Η Θεσσαλονικιά solo traveler που έκανε τα πιο απίθανα ταξίδια και φιλοξενήθηκε από οικογένεια Ταλιμπάν

Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

«Δεν ταξιδεύω για την πινέζα», λέει η Μαρία Ορφανίδου που το 2017 ξεκίνησε το solo traveling και έκτοτε έχει να διηγηθεί αμέτρητες ταξιδιωτικές ιστορίες.

Προτιμάει τις μη τουριστικές χώρες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη δυτική Αφρική – την οποία θέλει να εξερευνήσει εξ ολοκλήρου – και μετά να δει και άλλες χώρες του κόσμου.

Προτιμάει να ταξιδεύει μόνη έτσι ώστε να έχει την ελευθερία που θέλει. Να μπορεί να προσαρμόσει το πρόγραμμα της, όπως επιθυμεί και να διαχειριστεί τα οικονομικά της, με καλύτερο τρόπο.

Η Μαρία, παράλληλα με τα ταξίδια διαχειρίζεται και το προσωπικό της blog όπου μεταφέρει τις εμπειρίες της από τα ταξίδια της γράφοντας.

Ταυτόχρονα θέλει να βοηθήσει κόσμο που επιθυμεί να επισκεφτεί παρόμοιες χώρες με την ίδια καθώς στα κείμενα της υπάρχουν από πολλά tips για διάφορες περιοχές της κάθε χώρας μέχρι αναλυτικές πληροφορίες για δρόμους και μαγαζιά.

Η Θεσσαλονικιά solo traveler επίσης προτιμάει χώρες που μόλις έχουν βγει από πόλεμο καθώς δεν της αρέσει το mass tourism.

Η ίδια, σε κάθε χώρα που επισκέπτεται το ζει σαν local. Ζει με οικογένειες που την φιλοξενούν – άλλοτε δίνοντας τους ένα χρηματικό ποσό και άλλοτε όχι – ενώ σε όλους αφήνει κάποια ρούχα που έχει πάρει μαζί της, ως ένδειξη καλής διάθεσης.

Γυρνώντας από φτωχές χώρες, η Μαρία νιώθει γεμάτη από αυτά που έχει, καθώς αντιλαμβάνονται πως υπάρχουν άνθρωποι σε πολύ χειρότερες συνθήκες, που μπορεί να ζουν σε σκηνές ή παραπήγματα όμως να είναι ευτυχισμένοι.

Η Μαρία Ορφανίδου μιλά στην Parallaxi και αφηγείται τις ιστορίες της

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις «θα ταξιδέψω μόνη μου»;

Τα extreme ταξίδια ξεκίνησαν λίγο αργά στη ζωή μου, το 2017 που πήγα στην Αίγυπτο μόνη μου και έπειτα άρχισα να ταξιδεύω και σε άλλες μακρινές χώρες. Από το 2012 ταξίδευα σε περίεργους προορισμούς με παρέα!

Ποιος ήταν ο λόγος που διάλεξες την Αίγυπτο για πρώτο ταξίδι μόνη σου; 

Την επέλεξα γιατί είχα ξαναπάει με παρέα και επίσης εκείνη την περίοδο ασχολιόμουν με καταδύσεις. Πήγα στην Χουργκάντα, στο Λούξορ και το Κάιρο. Το απόλαυσα γιατί ήμουν μόνη και είχα την ελευθερία μου και σκέφτηκα “γιατί όχι και στις υπόλοιπες χώρες”.

Τι σου προσφέρει το solo traveling που δεν βρίσκεις σε ένα ταξίδι με παρέα;

Είναι εντελώς διαφορετικό. Το να ταξιδεύεις μόνος σου δίνει πλήρη ελευθερία και φτιάχνεις το πρόγραμμα σου με όποιον τρόπο θες. Έχει σίγουρα πολλά θετικά αλλά και μερικά αρνητικά. Το μεγαλύτερο θετικό είναι η ελευθερία, δε χρειάζεσαι να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Όταν ταξιδεύεις με παρέα μπορεί κάποιος να θέλει πάει στα μουσεία και εγώ να μη θέλω. Μόνη μου πάω όπου μου καπνίσει και αν δεν έχω όρεξη μπορεί και να μην κάνω τίποτα. 

