Οι θλιβερές εικόνες στην παραλία της Αρετσούς

Λέξεις: Γιάννης Μπέγκας 

Σήμερα το πρωί άφησα τις κόρες μου σε ένα μάθημα στην Καλαμαριά. Σκέφτηκα να αξιοποιήσω αυτό το δίωρο που είχα στη διάθεσή μου κάνοντας μια ωραία πρωινή παραθαλάσσια βόλτα από το γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς έως τη Ρέμβη.

Ξεκίνησα χαρούμενος, σφυρίζοντας. Σύντομα μου χάλασε η διάθεση. Τρομακτικές εικόνες εγκατάλειψης παντού. Σπασμένα τσιμέντα, σκουριασμένα σίδερα, σκουπίδια. Εγκαταλειμμένα παραθαλάσσια κτίρια, σπασμένα τζάμια, ξεχαρβαλωμένα παράθυρα, λαμαρίνες από αμίαντο, γκράφιτι παντού.

Τα δυο, τρία όμορφα κολπάκια γεμάτα φύκια και σκουπίδια που μύριζαν φριχτά. Και στο βάθος, οι μαρίνες, τα ιστιοπλοϊκά, τα μικρά σκαφάκια στα χέρια μικρών ιστιοπλόων, οι κωπηλατικές λέμβοι να διασχίζουν το Θερμαϊκό.

Μισοέκλεισα τα μάτια μου για να βλέπω μόνο το κομμάτι από εκεί που σκάει το κύμα μέχρι μέσα στη θάλασσα και η εικόνα ξαφνικά έγινε ειδυλλιακή. Το κομμάτι της φύσης παράδεισος, το κομμάτι της ανθρώπινης αδιαφορίας κόλαση.

Έκλεισα εντελώς τα μάτια μου κι ονειρεύτηκα ποδηλατοδρόμους , πατίνια, ανθρώπους να τρέχουν σε οριοθετημένους διαδρόμους δίπλα στη θάλασσα, παγκάκια με ηλικιωμένους να ατενίζουν τον ορίζοντα, μαμάδες με μωρά στα καρότσια. Καθαριότητα, ψηλά δέντρα, πολιτισμός.

Τίποτα λουστραρισμένο και υπερβολικό. Καμία πανάκριβη ανάπλαση.

Απλά νοιάξιμο, φροντίδα, περιποίηση, ανθρωπιά. Πόσο δύσκολο είναι πια;

Εγώ είμαι κάτοικος κέντρου εδώ και 50 χρόνια, αλλά η σημερινή εικόνα της Αρετσούς με πλήγωσε βαθιά.

Φίλοι Καλαμαριώτες, αλήθεια είστε περήφανοι για το παραλιακό σας μέτωπο;