Η διπλή γκάφα της Λατινοπούλου για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο από το βήμα του ευρωκοινοβουλίου
Παρουσίασε ποίημα για τα θύματα της ΕΟΚΑ Β' ως ποίημα για τα θύματα της τουρκικής εισβολής
Την ιστορική της αμάθεια αποκάλυψε η Αφροδίτη Λατινοπούλου σε μία ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια πατριδοκαπηλίας. Η πρόεδρος της Φωνής Λογικής μίλησε από το βήμα του ευρωκοινοβουλίου για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και θεώρησε καλή ιδέα να απαγγείλει το ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου «15.7.1974».
Μία μικρή προσοχή στην ημερομηνία στον τίτλο του ποιήματος θα την είχε γλυτώσει από μία γκάφα. Όμως η Λατινοπούλου χρησιμοποίησε το ποίημα για να μιλήσει για τα θύματα του «Αττίλα». Το ποίημα βέβαια αναφέρεται στο πραξικόπημα της Χούντας στην Κύπρο και στα θύματα της ΕΟΚΑ Β’. Το πραξικόπημα ήταν και η αφορμή που έψαχνε η Τουρκία για να επέμβει στην Κύπρο.
Το ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου αφορά τη δολοφονία τεσσάρων νεαρών στον Άι Γιάννη της Λάρνακας από στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ γιατί φώναξαν συνθήματα υπέρ του Μακαρίου. Για την Ιστορία οι τέσσερις δολοφονημένοι από την ΕΟΚΑ Β’ (και όχι από τους Τούρκους) ήταν ο Γεώργιος Αδάμου Χατζηστεφανή, ο Αχιλλέας Κουρτελλής, ο Γεώργιος Χαραλάμπους και ο Ανδρέας Θεοδοσίου.
Δεύτερη γκάφα με τη φωτογραφία Τουρκοκύπριας Μάλιστα, η Λατινοπούλου προσέφερε και άλλο δείγμα της αμάθειάς της, καθώς στο βίντεο με την ομιλία της που ανάρτησε στα social media συμπεριέλαβε και μία φωτογραφία από μία γυναίκα που κλαίει.
Η φωτογραφία δεν προέρχεται από την εποχή της εισβολής των Τούρκων αλλά ούτε και απεικονίζει κάποια Ελληνοκύπρια. Είναι μία φωτογραφία του 1964 και απεικονίζει μία Τουρκοκύπρια όταν πληροφορείται τον θάνατο του άνδρα της κατά της διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αναλυτικά το ποίημα «15.7.1974» (συλλογή «Σχεδόν μηδίζοντες», 1977) «Οι νεκροί βρομούσαν από ‘να
μίλι μακριά, ήταν ανελέητο
το τελευταίο καλοκαίρι –
τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων
τις στέγες των σπιτιών.
Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους
μπάσαν τους νεκρούς απ’ την πίσω
πόρτα στον Άη Γιάννη,
δεν τους χωρούσαν, λέει, τα φέρετρα.
Κι ο πιτσιρικάς – πήχτρα το αίμα
στα ρούχα του – άνοιγε λάκκους,
τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα
στους κροτάφους στη μνήμη
βαθιά ως το μέλλον.
Τον ήξερες αλλιώτικα
τον κυπριώτικο ήλιο,
θεία Μαρίνα, την αυγή
με τα περιστέρια στους ώμους».