Κάθε πότε ταξιδεύεις;

Προσπαθώ να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι το χρόνο σχεδόν έναν μήνα ή να κάνω δύο ταξίδια των δύο-τριών εβδομάδων. Δε μου αρέσει να κάνω αρπαχτές και να πηγαίνω 4 μέρες κάπου για παράδειγμα. Μου αρέσουν τα μακρινά ταξίδια. 

Γιατί σε ελκύουν χώρες που δεν θεωρούνται τόσο τουριστικές; Τι αναζητάς σε αυτές;

Μετά από πολλά ταξίδια σε αρκετά τουριστικές χώρες, έψαξα το κάτι διαφορετικό. Μου αρέσει να ταξιδεύω σε μη ανεπτυγμένες χώρες ή σε χώρες που μόλις έχουν βγει από πόλεμο. Δεν υπάρχει αρκετός τουρισμός και οι ντόπιοι είναι πολύ φιλικοί και δε σε βλέπουν σαν χρήματα. Στο Ιράκ πήγα μετά τον πόλεμο δίχως να πάει η μάζα ακόμη.

Έχεις κινδυνεύσει σε κάποιο ταξίδι;

Αυτό που μπορώ να σκεφτώ είναι όταν ταξίδεψα στην Ουκρανία και η Ρωσία επιτέθηκε σε όλη τη χώρα. Γινόταν χαμός, θα έμενα στη Λβιβ και μετά θα πήγαινα στο Κίεβο αλλά δεν μπόρεσα. Όσο ήμουν στο Λβιβ είχε κοπεί το ρεύμα μετά από ρωσική επίθεση. Είναι από τα λίγα ταξίδια που φοβήθηκα. Είχαμε την εφαρμογή στο κινητό και βλέπαμε που γίνονται επιθέσεις, ήταν δύσκολη εμπειρία.

Πώς σε αντιμετωπίζουν στις χώρες όπου τα δικαιώματα των γυναικών διαφέρουν σημαντικά από όσα έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα; Ένιωσες ποτέ ότι έπρεπε να προσαρμόσεις τη συμπεριφορά ή την εμφάνισή σου;

Η πιο τρανταχτή χώρα ήταν το Αφγανιστάν. Στα σύνορα που προσπάθησα να μπω στη χώρα αντιμετώπισα ένα πρόβλημα, δε μου έδιναν βίζα και με ανάγκασαν να προσλάβω συνοδό. Αυτό όλο έγινε για τα χρήματα. Δε με αντιμετώπισαν περίεργα. Οι Ταλιμπάν ήταν φιλοχρήματοι, δεν είχαν τόσο μεγάλο θέμα που είμαι γυναίκα.

Όλοι μου συμπεριφέρθηκαν καλά και μιλάμε για χώρες που οι γυναίκες δεν έχουν τόσα δικαιώματα, τις τουρίστριες τις αντιμετωπίζουν ως ξένες. Από την άλλη πλευρά και εγώ όπως και όσες ταξιδεύουν σε τέτοιες χώρες πρέπει να προσέχουν και να σέβονται τους “κανόνες” σε κάθε χώρα για παράδειγμα την ενδυμασία, το πού πας και άλλα τέτοια. Αν συμπεριφέρεσαι όπως θέλουν, δεν αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα. 

Έχεις φιλοξενηθεί από Ταλιμπάν;

Από τα σύνορα που προσπάθησα να μπω στο Αφγανιστάν αντιμετώπισα προβλήματα με τη βίζα μου. Από το Ιράν και το Πακιστάν μπορούσαν να μπουν γυναίκες μόνες γιατί είχαν εκδώσει τη βίζα τους από τις πρεσβείες. Τα μοναδικά σύνορα που θα μπορούσαν να βγάλουν χρήματα ήταν αυτά του Τατζικιστάν που ήμουν εγώ. Αυτό το κάνουν σε άνδρες και γυναίκες. Τελικά πλήρωσα συνοδό για να μπω στη χώρα αλλά η γραφειοκρατία κράτησε δύο μέρες.

