Έφυγε από τη ζωή η Νικόλ, αγωνίστρια της ΒΙΟΜΕ και του κινήματος LGBTQ+

Θλίψη έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου της Νικόλ, αγωνίστριας της ΒΙΟΜΕ και ακτιβίστριας του LGBΤQ+ κινήματος, γνωστή και για τη συμμετοχή της στο φοιτητικό κίνημα της Θεσσαλονίκης, τη δεκαετία του 2000.

Η Νικόλ Λογοθέτη ήταν μία τρανς γυναίκα, η οποία συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα της Θεσσαλονίκης, τη δεκαετία του 2000. Εργάστηκε στη ΒΙΟ.ΜΕ., τον χώρο όπου ένιωσε τη δύναμη να κάνει το coming out της, και στη συνέχεια, συμμετείχε στον πολιτιστικό χώρο Krau. Η ίδια διοργάνωνε συναυλίες και καλλιτεχνικά events.

Όπως ανέφερε σε συνέντευξη που έδωσε για τον τόμο «Κουίρ 2024»: «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, κυρίως στην περιοχή της Χαριλάου, στα ανατολικά. Ο πατέρας μου ήταν δημόσιος υπάλληλος και η μητέρα μου γραμματέας. Πήγα σχολείο στην Πυλαία και πέρασα στο Χημικό, στο ΑΠΘ. Δεν ήταν κάτι που ήθελα. Το ήξερα δηλαδή από μικρή πως δεν με εκφράζει απόλυτα αυτό που επέλεξα, αλλά μου πήρε πολύ καιρό για να πάρω απόφαση ότι όντως ισχύει. Οπότε έβγαλα τη σχολή, αν και πολύ αργά, στα εννιά χρόνια! Στο πανεπιστήμιο μπλέχτηκα αρκετά με τα κινηματικά, ας το πούμε. Ήμουν μέλος στο σχήμα της ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ. στο Χημικό, που ήταν κομμάτι των ΕΑΑΚ. Όταν τελείωσα τη σχολή, επαγγελματικά ψαχνόμουν να δω τι θα κάνω και βρέθηκε με ευκαιρία, υπήρχε μια κενή θέση στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ., για χημικό ή χημικό μηχανικό, έκανα μία απόπειρα και τελικά όντως με επέλεξαν και ξεκίνησα να δουλεύω εκεί το 2016.

Αυτή την περίοδο –μάλλον και επειδή ένιωθα μια ασφάλεια ότι είχα βρει μια επαγγελματική διέξοδο και ταυτόχρονα ο χώρος στον οποίο εργαζόμουν ήταν ένας ελευθεριακός χώρος–, πράγματα που υπήρχαν μέσα μου από πολύ μικρή ηλικία και καταπιέζονταν για χρόνια, μπόρεσα να τα αφήσω πιο ελεύθερα, μέσα μου στην αρχή, οπότε να λειτουργήσει κάπως το μυαλό μου και να μπορώ να σκεφτώ ελεύθερα. Ε, κι εκεί κατάλαβα ότι αυτό που ένιωθα είναι ότι ήμουν και είμαι γυναίκα, οπότε μέσα στον πρώτο χρόνο που δούλευα στη ΒΙΟ.ΜΕ. έκανα και το coming out μου εκεί. Από εκεί και πέρα η ζωή μου πήρε μια άλλη τροπή, όσον αφορά το πόσο ελεύθερα σκεφτόμουν. Δηλαδή αυτό είναι μάλλον το κυρίαρχο. Απεμπλέχτηκα από πάρα πολλά πράγματα που με κρατούσαν δέσμια, από το πολιτικό ίσως μέχρι το πολύ βαθύ, ας πούμε προσωπικό και το πώς νιώθω».

Η ίδια δήλωνε επίσης, σχετικά με τα πρώτα σημάδια και τις δυσκολίες που βίωσε αναφορικά με την ταυτότητα φύλου της:

«Από πάρα πολύ μικρή ηλικία υπήρχαν μέσα μου ενδείξεις. Πώς να το πω, υπήρχαν μέσα μου πράγματα που μου έδειχναν πως δεν ταίριαζω με τα υπόλοιπα αγοράκια, ας το πούμε, ή ότι δεν νιώθω όπως καταλάβαινα ότι έπρεπε να νιώθω ως αγόρι. Από την ηλικία των πέντε ή έξι έχω εικόνες και αναμνήσεις, που ήταν έντονες κιόλας από τότε, απλά έμαθα από πολύ μικρή ηλικία να τις καταπιέζω και να τις κλείνω με έναν τρόπο τόσο πολύ που να μην τις σκέφτομαι καν. Αυτό ήταν το κυρίαρχο. Είχα φτάσει ουσιαστικά υποσυνείδητους, από ένα σημείο και μετά, μηχανισμούς που δεν μου επέτρεπαν καν να φιλτράρω όλα αυτά που μπορεί να υπήρχαν στο μυαλό μου. Δηλαδή, π.χ., έβλεπα μια γυναίκα στην ηλικία των έξι ή των οχτώ και σκεφτόμουν ότι θέλω κι εγώ να είμαι σαν αυτή. Κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη στην ηλικία των δέκα και σκεφτόμουν ότι το σώμα μου θέλω να είναι γυναικείο. Απλά όλα αυτά ένιωθα ταυτόχρονα ότι είναι κάτι κακό για μένα, ένα περίεργο πράγμα που ίσως είχε γράψει από διάφορα γεγονότα και δεν εκφράστηκε ποτέ».

