρονη εποχή μας και είναι κάτι που προσπαθώ να κάνω όσο μπορώ στις αναβάσεις μου. Για πολλά χρόνια ορειβατούσα και με τους δύο ορειβατικούς συλλόγους της πόλης αλλά και του εξωτερικού. Το κεφάλι κάτω και προχωράμε ασταμάτητα μέχρι να ‘’βγει’’ η διαδρομή να φτάσουμε στην κορυφή να σηκώσουμε την σημαία. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν τίποτα από τις πορείες. Δεν ήξερα πραγματικά που είχα βρεθεί. Αυτό δεν μου ταίριαζε και σταμάτησα. Τώρα μπαίνω στο βουνό, στο δάσος με επίγνωση. Δίνω χρόνο για το ‘’μπάνιο μου’’, έτσι ζω την στιγμή, τη φύση και την επαφή με τον άνθρωπο που είναι δίπλα μου.

Forest bathing λέγεται στα αγγλικά, αλλά ο αυθεντικός όρος είναι ιαπωνικός Shinrin-yoku ‘’λουτρό στο δάσος’’ Ξεκίνησε στην Ιαπωνία τη δεκαετία του ’80 σαν πρακτική πρόληψης του στρες και βασίζεται στην ιδέα της αισθητηριακής βύθισης στο φυσικό περιβάλλον. Τι σημαίνει αυτό?

Δεν είναι πεζοπορία για χιλιόμετρα ούτε γυμναστική. Είναι να περπατάς αργά. Να αγγίζεις κορμούς. Να ακούς φύλλα, πουλιά, τον αέρα. Να μυρίζεις το χώμα και τη ρητίνη. Να παρατηρείς το φως, τις σκιές, τις υφές. Να ξαπλώνεις στα φύλλα, να τα πιάνεις, να χαμογελάς στον σύντροφό σου.

Στόχος δεν είναι να ‘’φτάσεις κάπου’’ αλλά να είσαι παρών εκεί όπου βρίσκεσαι.

Είναι η συνειδητή, αργή βύθιση στην ατμόσφαιρα του δάσους, με στόχο τη ρύθμιση του νου και του σώματος μέσα από τις αισθήσεις. Έτσι το νευρικό σύστημα φεύγει από την κατάσταση έντασης και στρες, προς την ηρεμία. Οι ρυθμοί της σκέψης μειώνονται και η συναισθηματική ισορροπία ενισχύεται.

Το forest bathing θέλει μόνο λίγο από τον χρόνο σου και ανοιχτές αισθήσεις – και σε αντάλλαγμα θα σου δώσει έναν ήπιο, αλλά βαθύ επανασυντονισμό με τον φυσικό ρυθμό της ζωής.

Άγριοι Κρόκοι

Εδώ είναι το χρώμα του δάσους, στα πόδια σου. Δεν έχει μπει ακόμη η άνοιξη, τα δέντρα δεν έχουν τα φύλλα τους, αλλά οι κρόκοι είναι ανθισμένοι. Η φύση ξέρει τι κάνει – δεν είναι λάθος.

Θα τους δεις και θα σκύψεις ταπεινά για να τους θαυμάσεις. Είναι τόσο μικροί και ευαίσθητοι σαν μικρά παιδάκια. Δώσε χρόνο σε αυτό το Forest-Bathing των χρωμάτων και της ταπεινότητας.

Παρατήρησε τον τρόπο που ανοίγονται και τις πάμπολλες αποχρώσεις τους.

Εκεί, χαμηλά, στο ύψος της αναπνοής του εδάφους, σου μαθαίνουν να χαμηλώσεις ρυθμό, βλέμμα και εγωισμό. Όταν σταματάς, όταν σκύβεις, όταν απλώς παρατηρείς, ο κόσμος αποκαλύπτεται σε μια τρυφερή κλίμακα και σου θυμίζει ότι η άγρια ομορφιά δεν φωνάζει ποτέ.

Δεν τους πιάνουμε ούτε φυσικά τους κόβουμε, είναι είδος υπό εξαφάνιση. Πρόσεξε πολύ μην τους πατήσεις, γιατί βρίσκονται και μέσα στο μονοπάτι. Είναι λουλούδια ευάλωτα, εύκολα πατημένα ή ξεριζωμένα άθελά μας, απειλούμενα από την αλλαγή χρήσεων γης, τη διάβρωση των λιβαδιών και την ασυνείδητη συλλογή.

Στην κορυφή Καλογερικό

Βγαίνοντας από το δάσος κρατάς πορεία δεξιά και ανηφορική, περνάς ανάμεσα από βελανιδιές και κρόκους και φτάνεις στην κορυφή. Αν πετύχεις μέρα με καλή ορατότητα η θέα από εδώ πάνω στον Θερμαϊκό, στον Όλυμπο απέναντι και στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής είναι εντυπωσιακή.

Ποτέ δεν με ενδιέφερε η ‘’κατάκτηση’’ μιας κορυφής, οι κορυφές δεν κατακτώνται, βιώνονται. Εδώ πάνω, το βλέμμα ανοίγεται και κάνει βόλτα στον χώρο και στον πλανήτη.

Ήρθε η στιγμή όμως να αποκαλύψεις αυτά που κρατούσες κρυφά. Βγάζεις τη σαμπάνια, το D΄Asti ή το Prosecco – ότι διάλεξες για την στιγμή – και τη μοιράζεσαι σε δύο γυάλινα ποτήρια.

Δεν χρειάζεται να μιλάς. Αν όμως θέλεις να εκφράσεις τα συναισθήματα σου στην σύντροφο σου, εδώ επάνω είναι μια πολύ καλή και ιδανική στιγμή.

Και αν έχεις και κάποιο κρυμμένο δωράκι στο σακίδιο σου, τώρα είναι η ώρα να το δώσεις. Νομίζω ότι αυτός ο Άγιος Βαλεντίνος θα σας μείνει αξέχαστος.

*Ο Στέργιος Μήτας φωτογραφίζει και γράφει. Η Αρετή Τουσέρ δίνει ζωή στις εικόνες.