Στα σύνορα έπρεπε κάπου να κοιμηθώ και οι άνθρωποι εκεί με ρώτησαν αν θα με φόβιζε να κοιμηθώ σε μια οικογένεια Ταλιμπάν, εγώ τους απάντησα όχι και τελικά κοιμήθηκα στο σπίτι τους. Η γυναίκα του σπιτιού με αναγνώρισε και με φώναζε με το όνομά μου γιατί ήμουν η μόνη που μπήκε να μπει στη χώρα εκείνη τη μέρα και είχε ακουστεί το όνομα μου.

Ήταν απίστευτη εμπειρία. Βγήκε όλη η γειτονιά να με δει, βγάζαμε φωτογραφίες, φάγαμε όλοι μαζί, όλα αυτά σε ένα παράπηγμα στα σύνορα. Με φιλοξένησαν το βράδυ χωρίς να ζητήσουν χρήματα, μου έδωσαν φαγητό, και κοιμηθήκαμε σε ένα μεγάλο σαλόνι εγώ, το ζευγάρι και τα παιδιά τους.

Εγώ για αντάλλαγμα τους έδωσα μερικά ρούχα και μικροπράγματα που παίρνω σε κάθε ταξίδι μαζί μου για να δίνω σε ανθρώπους που με φιλοξενούν. Ήταν φυσιολογικοί άνθρωποι σε μια φτωχή χώρα, δεν ένιωθα φόβο ενώ κοιμόμουν σε ένα δωμάτιο που γύρω μας υπήρχαν καλάσνικοφ γιατί ο άνθρωπος ήταν συνοριοφύλακας.

Το σπίτι δεν είχε τουαλέτα, ούτε νερό τρεχούμενο, φορούσα συνέχεια τη μαντίλα και το επόμενο πρωί μαγειρέψαμε σε μια φωτιά και φάγαμε όλοι μαζί. Μιλούσαμε με… google translate.

Στα ταξίδια που κάνεις που κοιμάσαι τα βράδια; 

Όπου βρω. Στη Μέση Ανατολή οι άνθρωποι είναι πολύ φιλόξενοι. Στο μισό Ιράκ φιλοξενήθηκα από οικογένειες και στο άλλο μισό έψαξα ξενοδοχεία και Hostel – όπου υπάρχουν. Στη δυτική Αφρική για παράδειγμα στις φυλές της Σιέρρα Λεόνε και της Λιβερία έμενα σε δωμάτια που μου δώσαν ντόπιοι.

Στη Μαυριτανία σε αυλές σπιτιών που με φιλοξένησαν, κάποιες φορές ζητούν χρήματα άλλες φορές όχι. Έχω απίστευτες εικόνες από οικογένειες και τα παιδάκια τους που ξυπνάμε και τρώμε όλοι μαζί, τυχαίνει να κάνουμε δουλειές όλοι μαζί.

Τυχαίνει να πάω σε Hostel σε μια πόλη της Αφρικής να τους λέω ότι την επόμενη μέρα θα πάω σε ένα χωριό και να τους ρωτάω εάν ξέρουν κάποιον που θα μπορέσει να με φιλοξενήσει.

Υπάρχουν στερεότυπα που αντιμετωπίζεις επειδή ταξιδεύεις τόσο συχνά; Για παράδειγμα, πολλοί αναρωτιούνται «πού βρίσκει τα χρήματα και ταξιδεύει συνέχεια». 