Η Θεσσαλονίκη αποχαιρετά τη Νικόλ

REclaim PRIDE – Thessaloniki: «Η Θεσσαλονίκη θα πρέπει να μάθει να ζει χωρίς τη χαρά, την έμπνευση, τη ζωντάνια ενός ξεχωριστού, λαμπερού πλάσματος»

«Η Θεσσαλονίκη θα πρέπει να μάθει να ζει χωρίς τη χαρά, την έμπνευση, τη ζωντάνια ενός ξεχωριστού, λαμπερού πλάσματος. Η Νικόλ δεν είναι πια μαζί μας. Η εργάτρια του κατειλημμένου και αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ, η αγωνίστρια, η συντρόφισσα, η διοργανώτρια συναυλιών, η τρανς αδερφή μας, η δική μας ξεχωριστή Νικόλ. Τιμή μας που τη γνωρίσαμε, που μας μίλησε στο τρανς εργαστήρι στο 8ο αυτοοργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη τον Μάη του 2024.

Νικόλ, το REclaim Pride σε αποχαιρετά με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχεις προσφέρει στο κίνημα της πόλης».

Συνέλευση Γυναικών 8 Μάρτη: «Ένα πλάσμα που φώτιζε με την παρουσία του την μουντή μας πόλη»

«Η Νικόλ η τρανς αδελφή μας, η τρανς συντρόφισσα, εργάτρια στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, διοργανώτρια συναυλιών, βοηθός μας με τις συμβουλές της στα φεστιβάλ μας, ένα πλάσμα που φώτιζε με την παρουσία του την μουντή μας πόλη.

Αντίο Νικόλ! Τα βαθειά μας συλλυπητήρια στους οικείους της».

WE: «Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη και ευγνωμοσύνη»

«Δεν υπάρχουν λόγια…

Η Θεσσαλονίκη έγινε σήμερα φτωχότερη. Η αγαπημένη μας Νικόλ έφυγε ξαφνικά για άλλους τόπους. Είμαστε σίγουροι πως, όπου κι αν βρίσκεται τώρα, θα συνεχίζει να στήνει τα φεστιβάλ που τόσο αγαπούσε, με το ίδιο πάθος, την ίδια ψυχή και το ίδιο χαμόγελο.

Δυνατή, καθαρή, τίμια και αγωνίστρια. Μια ξεχωριστή παρουσία που άφησε το αποτύπωμά της σε όλους όσοι είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν.

Ήταν τιμή και χαρά μας που τη συναντήσαμε στη ζωή μας και που μας επέτρεψε να τη γνωρίσουμε και να την αγαπήσουμε.

Καλό ταξίδι, Νικόλ. Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη και ευγνωμοσύνη».

Mistah Rooster: « Το κορίτσι-σίφουνας, το ανήσυχο πνεύμα,η όμορφη, ονειροπόλα ύπαρξη με τη ζεστή αγκαλιά και το ανίκητο χαμόγελο»

«Σαν ψέμα. Η γλυκιά μας Νικόλ πέταξε για άλλη διάσταση. Το κορίτσι-σίφουνας, το ανήσυχο πνεύμα,η όμορφη, ονειροπόλα ύπαρξη με τη ζεστή αγκαλιά και το ανίκητο χαμόγελο.

Η κινητήριος δύναμη πίσω από αμέτρητα λάηβ και φεστιβάλ,με την μαγική ενέργεια που μπορούσε να φωτίσει κάθε υπόγειο και γκρέμι και να το μετατρέψει σε χώρο έκφρασης και δημιουργίας.

Καλή μου Νικόλ, που έκανες τη Σαλονικούλα μας , όπως την έλεγες χαϊδευτικά, λίγο μεγαλύτερη και λιγότερο ανυπόφορη, νιώθω τυχερός που σε γνώρισα. Θα τα ξαναπούμε σε άλλα ,πιο πράσινα λιβάδια.»

Θανάσης Βερβιτης: «Η Νικόλ Λογοθέτη ήταν η ίδια η ενέργεια, το χαμόγελο και το ασυμβίβαστο πνεύμα της Θεσσαλονίκης»

«Κάποιες ειδήσεις αρνείσαι να τις γράψεις. Κάποιους θανάτους αρνείσαι να τους πιστέψεις. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τόσο εκκωφαντικά ζωντανοί, που η λέξη «έφυγε» απλά δεν τους χωράει. Η Νικόλ Λογοθέτη ήταν η ίδια η ενέργεια, το χαμόγελο και το ασυμβίβαστο πνεύμα της Θεσσαλονίκης. Και σήμερα, η πόλη πάγωσε.  Δεν είναι απλά η απώλεια ενός ανθρώπου. Είναι το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τους δρόμους, τις πλατείες, τα φεστιβάλ και τους κοινωνικούς αγώνες της πόλης. Από την πρώτη γραμμή της ΒΙΟΜΕ μέχρι το LGBTQ+ κίνημα, η Νικόλ δεν υπήρξε ποτέ θεατής. Ήταν πάντα εκεί. Με καθαρό βλέμμα, ντόμπρα, αυθεντική, χωρίς προσωπεία. Ακόμα κι αν δεν την είχες γνωρίσει προσωπικά, την είχες νιώσει. Την είχες πετύχει σε μια συναυλία, σε μια πορεία, σε μια διοργάνωση. Ήταν το «σήμα κατατεθέν» μιας Θεσσαλονίκης που επιμένει να αντιστέκεται και να δημιουργεί. Σήμερα η πόλη έγινε πιο άδεια. Πιο φτωχή. Πιο σιωπηλή. Νικόλ, το αποτύπωμά σου δεν σβήνει. Καλό ταξίδι στο φως, αγωνίστρια»