Η ζωή που τέλειωσε στις γειτονιές
'Ενα φωτογραφικό οδοιπορικό στα αστικά κενά που κάποτε ήταν ζωής πάλλουσες
Εικόνες: Κωστής Αργυριάδης
Τα κεπέγκια που κατέβηκαν για πάντα δεν είναι μονάχα μια αστική εικόνα στα πέριξ.
Είναι η εξοικείωση με την απώλεια. Είναι ο τρόπος του ματιού να αποδεχτεί το τέλος.
Υπάρχουν πάντα λέξεις και αριθμοί για να αποδοθεί αυτή η αστική τραγωδία. Κρίση, μετάβαση, αλλαγή συνηθειών. Μπορείς να περιγράψεις το τέλος δεν μπορείς όμως να μπεις στην ουσία. Στα παπούτσια του άλλου.
Αυτουνού που κάθε πρωί για δεκαετίες σήκωνε αυτό το στόρι, έβαζε το κλειδί σε αυτή την κλειδαριά. Άναβε τα φώτα αυτού του καταστήματος, του εργαστηρίου. Ξεκινούσε να δημιουργεί. Να εξυπηρετεί μια γειτονιά. Να λειτουργεί σαν κρίκος της. Σαν αναπνοή της συλλογικής ανάσας της.
Πίσω από αυτά τα έρημα πια καταστήματα μια γειτονιά ζούσε. Σήμερα νεκρώνει.
Οι μουτζούρες στις όψεις, οι παλιές εφημερίδες με ειδήσεις άλλων καιρών κολλημένες στα τζάμια, τα ατέλειωτα ενοικιάζεται, η φθορά και η θλίψη σκεπάζουν τα μικρά στενά, επιτείνουν την ασφυξία, σφραγίζουν εμφατικά το ανυπόφορο τέλος.
Η αντίστιξη είναι τα πάμφωτα εμπορικά κέντρα στις παρυφές των πόλεων. Όμως η αληθινή ζωή ήταν πάντα εδώ. Και τώρα μοιάζει να έχει αποχωρήσει…