Δέχομαι πολλές φορές πολλά σχόλια, ειδικά στα Social Media. Επίσης σε πολλές χώρες που ταξιδεύω και με βλέπουν νομίζουν ότι είμαι πλούσια, υπάρχουν στερεότυπα που αντιμετωπίζω και στα ταξίδια, αλλά όχι πάντα. Στο Κουβέιτ με φιλοξένησε μια πολύ πλούσια οικογένεια και εγώ η “φτωχή κυρία που ήρθε από την Ελλάδα” ας πούμε…

Όταν εξηγώ στους ντόπιους ότι είμαι υπάλληλος και έχω στάνταρ μισθό, δεν το καταλαβαίνουν. Στη Λιβερία και τη Σιέρρα Λεόνε επισκέφτηκα τις φτωχές γειτονιές. Εγώ τους εξηγώ ότι δουλεύω και ό,τι μου περισσεύει τα κρατάω για ταξίδια. Οι άνθρωποι βλέπουν το τι φοράς, τι κουβαλάς μαζί σου, δεν είναι χαζοί. Πολλές φορές ζητάνε λεφτά αλλά τους εξηγώ ότι δεν είμαι πλούσια, αυτό το αντιμετωπίζω σε αρκετές χώρες. 

Στα Social Media γίνονται πολλές φόρες σχόλια του τύπου “που τα βρίσκει τα λεφτά” και αυτό το θεωρώ χαζό.

Από ποια χώρα έφυγες πιο “γεμάτη” ως άνθρωπος;

Τα ταξίδια είναι συγκλονιστικά όταν ταξιδεύεις σε φτωχές χώρες. Όταν πήγα στη δυτική Αφρική (Μαυριτανία, Σενεγάλη, Γκάμπια) είδα πολλά πράγματα, έμεινα σε οικογένειες, έκανα οτοστόπ, έμεινα στην έρημο, πήρα το τρένο της Μαυριτανίας. Σε ένα χωριό που δεν ήθελαν ξένους μου πετούσαν πέτρες. Σε τρεις χώρες έζησα απίστευτες εμπειρίες και γυρνώντας στο σπίτι μου στην Ελλάδα δεν πίστευα ότι αυτό είναι το σπίτι μου.

Έζησα τόσες δύσκολες στιγμές σε χώρες που οι άνθρωποι ζορίζονται πολύ και είναι φτωχοί. Εγώ επέστρεψα σπίτι μου και αισθάνθηκα βασίλισσα. Κατάλαβα πόσο τυχερή είμαι – όλοι μας που ζούμε στην Ευρώπη. Δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται στον κόσμο. Άνθρωποι ζουν σε καλύβες και είναι ευτυχισμένοι ενώ εμείς γκρινιάζουμε για το παραμικρό. Από τέτοιες χώρες γυρνάω πολύ γεμάτη και αισθάνομαι πως και λίγα να έχω στη ζωή μου, μου αρκούν.

Τι σε ελκύει περισσότερο όταν ταξιδεύεις; Οι άνθρωποι, ο τρόπος ζωής τους ή τα αξιοθέατα;

Είναι ανάλογα τη χώρα. Η δυτική Αφρική έχει φανταστικά τοπία αλλά μετά από ένα σημείο είναι το ίδιο. Θα δεις ζούγκλες κλπ. Αυτό που αλλάζει στα ταξίδια είναι οι άνθρωποι. Σε τέτοιες χώρες υπάρχουν διαφορετικές φυλές που ζουν σε διαφορετικές κοινότητες και είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και ας ζουν στην ίδια χώρα.

Σε όλες τις χώρες οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά. Σίγουρα τα αξιοθέατα και τα τοπία παίζουν σημαντικό ρόλο. Στη Βαγδάτη τη τελευταία μου βραδιά έκλαιγα. Ο κόσμος ήταν απίστευτος, περπατούσα μόνη μου στο δρόμο και με φωνάζαν για να πιώ καφέ μαζί με τους ντόπιους. 

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο από όλα είναι οι άνθρωποι που γνώρισα στο κάθε ταξίδι. Αλλά σίγουρα ο κάθε προορισμός πρέπει να σου γεμίζει το μάτι σε θέμα αξιοθέατων και τοπίων.

