«Έφυγε» ο Νίκος Κυριαζίδης, ο άνθρωπος πίσω από το θρυλικό «Σκορπιό»
Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 15 Απριλίου
Μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες της νύχτας, ο Νίκος Κυριαζίδης, ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου “Σκορπιός” έφυγε από τη ζωή, σκορπίζοντας τη θλίψη. Ο ίδιος ήταν ιδιοκτήτης ενός από τα πιο «καλτ» ραδιόφωνα της πόλης, το ScanFM έχοντας έδρα τη Νεάπολη.
Το 1992 αποφασίζει να επεκταθεί και στην τηλεόραση. Δημιουργεί σταδιακά τον SCAN TV, αρχικά δίπλα στο ραδιοφωνικό σταθμό εκπέμοντας από τη συχνότητα 57 των UHF. Ο Νίκος Κυριαζιδης μάλιστα αγοράζει και μια έκταση στην κορυφή του Χορτιάτη, τον Κωλοσούρτη και δημιουργεί κέντρο εκπομπής των σταθμών του, όπου αργότερα φιλοξενούσε και τις κεραίες του FILMNET και του SUPERSPORT.
Πρόκειται για τον άνθρωπο που δημιούργησε έναν «μύθο» για τη νύχτα της πόλης, έναν μουσικό χώρο από τον οποίο πέρασαν αμέτρητοι άνθρωποι διασκεδάζοντας, με έναν τρόπο που ταίριαζε στην εποχή.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Τετάρτη 15 Απριλίου 2026 και ώρα 11:00 π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας και ο ενταφιασμός θα πραγματοποιηθεί στο Νεκροταφείο Αναστάσεως του Κυρίου.
O «Σκορπιός» τον αποχαιρετά με μοναδικό τρόπο.
«Ο Νίκος ήξερε να ξεχωρίζει. Να δίνει χώρο. Να στηρίζει. Και πάνω από όλα, να χτίζει με διάρκεια. Δεν τον ενδιέφερε το εύκολο και το πρόσκαιρο – τον ενδιέφερε αυτό που μένει. Εμείς υποσχεθήκαμε πως θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε το όνομα «Σκορπιός» με τις αξίες που ο ίδιος είχε χαράξει».
Ο Νίκος Κυριαζίδης το 2016 παραχώρησε συνέντευξη στην Parallaxi και στον Γιώργο Τούλα, παρουσιάζοντας τη ζωή του και φυσικά την ιστορία ενός μαγαζιού που έχει αφήσει το στίγμα του στη Θεσσαλονίκη
Απόσπασμα της συνέντευξης
Γιος ενός μηχανικού αυτοκινήτων, μουτζούρης μου λέει ήταν η δουλειά, που είχε ένα από τα πρώτα συνεργεία της πόλης στην οδό Λαγκαδά, μεγαλωμένος στο κέντρο, πίσω από την Αγία Σοφία, δεν είχε επαφή με τη νύχτα πριν το Σκορπιό. Μουτζούρης και εκείνος για ένα φεγγάρι, έφυγε στη Γερμανία μετανάστης στα χρόνια του εξήντα, αφού έκανε και φυλακή μια διετία γιατί ως δεκαοκτάρης είχε μια σχέση με μια δεκαεξάρα την οποία αρνήθηκε να παντρευτεί και αφού υπηρέτησε στο στρατό για έξι μήνες και μετά πήρε τρελλόχαρτο.
Από την Κασαβέτεια λοιπόν μπάρκαρε μετά στα καράβια και από κει ξεμπάρκαρε μια ωραία πρωία στο Λονδίνο για να βρεθεί μετά στο σταθμό του Μονάχου για χάρη μιας κυρίας Ελληνίδας που σπούδαζε εκεί. Σε ένα διάλειμμα από τα χρόνια της Γερμανίας επέστρεψε για λίγο στη Θεσσαλονίκη όμως στα σύνορα του κρατούν το διαβατήριο λόγω αριστερής οικογενειακής κατάστασης, βλέπεις έχει έρθει η χούντα, ξεκινά μια ολόκληρη Οδύσσεια από υπηρεσία σε υπηρεσία και χρειάζεται ένα γράμμα δυο ερωτευμένων τότε νέων στον ίδιο τον Πατακό για να του επιστραφεί το διαβατήριο και να ξαναφύγει στη Γερμανία.
Η μόνη σχέση του Νίκου με τη μουσική είναι οι ψαλμοί που έψελνε μικρός στην εκκλησία. Το όνομα ήρθε τυχαία. Το έριξε σαν ιδέα η τραγουδίστρια Πολύ Μαρίνου. Ήταν της μόδας τα ζώδια σε ονόματα κέντρων. Ζυγός, Υδροχόος κλπ.
Έχουν φτάσει τα χρυσά χρόνια. 1981-1985. Τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Δεν πέφτει καρφίτσα. Στη πίστα ο απόλυτος showman. Ο Δημητράκης Γεωργόπουλος. Τραγουδά επί ένα δίωρο χωρίς ανάσα. Αργότερα ακολουθεί η Έφη Στρατή. Ο κόσμος εκστασιάζεται. Τα λεφτά βγαίνουν με τη σέσουλα.
