Η Αγίου Μηνά που αγαπώ
Εδώ στην καρδιά της πυρίκαυστου ζώνης, εδώ που η πυρκαγιά άλλαξε τα πάντα υπάρχει ένας δρόμος μπιζού
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει δρόμος που διασώζεται μέχρι σήμερα στην πόλη αυτούσιος, ως τοπογεωγραφία που να έχει υποστεί τέτοια ολοκληρωτική καταστροφή από την μεγάλη Πυρκαγιά του 1917, όσο η υπέροχη Αγίου Μηνά.
Απομεινάρια της μορφής του δρόμου συναντάμε μέχρι σήμερα και μας κάνει να σκεφτούμε πως ήταν αυτός ο σπουδαίος δρόμος φτιαγμένος. Απόληξη της παλιάς Τσιμισκή, πριν διανοιχθεί η νέα, ο δρόμος που περνούσε το τραμ και το μόνο σημείο του ιστορικού κέντρου που βλέπει κανείς το απομεινάρι της σιδηροτροχιάς που πάνω του κινούνταν το τραμ…
Αν κολλήσεις το πρόσωπο σου πίσω από τις ερμητικά κλειστές με πανιά θύρες των παλιών κτιρίων που χτίστηκαν μετά την πυρκαγιά θα εκπλαγείς με το τι υπήρχε εδώ. Το 1906 καταγράφονται στην οδό 32 εργαστήρια, 7 μαγαζιά, 3 ποτοπωλεία, ένα εργοστάσιο ποτοποιίας και ένα χάνι. Απίστευτα κτίρια, μικρές αγορές πολλών καταστημάτων που ανοίξαμε στο πρώτο Θεσσαλονίκη Αλλιώς και μέσα τους συνέβησαν για τελευταία φορά υπέροχες δράσεις. Από τους λίγους δρόμους που εργαστήκαμε τόσο πολύ για την ανάδειξη του.
Εδώ, στην υπέροχη και σε αχρησία εδώ και χρόνια περίφημη Στοά στήσαμε κάποτε μια μαγική εγκατάσταση για τον Καβάφη.
Την Αγίου Μηνά την αγαπώ για τις υπέροχες εισόδους των διατηρητέων κτιρίων της.
Την αγαπώ πολύ για τις αιώνια φορτωμένες νερατζιές της που μοσχοβολάνε στο τέλος του χειμώνα και δίνουν χρώμα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Την αγαπώ πολύ για τα αναπλασμένα κτίρια της που αποτελούν τα διαμάντια της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πόλης.
Στην Αγίου Μηνά συναντά κανείς τη βοή του μύθου, τον κοσμοπολιτισμό μιας πόλης, την μοναδική αρχιτεκτονική της κληρονομιά που χάθηκε στη μεγάλη ανοικοδόμηση της Καραμανλικής περιόδου.
Στην Αγίου Μηνά περπατάω και αισθάνομαι να ταξιδεύω στο σπουδαίο παρελθόν της πόλης. Ακόμα και όταν το βλέπει κανείς να καταρρέει από αδιαφορία…
Στο δρόμο αυτό το παλιό θα συναντήσει το νέο. Ένα παλιό κεπέγκι θα έχει πάνω του ένα φρέσκο mural.
Αυτός ο δρόμος θα μπορούσε να είναι απλά το σκηνικό μιας πόλης που ψάχνει να βρει το παρελθόν της. Δεν είναι όμως. Είναι ζωντανός και εξελίσσεται. Έχει ξενοδοχεία, καφέ, καταστήματα αλλά έχει και ένα σπουδαίο μουσείο που φτιάχτηκε επί Πολιτιστικής για να υπενθυμίζει στην πόλη ένα κομμάτι της Ιστορίας της που χάθηκε με τραγικό τρόπο.
Στην Αγίου Μηνά μαρέσει να ονειρεύομαι πως το σήμερα της θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο. Η στοά και η αξιοποίηση της θα μπορούσε να είναι η αφετηρία…