Έχεις κάνει γνωριμίες που κρατούν μέχρι σήμερα;

Έχω κρατήσει επαφές αλλά δε μιλάμε καθημερινά. Οι καθημερινότητα των ανθρώπων είναι διαφορετική από τη δική μου, πολλές γυναίκες που έχω γνωρίσει με παίρνουν τηλέφωνο όποτε θελήσουν γιατί είναι συνέχεια στο σπίτι. Προσπαθώ να κρατάω ισορροπίες.

Στο θέμα της τεχνολογίας πως είναι αυτές οι χώρες; 

Όπως εμείς. Σίγουρα σε απομακρυσμένα μέρη ή σε σημεία μέσα στη ζούγκλα δεν υπάρχει καν σήμα. Στις πόλεις είναι τα πράγματα όπως τα ξέρουμε, έχουν Social Media και ενημερώνονται για όλα. 

Πώς είναι να καταγράφεις παράλληλα όλα αυτά τα ταξίδια μέσα από το blog και τα social media;

Το blog το είχα ξεκινήσει ερασιτεχνικά. Έγραφα απλά τις εμπειρίες μου αλλά μετά το είδα με πιο βοηθητικό τρόπο για άνδρες και γυναίκες που θέλουν να ταξιδέψουν μόνοι. Υπάρχουν άρθρα στο blog μου που έχουν πάρα πολλές πληροφορίες και με αναλυτικό τρόπο, ακόμα και το πόσο κοστίζει το τσαί. Μου αρέσει γιατί βοηθάω κόσμο με το blog γιατί στα Social με ρωτάνε στα σχόλια πολλά πράγματα. 

Όταν λες ότι είσαι από την Ελλάδα, ποια είναι συνήθως η πρώτη αντίδραση του κόσμου;

Στο 90% όσοι γνωρίζουν την Ελλάδα είναι θετικοί και θεωρώ πως το διαβατήριο μας, ανοίγει πόρτες.Έχει τύχει να με ρωτάνε με υφάκι από που είμαι και όταν τους λέω Ελλάδα χαίρονται. Όλοι γνωρίζουν τη χώρα και την ιστορία. Ακόμα και στην Αφρική την ξέρουν και εξαιτίας του ποδοσφαίρου. Μέχρι στιγμής δεν είχα καμία δυσκολία για τη χώρα μας. 

Ο αθλητισμός παίζει ρόλο;

Σίγουρα. Πολλές φορές μου λένε “ξέρω τον τάδε ποδοσφαιριστή” από χώρες όπως το Αφγανιστάν ή την Αφρική. Επίσης η μουσική και η ιστορία παίζει μεγάλο ρόλο.

Υπάρχει ένας προορισμός που ονειρεύεσαι ακόμη και δεν έχεις επισκεφθεί;

Έχω πολλά μέρη… Θέλω να συνεχίσω τη δυτική Αφρική αλλά υπάρχουν κάποιες χώρες όπως το Μάλι που δεν είναι τόσο προσβάσιμο και χρειάζεται συνοδό αλλά αυτός ο τρόπος δε μου αρέσει, θέλω να έχω την ανεξαρτησία μου.

Αν μπορούσα να επιλέξω έναν προορισμό ιδανικό με τον τρόπο που θέλω να γίνει το ταξίδι θα ήταν είτε το Μάλι είτε η Υεμένη αλλά είναι δύσκολο. Σε πιο βατές χώρες θα διάλεγα να συνεχίσω τη δυτική Αφρική, που θα το κάνω κάποια στιγμή.

Η Λατινική Αμερική σου αρέσει;

Αφάνταστα, το ταξίδι μου στην Κολομβία το λάτρεψα, μαγεύτηκα από εκεί. Έζησα και τον Αμαζόνιο. Θα ήθελα να ξαναπάω. Το θέμα είναι πως τώρα κάνω focus σε χώρες που έχουν μεγαλύτερη δυσκολία. Δηλαδή στην Λατινική Αμερική μπορείς να ταξιδέψεις και σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι χώρες που ταξιδεύω τώρα είναι πιο απαιτητικές για αυτό έχω δώσει βάση σε αυτές.