Εκείνη την εποχή μπαίνει το μικρόβιο των media στο κεφάλι του. Στην αρχή ένα ραδιόφωνο που να διαφημίζει το Σκορπιό και να παίζει το πρόγραμμα του. Ακολουθεί και η τηλεόραση. Αγοράζει μια έκταση στην κορυφή του Χορτιάτη, τον Κωλοσούρτη, για τις κεραίες. Στήνει πολυτελή στούντιο πάνω από το μαγαζί. Στο πρόγραμμα μερικά από τα μεγάλα αστέρια του ραδιοφώνου της εποχής. Στη σκηνή του μαγαζιού ανεβαίνει πιτσιρίκος ο Αντώνης Ρέμος. Η Νατάσσα Θεοδωρίδου. Ο Τάσος Δημόπουλος. Η Δάφνη Λέμπερου που τη βρίσκει στο δρόμο να παίζει τουμπερλέκι και τη μαζεύει. Ο Ανδρέας Ρηγόπουλος που κάνει τη θρυλική πρόζα με το Ρέμο και το Δουλάμη στο Διδυμότειχο Μπλουζ. Ο δρόμος κλείνει από τα αυτοκίνητα.
Απασχολεί συνολικά 120 άτομα στα media και το Σκορπιό. Κυμπάρης πληρώνει με το παραπάνω και τα ένσημα σε όλους. Ονειρεύεται να στήσει μια σχολή μουσικών ταλέντων, καλλιτεχνών, παρουσιαστών. Έχει όραμα.
Είμαστε πια στο τέλος της δεκαετίας του ενενήντα. Έχει μπει στη μύτη πολλών. Έχει εχθρούς. Δεν είναι και εύκολος άνθρωπος. Είναι απρόβλεπτος, εκρηκτικός. Αλλά και η πόλη όπως λέει είναι τυφλή και κουφή.
Ξεκινάνε τα προβλήματα με τις άδειες των καναλιών. Του κλείνουν την τηλεόραση. Ακολουθεί το ραδιόφωνο. Τα λεφτά έχουν πέσει όλα στις επενδύσεις. Η χαριστική βολή έρχεται με μια καρφωτή επίσκεψη του ΣΔΟΕ στο μαγαζί. Βεβαιώνουν δεκάδες μικροπαραβάσεις. Ο Σκορπιός κλείνει. Ο Κυριαζίδης χάνει ότι έχει και δεν έχει. Και η πόλη χάνει ένα θρυλικό στέκι της. Είχε ανοίξει ανήμερα δεκαπενταύγουστου όπως όλα τα θρυλικά πράγματα στη ζωή του.
Με αποχαιρετά στη σκάλα του σπιτιού του. Εκεί που ήταν κάποτε τα στούντιο το ραδιοφώνου. Ξέρεις πότε την κατάλαβα την κρίση ότι θα έρθει μου λέει, όταν είδα το σερβιτόρο να φορά Αρμάνι. Και γω Αρμάνι και συ Αρμάνι, κάτι δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα.
Κατεβαίνω στην πολύβουη λεωφόρο. Η ταμπέλα του άδειου από χρόνια θρυλικού μαγαζιού που προσκύνησε όλη η πόλη και η στάση του αστικού με το όνομα του είναι σημάδια. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Μια ηχογράφηση τρισήμιση ωρών στο κασετόφωνο, ένα πάκο φωτογραφίες και ο Νίκος με την Αθηνά να ζουν πια με τη σύνταξη των εννιακοσίων ευρώ. Money, easy come, easy go. Φινάλε.
H ανακοίνωση του «Σκορπιού» στο facebook:
Ο Νίκος Κυριαζίδης έφυγε από τη ζωή και μαζί του φεύγει ένα κομμάτι από τη νυχτερινή ταυτότητα της Θεσσαλονίκης. Δεν ήταν απλά ένας επιχειρηματίας. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν ακολούθησαν τη νύχτα – τη διαμόρφωσαν. Με ένστικτο, τόλμη και μια σπάνια ικανότητα να “διαβάζει” τον κόσμο, κατάφερε να δημιουργήσει κάτι που δεν ήταν απλά ένα μαγαζί, αλλά σημείο αναφοράς.
Ο «Σκορπιός» δεν ήταν χώρος διασκέδασης. Ήταν εμπειρία. Ήταν εκεί όπου συναντιόντουσαν οι άνθρωποι, οι ιστορίες, τα όνειρα και οι ευκαιρίες. Ήταν μια εποχή από μόνος του. Ο Νίκος ήξερε να ξεχωρίζει. Να δίνει χώρο. Να στηρίζει. Και πάνω από όλα, να χτίζει με διάρκεια. Δεν τον ενδιέφερε το εύκολο και το πρόσκαιρο – τον ενδιέφερε αυτό που μένει. Εμείς υποσχεθήκαμε πως θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε το όνομα «Σκορπιός» με τις αξίες που ο ίδιος είχε χαράξει. Μια πράξη που έχει βάρος, ιστορία και ευθύνη. Η απώλειά του δεν μετριέται μόνο σε λόγια. Μετριέται σε όλα όσα άφησε πίσω του. Σε ανθρώπους, σε στιγμές, σε μια ολόκληρη νοοτροπία που δύσκολα συναντάς σήμερα.
Καλό ταξίδι, Νίκο Κυριαζίδη.