Πόσα ταξίδια έχεις κάνει συνολικά; 

Κάποιοι κυνηγάνε πινέζες, εγώ δεν ταξιδεύω για την πινέζα. Μου αρέσουν τα μεγάλα ταξίδια και τα πιο μακρινά. Δηλαδή ταξιδεύω και κάθομαι ένα μήνα σε κάθε προορισμό, σίγουρα έχω κάνει και “αρπαχτές” αλλά δεν μου φαίνεται σαν ταξίδι.

Τι θα έλεγες σε μια νέα γυναίκα που ονειρεύεται να κάνει το πρώτο της solo ταξίδι;

Θα έλεγα να μη φοβάται. Σίγουρα υπάρχει μεγάλη φοβία. Εγώ προσωπικά σκέφτομαι πως η επιθυμία μου να γυρίσω τον κόσμο είναι μεγαλύτερη από κάποιον φόβο που μπορεί να αισθάνομαι – που πλέον δεν έχω κάποια φοβία. Είναι λογικό να ανησυχεί κάποιος για το τι μπορεί να του συμβεί σε ένα ταξίδι.

Αυτό που κάνω εγώ πάντα είναι να βρω τις πρώτες μέρες μου στο ταξίδι να υπάρχει ένα backup πλάνο. Ένα ξενοδοχείο ή ένα Hostel. Να έχω μια βάση που θα την ξέρουν και οι δικοί μου άνθρωποι και από εκεί θα βρω ανθρώπους που θα με βοηθήσουν να βρω μέρη, ταξί κλπ. Δε θα ψάχνω μόνη μου πράγματα. Θα έχω έναν ντόπιο επαγγελματία που θα με έχει βοηθήσει και στο μεγαλύτερο ποσοστό δε θα μου κάνει κακό. 

Κάτι βασικό είναι να σέβεσαι τον τόπο που πηγαίνεις δεν χρειάζεται να προκαλείς.  Έχω διαβάσει πως “ε θα πάω στο Μαρόκο αλλά θα φορέσω το σορτσάκι μου” όχι, αυτό δε γίνεται θα πας στο Μαρόκο και θα φορέσεις μακριά φούστα για να μην προκαλείς. Πρέπει να σέβεσαι για να σε σεβαστούν, έτσι θα σε βοηθήσουν και στο δρόμο άγνωστοι. 

Μια γυναίκα μπορεί να ταξιδέψει πιο εύκολα από ότι έναν άντρα ειδικά σε μουσουλμανικές χώρες γιατί ο κόσμος είναι πιο δεκτικός σε μια μόνη γυναίκα και θα της ανοίξει πιο εύκολα την πόρτα. Τη γυναίκα θεωρούν πως πρέπει να την προστατεύσουν γιατί την έχουν υποβαθμισμένη. Σίγουρα υπάρχουν και επικίνδυνοι άνθρωποι και σίγουρα ως γυναίκα πρέπει να έχεις “τα μάτια σου 14”. Επίσης θα πρέπει να ακούς τον κόσμο τι σου λέει και να προσέχεις αλλά χωρίς φόβο.

Στη Λιβερία μου είχαν προτείνει ένα εστιατόριο για να πάω να φάω και στη μέση του δρόμου με πλησίασε ένας άγνωστος, δήθεν πήγαινε στο ίδιο σημείο. Στη συνέχεια ξεκίνησε να με ακουμπάει και εγώ έβαλα τις φωνές ξεσηκώνοντας τη γειτονιά και μαζεύοντας όλο τον κόσμο γύρω μου. Σταμάτησα όλη την κυκλοφορία και καθόμουν στη μέση του δρόμου.

Χρειάζεται θράσος και να μη δείχνεις ότι φοβάσαι. Σίγουρα το solo traveling είναι πολύ δύσκολο, πρέπει να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Πρέπει να μπορείς να μείνεις μόνη σου.